ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 4

แม้จะเคยมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มู่หวั่นชิวเพิ่งรู้ว่าด้านหลังของเรือนถานเซียงยังมีสถานที่ซ่อนอยู่ เลี้ยวตรงมุมประตูก็จะเป็นทางเดินยาวไปถึงสวนดอกไม้เล็ก ดอกฉูจวี๋* เดือนเก้ากำลังเบ่งบาน มู่หวั่นชิวยืนอยู่ตรงหน้าดอกเบญจมาศป่าที่ราวกับเป็นตะเกียงอันเล็กน่ารักท่ามกลางพื้นสีขาวสะอาดดุจหิมะด้วยความสุขใจ “นานแล้วที่ไม่ได้ออกมาเดินเล่น ดอกเบญจมาศสวยอย่างนี้แล้ว…”

เห็นนางมีความสุข หลีจวินก็ไม่ได้รีบร้อน เพียงยืนเอามือไพล่หลังมองนางยิ้มบางๆ อยู่ด้านข้าง

ด้วยกำลังมีความสุข มู่หวั่นชิวจึงไม่ทันเห็นว่าบนหอเล็กที่แกะสลักงดงามแห่งหนึ่งตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของสวนดอกไม้นั้น มีสายตาสองคู่จ้องมองนางไม่วางตา

นั่นคือเจิงฝานซิวกับมู่หรงบุตรชายอัครเสนาบดีที่ถูกหลีจวินช่วยกลับมาจากตำบลจื่อถง น้องชายแท้ๆ ของนาง

“เจ้าดูให้ดี นางคือพี่สาวที่พลัดพรากกันไปของเจ้าหรือไม่” จับจ้องอยู่นาน เจิงฝานซิวจึงเอ่ยปากถาม

เขย่งเท้าดูอยู่นาน มู่หรงจึงส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก พี่สาวข้าไม่อ่อนโยนเรียบร้อย ไม่ดูงามสง่าดูสูงศักดิ์เช่นนี้หรอก…” เขาเงยหน้ามองเจิงฝานซิว “ท่านคงไม่รู้ว่าพี่สาวข้าดุมากเลย!” แล้วใช้มือทำท่า “วันๆ เอาแต่ถือแส้ตีคน ข้ากลัวนางจะตาย!”

ตอนอยู่ในจวนอัครเสนาบดีนั้น มู่หรงยังเป็นเด็ก เขาจำอะไรไม่ค่อยได้อยู่แล้ว และก็กลัวมู่หวั่นชิวมาก ยามที่เห็นนางก็จะรีบหลบ กอปรกับผ่านชีวิตมาสองชาติ ท่าทางของมู่หวั่นชิวย่อมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว จะมีเงาของหญิงสาวที่เย่อหยิ่งเอาแต่ใจในจวนอัครเสนาบดีผู้นั้นอยู่ได้อย่างไร มีเพียงรูปโฉมที่พอจะแยกแยะได้ แต่เมื่อใบหน้าถูกนางทาจนดำเช่นนี้ มู่หรงจะจำนางได้อย่างไรเล่า

มองอยู่นานจึงส่ายหน้าราวกับกลองป๋องแป๋ง

เจิงฝานซิวยังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ ถามเสียงเข้มว่า “พี่สาวเจ้าดีดพิณ เดินหมากล้อมเป็นหรือไม่”

“ไม่เป็น นางนอกจากรำดาบ ควงกระบอง และถือแส้ตีคนแล้ว เรื่องอื่นล้วนทำไม่เป็น!” มู่หรงส่ายหน้าอย่างแรงอีกครั้ง “ตอนท่านพ่อมีชีวิตพูดบ่อยครั้งว่าถ้านางเรียนดีดพิณ เดินหมาก เขียนอักษร หรือวาดภาพได้ แม่หมูคงปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้ว!”

เจิงฝานซิวพ่นลมหายใจพรวด แล้วกระแอมเบาๆ ขึ้นมา

* จวิ้นอ๋อง เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่สอง รองจากชินอ๋อง

** คัดกระดูกในไข่ไก่ เป็นสำนวน หมายถึงคอยหาเรื่องจับผิด ข้อผิดพลาด หรือข้อเสีย

* ‘กระต่ายตายจับสุนัขต้ม’ เป็นสำนวน หมายถึงเมื่อหมดประโยชน์แล้วก็กำจัดทิ้ง เหมือนเมื่อล่ากระต่ายได้แล้วก็เอาสุนัขล่าเนื้อมาฆ่ากิน มักใช้คู่กับสำนวน ‘วิหคสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน’ ซึ่งมีความหมายเหมือนกัน

* ฉูจวี๋ หมายถึงดอกเดซี่

(ตอนต่อไปพบกันวันที่ 23 กุมภาพันธ์ค่ะ)