ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่เจ็ด

เช้าวันรุ่งขึ้นอิงอ๋องกับหนิงอ๋องก็เข้าวัง องค์หญิงหมิงอวี้และเหล่าสนมชายามารวมตัวกันที่วังฉือหนิงก่อนแล้ว ด้วยความชำนาญของผู้ดูแลการคัดเลือกเครื่องหอม เวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็ยกเครื่องหอมออกไปแล้วสี่สิบกว่าชนิด เห็นองค์หญิงหมิงอวี้ดูเบื่อหน่าย อิงอ๋องจึงลุกขึ้นเดินไปทางนางกำนัลพลางยกถาดผลึกแก้วสลักลายที่เพิ่งเปลี่ยนขึ้นมาหนึ่งแถว

เห็นเขาเดินลงมา นางกำนัลที่กำลังจะถวายเครื่องหอมก็รีบหยุดเดินแล้วย่อตัวคารวะ “ท่านอ๋อง…”

อิงอ๋องไม่ได้ช้อนเปลือกตาขึ้น สายตาตกลงบนเม็ดหอมบนถาดผลึกแก้วในมือของนาง เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมาดม แล้วโยนกลับลงไปในถาดพลางก้าวเท้าไปยังนางกำนัลคนถัดไป

องค์หญิงหมิงอวี้ที่นั่งจนเบื่อแล้วดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมา นางหันไปทางฮองเฮา “เสด็จแม่ หมิงอวี้ก็จะไปดูด้วย”

“ไปเถอะ…” ฮองเฮาพยักหน้าโดยมิได้ห้ามปราม บอกให้ขันทีดับเตากำยานที่เพิ่งจุดไฟแล้วพัดไล่กลิ่น

อิงอ๋องมายืนนิ่งตรงหน้านางกำนัลร่างบางเอวคอด ยื่นมือไปหยิบป้ายชื่อในถาดผลึกแก้วขึ้นมา

“เศร้าอาดูร…” เขาอ่านตามป้ายชื่อ “คนที่เศร้าอาดูรล้วนเป็นเพราะจากลาเท่านั้น…ความคิดนับหมื่นเพราะการจากลา ชื่อดี!” เขาพูดชมเสียงดัง “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเม็ดหอมนี้จะมีกลิ่นที่สมชื่อ ทำให้คนรู้สึกเศร้าอาดูรได้เช่นกันหรือไม่…” เขาพูดพลางเงยหน้าเรียกองค์หญิงหมิงอวี้ที่วิ่งเลยหน้าเขาไป “น้องหญิง ลองเม็ดหอมนี้สิว่าเป็นอย่างไร”

องค์หญิงหมิงอวี้หันหน้ามา

เม็ดหอมนั้นนางเพิ่งดูมา ทว่าทั้งชื่อร้านและอาจารย์ล้วนไม่มีชื่อเสียง นางจึงไม่ได้แตะต้องเม็ดหอมนั้นเลย “เม็ดหอมเศร้าอาดูรอะไรกัน ก็แค่หลอกให้คนชอบเท่านั้น กลิ่นของความเศร้าอาดูรจะปรุงออกมาได้อย่างไรกัน…”

กำลังพูดอยู่ก็เห็นอิงอ๋องแกะห่อออก เผยให้เห็นเม็ดหอมสีชมพูผิวเรียบเนียนฝีมือประณีต องค์หญิงหมิงอวี้ชะงักเสียงพูดไป ก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้น “เอ๋?…คุณภาพนี้เหนือกว่าตระกูลหลีอีก”

นางรีบเดินย้อนกลับมา รับเม็ดหอมมาวางดมที่ใต้จมูก

คำพูดนี้อิงอ๋องชอบฟังที่สุด ในดวงตาเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะมองหน้าองค์หญิงหมิงอวี้ “พี่เพิ่งดมดู กลิ่นอ่อนๆ น่าจะไม่เลวเลย น้องหญิงลองจุดดูสิ” แล้วพูดหยอกเย้าอีกว่า “เม็ดหอมนี้ชื่อดีนัก รสชาติคืนแต่งงานเดิมก็เหมือนถูกหลอมวิญญาณอยู่แล้ว…”

“พี่หกชอบรังแกคน!” องค์หญิงหมิงอวี้เหล่ตามองเขา “ข้าจะฟ้องเสด็จพ่อให้ลงโทษพี่”

อิงอ๋องได้ยินแล้วหัวเราะเสียงดัง

สีหน้าขององค์หญิงหมิงอวี้ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น ทันใดนั้นนางก็รีบเดินไปข้างกายฮองเฮา “เสด็จแม่ ท่านดูเม็ดหอมนี่สิเพคะ เป็นของยอดเยี่ยมมาก” เห็นฮองเฮารับไปวางใต้จมูก นางก็ถามอย่างตื่นเต้น “เป็นอย่างไรบ้างเพคะ” แล้วพูดอีกว่า “ตอนแรกเห็นชื่ออาจารย์กับชื่อร้านไม่คุ้นตา หมิงอวี้เกือบจะพลาดไปเสียแล้ว โชคดี…”

เดิมอยากจะพูดว่าโชคดีที่พี่หกชอบชื่อนี้ แต่นึกถึงคำหยอกเย้าของอิงอ๋องเมื่อครู่แล้ว นางจึงหยุดปาก ถลึงตามองอิงอ๋องที่ยังคงเดินไปดูเครื่องหอมชนิดอื่น

พอดมสักครู่ฮองเฮาก็ดวงตาเปล่งประกาย นางยื่นให้ชุยเฉวียน “จุดไฟ…”

ชุยเฉวียนรับไปด้วยความนบนอบ

หลังจากจุดไฟแล้วกลิ่นหอมอ่อนๆ พลันกระจายออกมา ทุกคนตื่นตะลึงในทันที พากันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับกลิ่นนั้น

วังฉือหนิงอันกว้างใหญ่นี้ทั้งที่มีคนอัดแน่นอยู่จนเต็ม แต่กลับเงียบงันกระทั่งเข็มตกก็ยังได้ยินเสียง

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่