ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 1

“เจ็บหรือไม่” ตรวจดูบาดแผลคมกระบี่บนหัวไหล่โม่เสวี่ย ปากมู่หวั่นชิวก็เอ่ยถาม

“ไม่เจ็บเจ้าค่ะ” โม่เสวี่ยขยับเสื้อปิด “แค่ผิวภายนอกเท่านั้น ท่านหมอบอกแล้วว่าไม่เป็นไร” นางเปลี่ยนประเด็นพูดไป “บ่าวฟังความคิดของนายท่านหลีมา เขาสงสัยว่าคนเหล่านี้จะเป็นคนของอิงอ๋อง” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

ไม่กลัวโจรขโมยแต่กลัวโจรหมายตา* มู่หวั่นชิวถูกอิงอ๋องที่มีอำนาจบารมีล้นฟ้าหมายตาเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

“เสวี่ยเอ๋อร์แอบฟังเป็นแล้วหรือ” มู่หวั่นชิวในดวงตามีรอยยิ้ม

“มิใช่เสียหน่อย เป็นเพราะเสียงคุณหนูกับนายท่านหลีคุยกันดังเกินไปต่างหาก อยู่ห่างกันเพียงผนังกั้น เสียงจึงลอยมาเข้าหูของบ่าวเองเจ้าค่ะ” โม่เสวี่ยใบหน้าแดงก่ำ ปากก็เถียงเสียงแข็ง เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของมู่หวั่นชิวจึงโวยวายขึ้นมา “ทั้งที่คุณหนูเพิ่งถูกลอบฆ่ามา เหตุใดท่านยังดูเบิกบานใจเช่นนี้เล่า” แล้วยื่นมือไปลูบหน้าผากนาง “ใช่ท่านตกใจเกินไปหรือไม่เจ้าคะ” สงสัยว่ามู่หวั่นชิวตกใจจนสติเลอะเลือนไปแล้วใช่หรือไม่ ตนเองเป็นกังวลจะตายอยู่แล้ว ทว่านางกลับยังยิ้มอย่างเบิกบานเช่นนี้ได้อีก

“ข้าดีใจที่พี่หลีไม่ได้เข้าใจข้าผิด” มู่หวั่นชิวปัดมือของโม่เสวี่ยออก หมุนตัวไปนั่งลงบนเก้าอี้

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณชายหลี” โม่เสวี่ยงุนงงยิ่งขึ้น

“ข้าคิดมาตลอดว่าพี่หลีเห็นว่าข้ากับคุณชายหวงผู่กับหร่วนอวี้อยู่ด้วยกันอาจจะเข้าใจผิด ดังนั้นจึง…” คิดได้ว่าวันนั้นหลีจวินจากไปโดยไม่ลังเล มู่หวั่นชิวจึงส่ายหน้า “ที่แท้เขาคาดไว้แต่แรกแล้วว่าอิงอ๋องคงไม่ยอมให้ข้ากับตระกูลหลีอยู่ข้างเดียวกันเด็ดขาด เขากลัวว่าหากข้าผูกติดกับตระกูลหลีก็จะเกิดเรื่องเหมือนในวันนี้ขึ้น”

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ส่งอวี๋จิ่วมาคุ้มครองนางเพิ่มอีกคนกระมัง

ทันใดนั้นมู่หวั่นชิวเหมือนจะเข้าใจหลีจวินแล้ว เขาไม่เคยหมางเมินนางเลย เขาดีต่อนางด้วยความจริงใจ ไม่ได้คิดจะใช้ประโยชน์จากฝีมือของนางเท่านั้น ยิ่งคิดว่าเพื่อความปลอดภัยของนางแล้วเขาถึงกับยอมเสียสละผลประโยชน์ตระกูล หัวใจมู่หวั่นชิวก็ถูกความอบอุ่นโอบกอดเอาไว้

มุมหนึ่งในหัวใจคล้ายถูกอะไรบางอย่างมาเติมเต็ม จู่ๆ นางก็คิดถึงจูบนั้น มือพลันยกขึ้นแตะริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว สองแก้มค่อยๆ แดงเรื่อราวกับดอกตู้เจวียนที่แดงทั่วเขา

โม่เสวี่ยกลับมีความกังวลอยู่เต็มหัวปรากฏออกมาผ่านดวงตา “ไม่ว่าอย่างไรการที่ถูกอิงอ๋องหมายตาอย่างนี้ก็มิใช่เรื่องดี” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ “น่าเสียดาย บ่าวไม่ตั้งใจฝึกวรยุทธ์เหมือนกับพี่โม่อวี่ตั้งแต่แรก”

“คำพูดของเสวี่ยเอ๋อร์เตือนสติข้า” มู่หวั่นชิวดวงตาเปล่งประกาย “ข้าควรจะพกเครื่องหอมป้องกันตัวสักหน่อยแล้ว” ในตำราวิชาการปรุงเครื่องหอมมีสูตรเครื่องหอมหลับใหลกับเครื่องหอมพิษมากมาย ทำมาพกติดตัวไว้ย่อมสามารถใช้ป้องกันตนเองได้

หลีจวินคิดเผื่อนางทุกอย่าง นางจะปล่อยให้ความบุ่มบ่ามของตนเองทำให้เขาผิดหวังไม่ได้