ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

ได้ยินเสียงเคาะประตู กำลังจะอ้าปากพูด มู่หวั่นชิวก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหมุนตัวไปหยิบสีในห่อผ้าออกมาทาหน้า เพียงพริบตาใบหน้าขาวนวลก็เปลี่ยนเป็นดำเมี่ยม เสร็จแล้วจึงกลับมานั่ง ก่อนตะโกนไปทางประตู “เข้ามา!”

เป็นชุ่ยหงสาวใช้ที่ได้รับคำสั่งให้มาปรนนิบัตินาง อีกฝ่ายยกอาหารเช้าเข้ามา “แม่นางไป๋เชิญกินอาหารเจ้าค่ะ”

แม้ว่าจะถูกกักบริเวณ แต่เรือนด้านหลังของจวนว่าการเจ้าเมืองนี้ มู่หวั่นชิวก็ยังคงเดินไปมาได้อย่างอิสระ หลังจากกินอาหารจนอิ่มแล้ว นางก็เดินไปตามระเบียงทางเดินยาว จนมาถึงสวนดอกไม้ด้านหลัง จึงพบว่าที่นั่นมีสระบัวอยู่แห่งหนึ่ง

สิ่งที่ทำให้มู่หวั่นชิวประหลาดใจก็คือ แม้แต่น้ำในคูเมืองก็ล้วนแห้งเหือด ทว่าสระที่นี่กลับมีน้ำเขียวใส ดอกบัวใต้แสงตะวันก็ดูงดงามอย่างมาก

แล้วน้ำในสระนี้มาจากที่ใด

“คุณหนูรีบหน่อยเจ้าค่ะ เช้าวันนี้ดอกบัวหลายดอกคงจะบานหมดแล้ว”

มู่หวั่นชิวกำลังมองหาต้นน้ำไปทั่ว เสียงดังกังวานนี้ก็ดังลอยมา

“คงเป็นบุตรสาวของใต้เท้าสวี ข้าหลบไปก่อนจะดีกว่า” ได้ยินเสียงแล้ว มู่หวั่นชิวก็แอบพูดกับตัวเอง ทว่าเพียงหมุนตัวกลับมาก็เจอเข้ากับกลุ่มสาวใช้ที่แต่งตัวงดงาม เดินล้อมหน้าล้อมหลังคุณหนูหน้าตางดงามผู้หนึ่ง ขณะที่กำลังเดินเข้ามาพอดี

เมื่อถูกขวางไว้ตรงกลางสระบัวเช่นนี้ ต่อให้มู่หวั่นชิวนึกอยากจะหลบก็ไม่มีทางไหนให้ถอยแล้ว เมื่อคิดสักครู่ นางจึงรีบเอี้ยวตัวไปยืนหลบที่ด้านข้างเพื่อเปิดทางให้

“บังอาจ! เห็นคุณหนูใหญ่ของข้าแล้วยังไม่คำนับอีก!” สาวใช้ตาดีคนหนึ่งพอมองเห็นมู่หวั่นชิวแล้ว ก็ตะคอกเสียงเข้มทันที

มู่หวั่นชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากขยับ แต่เมื่อนึกได้ว่านางมิใช่บุตรสาวของอัครเสนาบดีแล้ว จึงไม่อาจเย่อหยิ่งได้อีกต่อไป ทำได้เพียงอดทนไว้ แล้วโค้งคำนับก้มหน้าก้มตาพูดว่า “คารวะคุณหนูใหญ่”

“เจ้าคือ…” คุณหนูใหญ่สวีหรูมองสำรวจนางอยู่นาน

“ข้าน้อยแซ่ไป๋ ชื่อชิว คุณหนูใหญ่เรียกข้าว่าอาชิวก็พอ”

“ไป๋…ชิว” คุณหนูใหญ่ทวนชื่อนี้ ทันใดนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วคว้าตัวนางไว้ “เจ้าก็คือแม่นางไป๋ที่บอกว่าขอฝนได้นั่นหรือ เป็นคนที่เอาชนะเซียนพนันทิพย์กุมารมาใช่หรือไม่!”

“ใช่แล้ว” มู่หวั่นชิวพยักหน้า

สวีหรูมองนางอย่างชื่นชม ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป “เจ้าบอกมาเถอะ เจ้ากับคุณชายหลีเป็นอะไรกัน ทำไมเขาต้องปกป้องเจ้าด้วย”

“คุณชายหลี?” มู่หวั่นชิวตกใจ นางไม่รู้จักคนผู้นี้เลยนี่นา

“คุณหนูอย่าไปใส่ใจเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้ชุดเขียวคนหนึ่งเข้ามาประคองตัวสวีหรูไว้ “นางจะรู้จักคุณชายหลีได้อย่างไรกัน” เหลือบมองมู่หวั่นชิวที่สวมเพียงชุดเรียบง่ายแล้วพูดต่อ “บ่าวได้ยินว่าเมื่อคืนนี้ตอนที่นางไปบ่อนก็สวมเสื้อราวกับเป็นขอทาน นี่คงเพราะชนะได้เงินมาจึงได้สวมเสื้อที่ดีแบบนี้”

“ใช่เจ้าค่ะ บ่าวก็ได้ยินมาเช่นกัน”

พวกสาวใช้ทำเหมือนมู่หวั่นชิวเป็นอากาศ ทั้งเจ็ดคนพูดวิจารณ์ตัวนางขึ้นมา มู่หวั่นชิวฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มเศร้า หากเป็นชาติก่อน นางคงจะเอาแส้หนังมาฟาดพวกนางไปแล้ว

ทว่าในชาตินี้ นางราวกับยืนอยู่นอกกรอบ มองดูโลกอันกว้างใหญ่ เหมือนคนที่ทุกคนประชดประชันกล่าวถึงอยู่นั้นมิใช่นาง