ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

บนท้องถนนแห่งนี้ กลุ่มของมู่หวั่นชิวกับใต้เท้าสวียังคงยืนคุมเชิงกันอยู่

ทั้งที่เป็นเด็กสาวผอมดำคนหนึ่ง เหตุใดนางจึงมีความมั่นใจถึงเพียงนี้ ทั้งยังสงบนิ่งเช่นนี้ เผยความสูงศักดิ์จนมิอาจเอื้อมถึง ดูแล้วเหมือนว่านางจะสามารถเรียกฝนได้จริงๆ

มองดูเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีความสง่างามเป็นธรรมชาติ ซึ่งไม่เข้ากับอายุที่น้อยนิดของนางเลย สีหน้าของใต้เท้าสวีพลันเปลี่ยนจากดำเป็นแดง แล้วก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด ท่ามกลางสายตาของทุกคน แม้เขาจะเป็นผู้ที่มีแผนการลึกล้ำ ผ่านประสบการณ์มามากมายเพียงใด ก็ยังไม่วายรู้สึกลนลาน

ไม่รู้ว่าละครฉากนี้ควรจะปิดฉากอย่างไร

“ใต้เท้า จดหมายของท่านขอรับ” ขณะที่ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใครอยู่นั้น ทหารคนหนึ่งก็รีบวิ่งมา ก่อนยื่นเทียบสีทองอันหนึ่งให้

“คุณชายหลี!” หลังจากรับเทียบมาแล้ว ใต้เท้าสวีก็สะดุ้งตัวโยน รีบหันหน้าไปทันที “เขามาที่เมืองผิงเฉิงแล้วหรือ!”

มู่หวั่นชิวก็มองไปตามสายตาของเขาเช่นกัน

ไม่รู้ว่าเมื่อใด บนทางด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากนี้ มีรถม้าสีน้ำเงินคันหนึ่งจอดอยู่ มือใหญ่เรียวยาวผิวขาวข้างหนึ่งกำลังจับม่านรถ ยังไม่ทันจะได้เห็นหน้าคนผู้นั้นชัดเจน มู่หวั่นชิวก็เห็นเพียงเสื้อสีขาวแวบผ่าน ม่านรถม้าก็ปิดพรึบลงมา

เด็กหนุ่มชุดฟ้าหน้ารถก็ลงแส้ม้าทันที “ไป!”

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า

มู่หวั่นชิวขมวดคิ้ว เขาเป็นใครกัน ใต้เท้าสวีดูเหมือนจะกลัวเขามาก

ขณะที่นางกำลังคิดอยู่ก็ได้ยินเสียงใต้เท้าสวีกระแอมขึ้น “ในเมื่อมีคุณชายหลีเป็นประกันแล้ว ข้าก็จะเชื่อเจ้าสักครั้ง สามวันให้หลังข้าจะรอดูว่าเจ้าจะขอฝนอย่างไร” แล้วเงยหน้าขึ้นสั่งการทหาร “ทหาร…เชิญตัวแม่นางไป๋กลับจวนว่าการเจ้าเมือง ปรนนิบัติดูแลนางอย่างดี!”

‘ปรนนิบัติดูแลอย่างดี’ คำนี้เน้นหนักมาก ใต้เท้าสวีเกรงว่าทุกคนจะเข้าใจจุดประสงค์ของเขาผิด จนเกิดเรื่องอื่นขึ้นมาอีก

เห็นทุกคนยังคงปกป้องมู่หวั่นชิวไม่ยอมถอยห่าง ใต้เท้าสวีจึงพูดขึ้นว่า “วันนี้ในเมื่อมีคนไม่ได้กินเจ คงขอฝนไม่ได้แล้ว พ่อแม่พี่น้องทุกท่านก็สลายตัวกันเถอะ สามวันให้หลังค่อยตามแม่นางไป๋มาขอฝน” เมื่อประสานเข้ากับแววตาโกรธเกรี้ยวของทุกคน เขาก็ตัวสั่น “ขุนนางทุกท่านไร้คุณธรรม เห็นการขอฝนเป็นเรื่องเด็กเล่น เรื่องในวันนี้ข้าจะจัดการให้พ่อแม่พี่น้องทุกคนอย่างแน่นอน ขอให้พ่อแม่พี่น้องทุกคนเชื่อข้าสักครั้ง”