ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

เขาเดินมาที่ลานด้านหลังอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเห็นสาวใช้ที่ชื่อเหมยเซียงยืนอยู่ใต้ร่มไม้ นางเห็นเขาเดินมาแต่ไกลก็รีบวิ่งหนีไป…

เหตุใดนางจึงดูรีบร้อนไม่มีระเบียบเช่นนี้

หร่วนอวี้ขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากตะคอกก็เกิดความคิดขึ้นในใจ จึงกระโดดลอยตัวไปขวางหน้าเหมยเซียงเอาไว้

ประสานเข้ากับสายตาดุร้ายของหร่วนอวี้แล้ว เหมยเซียงก็ทรุดลงคุกเข่า “ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วยเจ้าค่ะ!”

“เห็นข้าแล้วเหตุใดต้องหลบด้วย”

“พี่หงซิ่วให้บ่าวคอยจับตาดูที่นี่เอาไว้ หากเห็นว่าใต้เท้ากลับมาแล้วจะต้องส่งข่าวให้นางรู้เจ้าค่ะ…”

หงซิ่วอยู่ข้างกายหร่วนอวี้ตั้งแต่เด็ก นางเป็นคนฉลาดและมีสายตาเฉียบแหลม ทั้งปรนนิบัติเขามาสิบกว่าปีจึงเป็นคนที่เขาเชื่อใจที่สุด หร่วนอวี้ไม่เคยเชื่อใจอนุของตนเลย ห้องลับแห่งนี้ก็เป็นหงซิ่วที่คอยจัดการแทนเขามาตลอด

ตอนนี้หงซิ่วให้คนมาจับตาดูเขา นางกำลังทำอันใดอยู่กันแน่

ได้ฟังคำพูดนี้แล้วหร่วนอวี้จึงเอ่ยปากถาม “หงซิ่วอยู่ที่ใด”

เหมยเซียงส่ายหน้า “บ่าวเฝ้าอยู่ข้างหน้าตลอด ไม่รู้ว่าพี่หงซิ่วไปที่ใดเจ้าค่ะ” ปากบอกว่าไม่รู้ แต่สายตากลับเหลือบไปทางห้องลับอย่างไม่สบายใจ

มองไปตามสายตาของเหมยเซียงแล้วหร่วนอวี้ก็สะดุ้ง ก่อนจะยกมือขึ้นสกัดจุดนางให้หมดสติแล้วทิ้งไว้ที่ใต้ร่มไม้ ส่วนเขาก็ก้าวเข้าไปในห้องลับอย่างรวดเร็ว

หร่วนอวี้มาถึงห้องลับ ขณะที่กำลังจะยื่นมือไปคลำหาลูกกุญแจ เขาก็เห็นประตูห้องลับเปิดอยู่ ในนั้นมีเสียงลอดออกมา เขากลั้นหายใจในทันที

“ที่นายท่านต้องการคงจะเป็นจดหมายลับเหล่านี้” ราวกับหาอะไรเจอ หงซิ่วจึงพูดขึ้นอย่างยินดี

“พี่เอาของเหล่านี้ไป ใต้เท้าคงจะพบในไม่ช้า” เสียงของลวี่อีฉายความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

ลวี่อีเป็นสาวใช้ประจำกายหร่วนอวี้เช่นกัน ได้ฟังบทสนทนานี้แล้วหร่วนอวี้ก็มีสีหน้าโกรธเกรี้ยว เขาพยายามควบคุมตนเองอย่างเต็มที่เพื่อห้ามไม่ให้ตนพังประตูเข้าไป แล้วยืนฟังอย่างตั้งใจ

“สนใจอะไรมากไม่ได้แล้ว พ่อแม่เจ้ากับข้าล้วนอยู่ในมือนายท่าน หากไม่ฟังคำของนายท่านก็ต้องตายกันหมดทั้งบ้าน!” หงซิ่วพูดอย่างตื่นตระหนก “นายท่านบอกว่าขอเพียงมอบสิ่งเหล่านี้ไปให้ ต่อไปก็จะมีสุขให้เสพไม่รู้จบ พวกเรารีบไปกันเถอะ ตอนนี้ใต้เท้าคงใกล้กลับมาแล้ว”

หงซิ่วพูดพลางผลักเปิดประตู เห็นหร่วนอวี้กำลังยืนหน้านิ่งอยู่ตรงประตู ในสมองก็มีเสียงดังก้อง หงซิ่วสั่นไปทั้งตัวแล้วทรุดลงคุกเข่า “ใต้เท้า…”

พลิกมือปิดประตูแล้ว หร่วนอวี้ก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องลับ

“เอาออกมา…” เสียงราบเรียบของหร่วนอวี้ฉายความเย็นเยือกที่แทงทะลุหัวใจ

ลวี่อีตัวสั่น มองไปทางหงซิ่วอย่างอึดอัด

หงซิ่วหน้าซีดราวคนตาย จากนั้นนางก็โขกหัวไม่หยุด “บ่าวทรยศใต้เท้า นับว่าสมควรตายแล้ว แต่ขอใต้เท้าเห็นแก่ที่บ่าวปรนนิบัติท่านมาหลายปี ปล่อยคนทางบ้านบ่าวไปเถิดเจ้าค่ะ”

หร่วนอวี้มองหงซิ่วอย่างเย็นชา ไม่ได้พูดอะไร

รับรู้ถึงพลังอันน่ากลัวกดดันเข้ามา หงซิ่วก็ไม่กล้าพูดมากอีก เพียงหยิบจดหมายปึกหนึ่งออกจากท้องแขนเสื้อยื่นออกไปด้วยมือที่สั่นเทา

รับจดหมายไปแล้ว หร่วนอวี้ก็พลิกดูไปทีละฉบับ ล้วนเป็นจดหมายลับที่เขาติดต่อกับอิงอ๋องทั้งสิ้น “พ่อบุญธรรมต้องการของเหล่านี้ไปทำอันใด” เสียงพูดราบเรียบ แต่กลับเย็นเยือกเสียดแทงกระดูก