ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

ร่างของมู่หวั่นชิวที่กำลังก้มหน้าทำแผลวุ่นวายอยู่นั้นพลันชะงักไป นางเงยหน้าขึ้นช้าๆ

เขายืนอยู่ตรงปากถ้ำ ตลอดร่างกำลังรับแสงตะวัน บนใบหน้าขาวปรากฏแสงทองอร่าม ดวงตายังคงเหมือนเดิม แต่มีความอ่อนล้าจากการรอนแรมเพิ่มเข้ามา

เขาคือหลีจวินที่ไม่ได้พบกันมานาน เขากำลังจ้องนางไม่วางตา สี่ตาประสานกันกลางอากาศ หัวใจมู่หวั่นชิวเกิดความขมขื่นเจ็บปวดขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ราวกับเห็นญาติที่ไม่ได้เจอกันมานาน ในดวงตามีม่านน้ำปกคลุมทันที นางจึงรีบหันหน้าไปทางอื่น

พยายามสะกดหัวใจที่อยากกระโจนไปหาเขาเอาไว้ มู่หวั่นชิวสะกดความรู้สึกตนเอง พยายามเบิกตา แล้วกดม่านน้ำกลับเข้าไป นิ้วมือแข็งเกร็งจึงค่อยขยับอย่างช้าๆ อีกครั้ง

“เจ้าออกไป” ใส่ยาเสร็จแล้ว มู่หวั่นชิวเพิ่งจะหยิบผ้าสมุนไพรขึ้นมาก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำจากบนหัว

นางจึงเงยหน้าขึ้น เห็นหลีจวินกำลังยืนอยู่ข้างกายนางและขมวดคิ้วมองดูกิริยาไม่รีบไม่ร้อนของนาง

“บาดแผลของพี่เจิงยังทำไม่เสร็จเลย” มู่หวั่นชิวก้มหน้าลง กิริยานั้นยังคงไม่รีบไม่ร้อน แต่ในใจกลับบีบตัวแน่น นางถึงขั้นไม่กล้ามองตาหลีจวิน

ไม่รู้เพราะเหตุใดทั้งที่กระทำทุกสิ่งอย่างเปิดเผย ทั้งที่ยอมรับได้ทุกอย่าง แต่พอเผชิญกับหลีจวินที่มีความโมโหรางๆ นี้แล้ว นางก็รู้สึกร้อนตัว ไม่อยากให้หลีจวินดูถูกนางด้วยเหตุนี้ คำพูดชี้แจงทะลักมาที่ริมฝีปากอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้วนถูกนางกลืนลงไป เพียงแค่เกร็งแผ่นหลังตนเองแล้วทำแผลต่อไปอย่างช้าๆ

“เจ้าออกไป” หลีจวินโน้มตัวลงมากดมือของนางไว้

มู่หวั่นชิวจึงเงยหน้าขึ้น “ท่าน…”

หลีจวินดึงผ้าสมุนไพรไป “ข้าทำเอง”

“แม่นางไป๋ออกไปก่อนเถอะ” เพียงคิดว่าภาพอันน่าอึดอัดใจเช่นนี้ถูกหลีจวินพบเห็นเข้าจึงรู้สึกว่าจำเป็นต้องชี้แจงสักหน่อย เจิงฝานซิวจึงหันหน้าไป แล้วมองมู่หวั่นชิวอย่างอ่อนโยน “ให้น้องหลีทำแผลให้ข้าก็พอ แม่นางไป๋ไปรอที่ปากถ้ำเถอะ อย่าเดินไปไกลเด็ดขาด” น้ำเสียงอ่อนโยนฉายความห่วงใย

สัตว์ร้ายในเขาลึกป่ากว้างนี้มีมาก

หัวคิ้วหลีจวินที่เพิ่งคลายออกกลับขมวดแน่นอีกครั้ง

ลังเลเพียงครู่มู่หวั่นชิวจึงค่อยๆ ลุกขึ้น “เช่นนั้นก็รบกวนพี่หลีแล้ว”

“พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่มีอะไรรบกวน!” น้ำเสียงหลีจวินเคืองขุ่น นางเป็นอะไรกับเจิงฝานซิว ถือสิทธิ์อะไรมาพูดรบกวนแทนเขา

มู่หวั่นชิวเม้มริมฝีปาก

“แม่นางไป๋ออกไปก่อนเถอะ พวกเราอีกครู่ก็จะออกไป” เจิงฝานซิวพูดเร่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

มู่หวั่นชิวฉีกยิ้ม “ได้ ข้าจะรออยู่ข้างนอก”

เจิงฝานซิวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “อย่าเดินไปไกลเด็ดขาด”

เหลือบเห็นทั้งสองคนส่งรอยยิ้มสดใสให้กัน หลีจวินจึงเพิ่มแรงที่มือ

เจิงฝานซิวกัดฟันแน่น ร้องเจ็บปวดราวกับหมูถูกเชือด “โอ๊ย!”

มู่หวั่นชิวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว