ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 1

นับจากอดีตการแต่งงานล้วนเป็นคำสั่งพ่อแม่คำของแม่สื่อ จะมีคำว่าความรักได้อย่างไร มู่หวั่นชิวโชคดีเพียงใดที่ได้พบหลีจวินคนที่รักนางเข้ากระดูกเช่นนี้ ซุนมือไวเชื่อว่าหากพลาดโอกาสนี้ไปแล้ว นางจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตแน่นอน

แม้ว่าร้านหลีจี้จะมีสาขาย่อยในเมืองซั่วหยาง แต่หลีจวินยังชอบที่จะอยู่ในโรงธูปไป่เยี่ย ทุกวันเมื่อจัดการงานในสาขาย่อยเสร็จแล้ว เขาก็จะมาโรงธูปไป่เยี่ย ฟังซุนมือไวและครอบครัวสั่วจื่อเล่าเรื่องตอนที่มู่หวั่นชิวยังอยู่ที่เมืองซั่วหยาง ถึงตอนกลางคืนก็นอนในห้องที่มู่หวั่นชิวเคยนอน

ภายหลังเมื่อมีเงินแล้วพวกเขาก็ทำตามความต้องการของมู่หวั่นชิว ห้องของทุกคนล้วนซ่อมแซมและตกแต่งใหม่ เครื่องเรือนก็เปลี่ยนใหม่หมด มีเพียงห้องของมู่หวั่นชิวห้องเดียวที่ไม่ได้แตะต้อง การจัดแต่งยังคงเหมือนกับตอนที่นางจากไป แม่สั่วจื่อเพียงแค่ให้คนไปเก็บกวาดทุกวันเท่านั้น

นี่เป็นสิ่งที่มู่หวั่นชิวทิ้งไว้เป็นที่ระลึกให้กับชีวิตของตนเองในช่วงนั้น

ตอนนั้นพวกเขาไม่มีเงิน ผ้าห่มของมู่หวั่นชิวก็ได้แม่สั่วจื่อเอาผ้าห่มเก่าๆ ไปซักมาให้ บนนั้นมีส่วนปะมากมาย ทั้งแข็งและหนัก จะเป็นสิ่งที่ลูกหลานตระกูลดังที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดอย่างหลีจวินเคยใช้ได้อย่างไร

แม่สั่วจื่อรู้สึกไม่ดีจึงให้คนไปซื้อผ้าห่มผ้าไหมเย็บสามชั้นมาหนึ่งผืน ทั้งนุ่มและอบอุ่น แต่กลับถูกหลีจวินปฏิเสธ เขาเคยอยู่ในคุกมาแล้ว นับประสาอะไรกับเรื่องเหล่านี้

เขาอยากจะสัมผัสกับชีวิตที่มู่หวั่นชิวเคยอยู่ แม้ว่าหลังจากซื้อโรงธูปไป่เยี่ยไปแล้วชีวิตมู่หวั่นชิวจะดีขึ้น แต่ภายในห้องว่างเปล่าเรียบง่ายนี้ก็ยังคงเห็นได้ถึงเงาของความยากลำบากที่นางเคยได้รับมา

นางเคยลำบากอย่างนั้นมาก่อน

ลมเหนือโชยมา ค่ำคืนยาวนาน ภายใต้แสงตะเกียงโดดเดี่ยวสายตาของหลีจวินเลื่อนไปยังขวดโหลที่ถูกสั่วจื่อเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่บนพื้น เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมาแล้ววางลง

โหลกระเบื้องเคลือบเหล่านี้แต่ละใบนั้นทั้งเรียบง่ายและน่าเกลียด เทียบกับขวดแก้วประณีตเหล่านั้นในห้องปรุงเครื่องหอมของนางที่ต้าเยี่ยแล้ว สิ่งเหล่านี้สามารถใช้คำว่าน่าเกลียดจนดูไม่ได้มาบรรยายได้เลย

แต่ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางเคยสะสมเงินทุกอีแปะเพื่อเก็บรวบรวม ได้ยินแม่สั่วจื่อเล่าว่านางในตอนนั้นเป็นคนเก็บของเหลือที่มีชื่อบนถนนหน้าโรงธูปหลินจี้ ตลาดเครื่องหอมทุกที่พอวายแล้วนางก็จะไปเก็บวัตถุดิบและโหลกระเบื้องเคลือบที่ถูกคนทิ้งไว้หรือลืมไว้กลับมากองหนึ่ง ถูกคนกลอกตาขาวใส่และเหยียดหยาม แต่นางยังคงลุ่มหลงไม่คลาย

วันคืนนับไม่ถ้วนนางก็เหมือนเขาในตอนนี้ อยู่ในห้องอย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง แยกและจดจำวัตถุดิบทุกชนิดอย่างขันแข็ง ฝึกแยกแยะกลิ่นทุกชนิด

คนซั่วหยางล้วนเคยอิจฉาที่ไม่ถึงหนึ่งปีนางก็สามารถเปลี่ยนจากคนโง่เรื่องการปรุงเครื่องหอมที่ดมไม่เป็นแม้แต่กลิ่นเดี่ยว กระโดดขึ้นมาเป็นอาจารย์ปรุงเครื่องหอม ขึ้นมาแทนที่อาจารย์หลิวที่มีชื่อเสียงอยู่บนถนนสายนั้น แต่ใครจะรู้บ้างว่านางเคยผ่านความลำบากและเสียหยาดเหงื่อเช่นนี้มาก่อน