ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

หลังจากเข้าไปอยู่ในจวนว่าการเจ้าเมืองแล้ว แม้จะรู้ว่าใต้เท้าสวีเพียงอยากให้นางขอฝนเท่านั้น เพื่อที่ว่าสามวันให้หลังจะได้บอกกับชาวเมืองผิงเฉิงได้ แต่มู่หวั่นชิวที่มีฐานะเป็นบุตรสาวขุนนางต้องโทษ ก็ยังรู้สึกหวั่นใจอยู่ดี นางรู้สึกเสียใจกับความใจร้อนของตนเองในวันนี้เป็นอย่างมาก

มู่หวั่นชิวรู้สึกหวาดกลัวอยู่ทั้งคืน กระทั่งฟ้าใกล้สางจึงค่อยสะลึมสะลือจนนอนหลับไป พอตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว เมื่อล้างหน้าล้างตา นางก็มานั่งอยู่หน้าคันฉ่อง มู่หวั่นชิวเหม่อมองพลางลูบมือไปบนเงาสะท้อนที่ดูนุ่มเนียนราวกับดอกไม้ในคันฉ่อง

มารดาของนางเป็นสาวงามในเมืองอันคัง ใบหน้านี้ก็ได้รับถ่ายทอดมาจากมารดา งดงามกระทั่งทำให้ดอกบัวในเดือนเจ็ดหมดสีสันไป ชาติก่อนนางถึงได้ถูกขายเข้าไปในหอคณิกา พอแม่เล้าได้เห็นนางก็ดีใจเหมือนคนบ้า ปากก็พร่ำพูดว่าจะปรับให้นางดูสง่างาม แต่พอขึ้นเตียงแล้วจะกลายเป็นสิ่งชั้นเลิศในโลกมนุษย์ที่มีความงามร้อนแรง และด้วยเหตุนี้นางจึงได้เหน็ดเหนื่อยกว่าหญิงคนอื่นในหอชุนเซียงเป็นเท่าตัว ถูกแต่งแต้มจนกลายเป็นนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองต้าเยี่ย ภาพวาดใบหน้าแผ่นใหญ่ถูกติดไว้เป็นตัวเรียกแขกตรงประตูหอชุนเซียง ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้แห่แหนกันมา…

เขาในชาติก่อนก็ถูกใบหน้างดงามของนางนี้ดึงดูดใจไว้มิใช่หรือ เขาจึงได้เลือกนาง

แล้วเขาเคยรักนางบ้างหรือไม่…

หรือจะเคยรัก และถูกความงามของนางทำให้ตกใจ จึงเชื่อมั่นฝังลึกไปในกระดูกดำว่านางเป็นหญิงมักมากมาแต่กำเนิด!

‘หญิงในหอคณิกา คู่ควรกับคำว่าบริสุทธิ์หรือ’

‘ลูกสาวอัครเสนาบดีเลว นางโลมในหอคณิกา คู่ควรแล้วหรือ!’

คำดูหมิ่นของเขาดังขึ้นที่ข้างหูอีกครั้ง มู่หวั่นชิวหลับตาลงทันที น้ำตาไหลรินออกมา นางยื่นมือไปหยิบมีดบนโต๊ะขึ้นมา คิดจะกรีดไปที่ใบหน้าของตนเอง

หากนางทำลายโฉมหน้านี้แล้ว ในชาตินี้ก็จะไม่มีชะตาชีวิตแบบนั้นอีกใช่หรือไม่…

ผิวแก้มนุ่มเนียนรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความเย็นเยือกจากคมมีด มือของมู่หวั่นชิวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้านี้ติดตามนางมาแล้วถึงสองชาติ ทำให้นางลงมือไม่ลงจริงๆ

เสียงฝีเท้าเดินเร็วดังลอยมา มู่หวั่นชิวตกใจ รีบวางมีดลงแล้วเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว