ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่แปด

“เสด็จแม่…” องค์หญิงหมิงอวี้ไม่สนใจสายตาของคนอื่น คว้าตัวฮองเฮาเอาไว้

“ถ้าหมิงอวี้ชอบ แม่ก็จะให้เก็บทั้งหมดไว้เป็นสินสอดของเจ้า” ฮองเฮาดึงมืองามออกเบาๆ

“แต่ว่า…”

แต่ว่าจะยกไปโดยไม่ดมกลิ่นเลยไม่ได้นี่นา

ทั้งที่ยังอยากจะเอ่ยปากอีก แต่พอประสานกับสายตาที่ฮองเฮาส่งมา องค์หญิงหมิงอวี้ก็เข้าใจในทันที

เสด็จแม่กลัวว่าการดมกลิ่นต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้จะทำให้ตระกูลหลีเสียหน้า ความคิดนี้แล่นผ่าน องค์หญิงหมิงอวี้ก็รู้สึกว่าฮองเฮาทรงใคร่ครวญได้ครบรอบด้านแล้ว ในใจนางแม้น้ำหอมนี้จะดีเพียงใด แต่กลิ่นของมันย่อมไม่มีทางเอาชนะเม็ดหอมเศร้าอาดูรของหลิ่วเฟิ่งได้แน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตระกูลหลีสามารถลงทุนมหาศาลปรุงน้ำหอมสองหมื่นขวดมาทูลถวายเช่นนี้ ก็เอาชนะใจองค์หญิงหมิงอวี้ได้แล้ว นางย่อมมีใจเอนเอียงไปทางตระกูลหลีและคิดแทนตระกูลหลี สุดท้ายนางจึงได้เปลี่ยนคำพูดว่า

“หมิงอวี้ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่ทรงกรุณา…” ในน้ำเสียงแฝงความเสียดายไว้รางๆ

นางกำนัลชุดเขียวริมฝีปากขยับ กำลังจะกล่าวอะไรอีกก็ได้ยินอิงอ๋องตะคอกว่า “ยังไม่ออกไปอีก!

นางกำนัลชุดเขียวตัวสั่น รีบย่อตัวคำนับอย่างลนลาน “หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ…”

ทว่าเพียงหมุนตัว กลับไม่คาดคิดว่าจะเหยียบชายกระโปรงยาวไว้ใต้เท้า นางกำนัลชุดเขียวเดินเซ แล้วล้มคว่ำลงกับพื้น ถาดในมือหลุดลอยไปไกลครึ่งฉื่อ จากนั้นก็ตามด้วยเสียงแก้วแตกดังเพล้ง ราวกับไข่มุกหยกตกลงพื้น เม็ดกลมผลึกแก้วพลันแตกกระจายเต็มพื้นในทันที…

* วาดเสือไม่เสร็จกลายเป็นสุนัข หมายถึงตั้งเป้าหมายไว้สูงเกินไป เมื่อทำไม่สำเร็จ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นอีกอย่าง

* คทาหยกในภาษาจีนเรียกว่าอวี้หรูอี้หรือหรูอี้ เป็นเครื่องหยกชนิดหนึ่ง รูปทรงเป็นแท่งแบนโค้งงอ ส่วนหัวมีลักษณะเป็นแป้นกลม สลักลายงดงามตลอดอัน โดยคำว่าหรูอี้มีความหมายว่าสมปรารถนา ชาวจีนจึงใช้เป็นของเสริมสิริมงคลและเป็นเครื่องแสดงฐานะของชนชั้นสูง

(โปรดติดตามต่อได้ในฉบับเต็ม)