ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 2

ตอนที่อยู่เมืองซั่วหยาง ตระกูลเหยาสองพี่น้องก็เคยเกือบจะบีบมู่หวั่นชิวไปสู่ทางตาย แต่ภายหลังรุ่งเรืองขึ้น นางก็ไม่ได้คิดตั้งใจจะไปแก้แค้นเหยาจิ่นอีก เพียงแค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป มู่หวั่นชิวเป็นคนใจกว้าง เรื่องที่บีบให้ท่านพ่อไล่เหยาจิ่นไปนั้นเป็นเพราะเหยาจิ่นบีบจนนางร้อนใจก่อน หลีจวินจึงกังวลใจว่ามู่หวั่นชิวจะไม่พอใจในเรื่องนี้

เขาทำเช่นนี้เพราะคิดว่าอย่างไรเสียเหยาจิ่นก็เคยติดตามเขามาระยะหนึ่ง ด้วยไม่อยากให้นางระหกระเหินจนถูกใครหยามศักดิ์ศรี มู่หวั่นชิวถอนใจเอื่อยอยู่ภายใน แอบคิดว่าพูดกันว่าเขาลงมือโหดร้าย แต่จะมีใครรู้บ้างว่าส่วนลึกในใจเขานั้นขี้สงสารเป็นที่สุด ถ้าตระกูลเหยาไม่บีบตระกูลหลีจนไปสู่ทางตายก่อน ตระกูลเหยาก็คงไม่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเช่นนี้

ที่เหยาจิ่นมีสภาพเช่นวันนี้ก็เป็นเพราะนางหาเรื่องใส่ตัวเช่นกัน

“อาชิว…” เห็นนางนิ่งเงียบไม่พูดจา หลีจวินจึงเรียกนางเสียงเบา “ข้าเพียงแค่…ข้ากับนาง…” คิดจะอธิบายว่าเขาไม่เคยชอบเหยาจิ่นเลย ที่จัดหาบ้านให้นางอยู่เช่นนี้ก็เพราะสงสารนาง และไม่ได้คิดจะเลี้ยงภรรยาเก็บเลยสักนิด อย่างไรเสียเหยาจิ่นก็เคยแต่งงานกับเขา นับว่าเป็นสตรีของเขา เขาเป็นบุรุษ จะปล่อยให้นางระหกระเหินให้คนรังแกตามใจชอบไม่ได้

คำพูดมาถึงริมฝีปาก หลีจวินจึงพบว่ามู่หวั่นชิวยังไม่แต่งงานกับเขา แม้แต่ชอบก็ยังไม่เคยพูด เขาจึงรู้สึกว่าไม่เหมาะที่จะพูดชี้แจงกับนางเช่นนี้ แต่หากไม่ชี้แจงเขาก็กลัวว่านางจะเข้าใจผิด ทำลายความชอบที่มีต่อเขาซึ่งเกิดได้ยากแสนยากนี้ไป เพียงชั่วครู่หลีจวินกลับเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘กังวลจนวุ่นวาย’

“ข้าเข้าใจความหมายของพี่…” มู่หวั่นชิวหลุดหัวเราะออกมา “หวังว่าต่อไปนางจะเรียนรู้จากบทเรียน ไม่เอาแต่ใจอีก ถ้าเรียนรู้ที่จะใจกว้างก็นับเป็นวาสนาของนาง” เสียงนั้นแม้จะราบเรียบ แต่กลับมีความยินดีที่ปิดเอาไว้ไม่มิด

ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อเห็นท่าทางอึดอัดของหลีจวินที่เหมือนเด็กไม่รู้จักโต มู่หวั่นชิวก็รู้สึกเบิกบานใจเป็นพิเศษ มีชั่วขณะหนึ่ง นางนึกอยากจะโผเข้าไปประคองใบหน้าเขาไว้แล้วจูบสักสองสามที

ท่าทางนี้…ช่างน่ารักเหลือเกิน

ฟังออกว่ามู่หวั่นชิวเบิกบานใจจริง หลีจวินก็มีท่าทางเบาใจ เขาค่อยสงบใจลงได้ เห็นมู่หวั่นชิวดวงตาเปล่งประกายจึงเข้าใจในทันทีว่าตนเป็นฝ่ายคิดมากไปเอง เมื่อถูกนางหัวเราะเยาะ เขาก็ถลึงตาจ้องนาง

อาชิวชักจะรังแกข้าเก่งขึ้นทุกทีแล้ว

เห็นเขาจะชักสีหน้า มู่หวั่นชิวจึงรีบทำหน้าเป็นปกติ ก่อนจะเทน้ำชาให้เขาเต็มแก้วอย่างเอาใจ ปากก็พูดว่า “พี่หลีดื่มน้ำชา”