ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 1

ด้วยเหตุนี้ถึงแม้ใจจะเห็นความดีในตัวหลีจวินเพียงใด แต่ซุนมือไวกับแม่สั่วจื่อและซานนีเอ๋อร์ก็ล้วนไม่มีใครคิดว่าหลีจวินจะเป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายของมู่หวั่นชิว

ในใจถอนหายใจไม่หยุด ซุนมือไวเลื่อนสายตาไปบนกล่องไม้จันทน์แดง ปากก็ถามอย่างสงสัย “คุณชายหลีสงสัยว่าเงินนี้เหยาซื่อซิงจะยืมมาจากตระกูลหลิ่วหรือ”

“แค่สินค้าของพวกเราสองชุดก็ทำให้ตระกูลเหยาสูญเงินไปเกือบสามล้านห้าแสนตำลึง ข้าลองคำนวณคร่าวๆ รวมกับเงินเหล่านี้ จันทน์หอมที่ตระกูลเหยาตุนเอาไว้อย่างน้อยต้องใช้เงินมากถึงแปดเก้าล้านหรืออาจจะถึงสิบล้านตำลึง” หลีจวินอารมณ์ดีอย่างมาก เขามองซุนมือไวด้วยรอยยิ้ม “ตามที่ท่านลุงรู้จักตระกูลเหยามา เขามีเงินมากมายอย่างนี้เชียวหรือ”

“ไม่มี” ซุนมือไวส่ายหน้าตามสัญชาตญาณ คิดอย่างจริงจัง ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่มีแน่นอน ช่วงเวลาที่ราคาจันทน์หอมพุ่งขึ้นสูง พวกเราได้คำนวณเงินแทนตระกูลเหยาแล้ว ทรัพย์สินและกิจการทั้งหมดของตระกูลเหยา รวมแปลงวัตถุดิบที่ชานเมืองเหล่านั้นรวมกันแล้วก็แค่สองสามล้านตำลึง” เสียงพูดชะงักไปทันใด “ถ้าอย่างนั้นเขาเอาเงินมากมายมาจากที่ใด”

“ตระกูลเหยาเป็นตระกูลใหญ่ของที่นี่ จันทน์หอมที่เขารับซื้อก่อนหน้านี้ล้วนติดค้างเงินเอาไว้ นัดว่าจะจ่ายเงินในเดือนสี่ปีหน้า…” หลีจวินเคาะห้านิ้วเบาๆ บนโต๊ะ “มีจวนว่าการเจ้าเมืองรับรอง วันที่ห้าเดือนหนึ่งนั้นตระกูลเหยาใช้แปลงวัตถุดิบหนึ่งร้อยฉิ่งทางชานเมืองด้านใต้ของซั่วหยางไปค้ำประกันยืมเงินร้านแลกเงินไท่เหอสองล้านตำลึง วันที่สิบสามเดือนหนึ่งยังให้ใต้เท้าเฉียนรับรอง เขาใช้แปลงวัตถุดิบอีกแปลงมาค้ำประกัน ยืมเงินจากร้านแลกเงินหงต๋าหนึ่งล้านตำลึง ครั้งก่อนเงินที่ให้พวกเราหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงก็ออกมาจากตระกูลหลิ่ว เดิมข้าคิดว่าหลิ่วอู่เต๋อจิ้งจอกเฒ่าตัวนั้นอย่างไรเสียก็สามารถเอาเงินออกมาได้เพียงสองล้านตำลึง ไม่คิดว่าเขากลับเอาเงินออกมาได้อีกหนึ่งล้านตำลึง…” เขาชี้ไปที่กล่องไม้จันทน์แดง “ในนี้มีแปดแสนเป็นตั๋วเงินของร้านแลกเงินอันต๋า ตระกูลหลิ่วไม่เคยใช้ตั๋วเงินจากที่นั่น ข้าสงสัยว่านอกจากตระกูลหลิ่วแล้วยังมีคนอื่นที่ร่วมมืออยู่เบื้องหลังการแย่งชิงจันทน์หอมครั้งนี้อีก!”

ยิ่งคิดก็ยิ่งสนุกเสียแล้ว

คิดถึงตระกูลหลิ่วสูญเงินไปสามล้านตำลึง แม้จะไม่ทำให้ล่มสลายในทันที แต่ก็สะเทือนไปถึงรากฐานแน่นอน น้ำเสียงหลีจวินที่พูดดูอดทนเป็นพิเศษ

ซุนมือไวดวงตาเบิกโต

“เรื่องเหล่านี้คุณชายหลีรู้มาได้อย่างไร” แม้แต่เขาที่เป็นคนในพื้นที่ยังไม่รู้เรื่องเลย ปากก็พึมพำถาม ซุนมือไวพูดกับตนเองซ้ำอีกครั้ง “มิน่าเล่าคุณชายหลีลงมือแล้วถูกเป้าทุกครั้ง ที่แท้เป็นเพราะท่านสืบเบื้องลึกของอีกฝ่ายอย่างชัดแจ้งแล้ว”

โบราณว่าไว้ รู้เรารู้เขารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

ไม่ต้องพูดว่าหลีจวินเจ้าเล่ห์และวางแผนดี แค่เรื่องที่เขาอยู่ไกลถึงเมืองต้าเยี่ยก็ยังรู้ความเคลื่อนไหวของตระกูลเหยาอย่างชัดเจนอย่างนี้ เกรงว่าแม้แต่คนทั่วไปก็ไม่อาจเทียบได้ ใครก็ตามที่มาต่อกรกับตระกูลหลี หากไม่ล่มก็แปลกแล้ว!

คิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว ซุนมือไวก็ปาดเหงื่อ แอบพูดในใจว่า…โชคดีที่เขามีความรักลึกซึ้งต่ออาชิว ไม่เช่นนั้นหากเอาโรงธูปไป่เยี่ยไปแข่งขันกับตระกูลหลี พวกข้าจะตายวันใดหรือตายอย่างไรก็ยังไม่รู้เลย