ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่เจ็ด

“ไป๋ชิวคนนี้เป็นอัจฉริยะจริงๆ…” อิงอ๋องหลับตา ดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กระจายรอบกายอย่างเงียบๆ

“ดังนั้นผู้บัญชาการหร่วนจึงพยายามแย่งนางกับหลีจวินโดยไม่เลือกวิธี” จูชุนที่ยืนวางมืออย่างสงบอยู่ด้านข้างฉวยโอกาสพูด

“อืม…” อิงอ๋องพยักหน้าอย่างพอใจ “นับว่าเขายังมีสายตายาวไกล” เขาชะงักไปสักครู่ “เจ้าไปบอกเขา ถ้าเขาสามารถดึงเฮยมู่กับไป๋ชิวมาได้ทั้งหมด ข้ารับรองว่าจะตั้งเขาเป็นแม่ทัพกุยเต๋อ”

“พ่ะย่ะค่ะ…” จูชุนยืดหลังตรง “กระหม่อมจะนำความของพระองค์ไปถึงเขาแน่นอน”

“เครื่องหอมของตระกูลหลีปล้นชิงมาหมดแล้วหรือ” อิงอ๋องลืมตาขึ้น สายตาเลื่อนไปยังหีบใหญ่หลายใบตรงปากประตูห้องหนังสือ

“ปล้นชิงมาหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดสองหมื่นเก้าพันเม็ดล้วนอยู่ที่นี่หมดแล้ว”

“ดี!” ความเหี้ยมโหดที่มีมาหลายวันหายไปจนหมดสิ้น อิงอ๋องเผยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “ถ้ายกเลิกสิทธิ์การเป็นวาณิชหลวงของตระกูลหลีได้ตามกำหนด เจ้าก็คือคนที่มีความชอบอันดับต้น!”

กำลังพูดอยู่ก็มีขันทีเข้ามากราบทูล “หนิงอ๋องมาพ่ะย่ะค่ะ”

พี่สี่?

อิงอ๋องขมวดคิ้ว

เขามาทำอะไร

ลังเลสักครู่เขาจึงเอ่ยปากพูด “เชิญเขาเข้ามา…” ขันทีกำลังจะหมุนตัวก็ถูกอิงอ๋องเรียกไว้อีก “ให้เขาไปรอที่โถงใหญ่”

ในจำนวนพี่น้องทั้งแปดคนมีเพียงพี่สี่พี่ชายต่างมารดาผู้นี้ที่เป็นคนเถรตรง ดีต่อเขากับองค์รัชทายาทเท่าๆ กันโดยที่มองไม่ออกถึงความแตกต่าง ในห้องหนังสือซึ่งเต็มไปด้วยเม็ดหอมเศร้าอาดูรของตระกูลหลีเช่นนี้ เขาหลบเลี่ยงไว้ก่อนย่อมดีกว่า

องค์ชายสี่หนิงอ๋องกำลังยืนมือไพล่หลังอยู่กลางโถงใหญ่ในจวนอิงอ๋อง ชื่นชมภาพงานเลี้ยงกลางคืนบนผนังตรงหน้า เห็นอิงอ๋องเข้ามาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “…เสด็จแม่กำลังพาบรรดาชายาไปช่วยน้องหญิงคัดเลือกเครื่องหอม น้องหกจะไปด้วยกันหรือไม่”

“คัดเลือกหรือ” อิงอ๋องตะลึงไป “พรุ่งนี้มิใช่หรือ เหตุใดจึงเลื่อนขึ้นมาเล่า”

หนิงอ๋องพูดด้วยรอยยิ้ม “ปรมาจารย์กู่ป่วยหนักปรุงเครื่องหอมไม่ได้ สำนักเครื่องหอมและโอสถจึงเลือกตัวอย่างมามากหน่อย กลัวเวลาจะไม่พอ เสด็จแม่จึงเลื่อนเร็วขึ้นมาหนึ่งวัน”

“ได้ พี่สี่รอสักครู่” อิงอ๋องสีหน้าร้อนผ่าว

วันคัดเลือกเลื่อนเร็วขึ้นมาเช่นนี้ย่อมดีที่สุด ตระกูลหลีคงยังไม่รู้ว่าเครื่องหอมของพวกเขาล้วนถูกตนเองปล้นชิงมาแล้วกระมัง

ครั้งนี้…ตระกูลหลีตายแน่นอน!