ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่เจ็ด

“โรงธูปไป่เยี่ยควรจะเตรียมอะไรบ้างแล้ว ข้าต้องคิดให้ดี…” มู่หวั่นชิวค่อยๆ เก็บเศษแก้วที่เปื้อนขี้ผึ้งเหลวกลิ่นดอกไม้สีชมพูชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วเงยหน้าดูอย่างละเอียด

ภายใต้แสงอาทิตย์เกิดเป็นลำแสงสีแดง

คุณหนูดูหมกมุ่นเสียจริง มีเหตุร้ายใหญ่เช่นนี้ นางยังมีแก่ใจมาศึกษาเรื่องพวกนี้อีก โม่อวี่กะพริบตา ก้มหน้าเก็บเศษแก้วบนพื้น

“คารวะคุณชายหลี…” กำลังเก็บกวาดวุ่นอยู่เงียบๆ เสียงใสของหลันเซียงก็ดังลอยมา

หลีจวินมาแล้ว!

คนทั้งสองในห้องพากันตะลึง “คุณหนู” โม่อวี่ส่งเสียงเรียกทันที

“เก็บเสร็จแล้วเจ้ากลับไปหออีผิ่นเทียนซย่าก่อนเถอะ…” โยนเศษแก้วให้โม่อวี่แล้ว มู่หวั่นชิวก็เช็ดมือรีบเดินออกไปต้อนรับ

“อาชิว…” หลีจวินมีใบหน้าสดชื่นขณะยืนอยู่ตรงประตู ทันทีที่เห็นนางออกมารับ ในดวงตาของเขาก็มีรอยยิ้มอ่อนโยนทันที “หม้อกลั่นลำดับส่วนทำเสร็จแล้ว หอเสวียนจีเพิ่งให้คนส่งมาให้”

น้ำเสียงเหมือนที่ผ่านมา นุ่มทุ้มฉายความรักใคร่

ดวงตานุ่มนวลอ่อนโยนราวหยก เพียงแค่เขายืนอยู่เงียบๆ ก็ราวกับมีความสบายอารมณ์อย่างหนึ่งที่พูดไม่ออกแผ่ออกมา

ประสานกับดวงตาอ่อนโยนคู่นี้แล้ว มู่หวั่นชิวก็เผลอมองเหม่อไปครู่หนึ่ง

ข่าวของโม่อวี่จริงหรือหลอกกันแน่

ตระกูลหลีใกล้จะเผชิญกับภัยล้างตระกูลแล้วแท้ๆ เขายังสบายอารมณ์เช่นนี้ได้อีกหรือ

เพียงชั่วครู่นางก็คิดถึงภาพในชาติก่อนตอนที่นางเจอหร่วนอวี้เป็นครั้งแรก

นางอยู่บนหอมองลงมาที่เขา เขาอยู่ด้านล่างเงยหน้ามองนาง เขายิ้มอ่อนโยนให้นาง สายตาที่มองมาทางนางราวกับว่านางเป็นคนที่เขารอมาหลายภพหลายชาติ เป็นคนที่เขาวนเวียนกลับมาเพื่อรอคอยวาสนานี้

ในตอนนั้นทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นลูกสาวของศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับเขาได้ เขาก็ยังสามารถทำเป็นหลงใหลข้าเสียอย่างนั้นได้

ในตอนนั้นถ้าในดวงตาเขามีความเกลียดแค้นสักนิด ข้าคงไม่ถูกหลอกจนชั่วชีวิตกระมัง มู่หวั่นชิวคิดไปแล้วก็พูดอย่างทอดถอนใจ “บุรุษล้วนมีความสามารถในการหลอกคนจากภายในอยู่แล้ว”

หร่วนอวี้ในชาติก่อนเป็นเช่นนี้ หลีจวินในชาตินี้ก็เช่นกัน เทียบกับพวกเขาแล้วความสามารถในการพูดปดของนางก็เหมือนกับเด็กสามขวบ…คิดถึงที่ตนเองมักจะถูกหลีจวินเลียบเคียงถามจนจนมุมอย่างไม่รู้ตัวแล้ว มู่หวั่นชิวก็ถอนใจออกมาอีกครั้ง

น่าเสียดายชาติก่อนนางโง่เกินไป ไม่เหมือนชาตินี้ที่นางรู้จักหาคนแอบไปสืบความแล้ว

มู่หวั่นชิวมองหลีจวิน นางประหลาดใจมาก เรื่องนี้อย่างไรก็ปิดไว้ไม่มิด เขาหลอกตนเองเช่นนี้ ทำท่าสบายอารมณ์เหมือนทุกอย่างสงบสุขเช่นนี้ รอให้ผลการคัดเลือกออกมาและพระราชโองการมาถึง เขาจะเผชิญหน้ากับความย่ำแย่ของตนเองอย่างไรเล่า

ไม่รู้เพราะเหตุใดทั้งที่รู้ว่าการหลอกลวงเป็นความหวังดีของเขา แต่มู่หวั่นชิวกลับรู้สึกเหน็บหนาวมาจากใจ หัวใจที่คล้ายว่าถูกหลอมละลายไปแล้วกลับมีน้ำแข็งเกาะขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ประสานรอยแตกที่เคยถูกกระแทกออกในทันที…

ชาติก่อนนางก็ถูกชายอีกคนหนึ่งหลอกและกลั่นแกล้งมาทั้งชีวิตโดยไม่แสดงให้เห็นอย่างนี้

ในชาตินี้นางจะไม่ให้เรื่องเก่าเกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง!