ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

นางขยับไปที่ระเบียงทางเดินทีละนิด นึกอยากจะแอบหนีไป

พอเดินผ่านข้างกายสวีหรู นางก็ถูกอีกฝ่ายฉุดตัวเอาไว้

“เจ้า…” สวีหรูกำลังจะเอ่ยปาก

สาวใช้คนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นอย่างยินดี “คุณหนู นายท่านกับคุณชายหลีมาแล้วเจ้าค่ะ!”

สวีหรูปล่อยมือจากมู่หวั่นชิวทันที แล้วรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทำท่าทางสง่างาม “เขาอยู่ที่ใดแล้ว”

“อยู่ที่ประตูวงเดือนเจ้าค่ะ คุณชายหลีกำลังมองมาทางนี้” สาวใช้พูด

“คุณชายหลีมองข้าอยู่?” ปลายตาเหลือบไปทางประตูวงเดือน น้ำเสียงของสวีหรูปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ พลางดึงตัวสาวใช้ในชุดเขียวมาสอบถาม “เฝ่ยชุ่ยรีบดูที แป้งชาดบนหน้าข้ายังอยู่ดีหรือไม่” แล้วก้มมองชุดกระโปรงยาวสีแดงขลิบทองของตนเอง “ถ้ารู้ว่าเขาจะมา ข้าใส่ชุดสีเหลืองขนเป็ดจะดีกว่า ได้ยินว่าคุณชายหลีชอบใส่ชุดสีขาว นิสัยของเขาชอบความเรียบง่าย”

“เฝ่ยชุ่ยรีบไปเถอะ ข้าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” สวีหรูดึงตัวสาวใช้ชุดเขียวจะรีบเดินไป

“คุณหนู” เฝ่ยชุ่ยแอบกระตุกมือของผู้เป็นนาย “เขามองมาทางนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว สวีหรูรีบทำท่าทางสง่างามทันที นางใช้พัดบังครึ่งหน้าเอาไว้ ปากก็ถามเฝ่ยชุ่ยเสียงเบา “เจ้าว่า ถ้าข้ากลับไปเปลี่ยนชุด เขาจะคิดว่าข้าไม่อยากพบหน้าเขา แล้วหมางเมินข้าหรือไม่ หรือว่า…” นางพูดอย่างลังเลอีกว่า “หรือข้าจะไปทั้งแบบนี้ดี”

เหลือบเห็นคุณชายหลีมองมาอีกครั้ง จึงรีบเปลี่ยนคำพูดในทันใด “ไม่ได้ พวกเรารีบกลับไปเปลี่ยนชุดดีกว่า ข้าจะปักปิ่นระย้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่อันนั้น”

“ไม่ต้องหรอก หากเขาชอบคุณหนูจริง ก็คงไม่สนใจว่าคุณหนูจะสวมชุดอะไรอยู่” มู่หวั่นชิวพูดเสียงเรียบ พลางก้าวเท้าไปทางสระน้ำ

นางไม่อยากเจอใต้เท้าสวีกับคุณชายหลีอะไรนั่น

“เจ้า” สวีหรูเพิ่งจะนึกถึงนางขึ้นมา “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร”

รู้ได้อย่างไร…

มู่หวั่นชิวใบหน้ามีรอยยิ้มประหลาด ปากก็พึมพำว่า “หากเจ้ามีชีวิตมาสองชาติ ก็คงรู้ได้เช่นกัน”

“เจ้าว่าอะไรนะ!” เนื่องจากได้ยินไม่ชัดเจน สวีหรูจึงฉุดตัวนางเอาไว้ “เจ้ากับเขา…”

สวีหรูพูดได้เพียงครึ่งหนึ่ง เมื่อประจันกับใบหน้าดำๆ ของมู่หวั่นชิว เสียงนั้นก็ชะงักไป พลางแอบคิดว่า ดูรูปหน้าของนาง แม้จะสวย แต่ผิวดำเช่นนี้ อีกทั้งคุณชายหลียังรูปงามเหนือใคร แบบนั้นย่อมไม่มีทางชอบนางโดยเด็ดขาด…

เมื่อคิดตกแล้ว สวีหรูจึงมีน้ำเสียงอ่อนลงมาก “พวกเจ้ารู้จักกันได้อย่างไร”

“พวกเรา?”

ชาติก่อนนางไม่เคยมายังเมืองผิงเฉิง ชาตินี้ก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก จะรู้จักกับคุณชายหลี คุณชายจางอะไรนั่นได้อย่างไร ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว มู่หวั่นชิวจึงหันไปมองคุณชายหลีที่สวีหรูพูดถึง ซึ่งกำลังเดินเลาะริมสระมาพร้อมกับใต้เท้าสวี เมื่อประสานสายตากับเขาที่มองมาพอดี มู่หวั่นชิวก็สะดุ้ง

เสื้อชุดขาวปลิวพลิ้ว เขาโบกพัดพับในมือด้วยท่าทางสงบนิ่ง ดูสบายอารมณ์ยิ่งนัก ราวกับเป็นปุยเมฆที่กำลังลอยอยู่บนฟ้าคราม เขาก็คือคุณชายชุดขาวที่นางเดินผ่านข้างกายที่บ่อนในคืนวันนั้น

เลื่อนสายตากลับมาแล้ว มู่หวั่นชิวก็ขมวดคิ้วแน่น คิดทบทวนความทรงจำในชาติก่อนอย่างละเอียดอีกรอบแล้วส่ายหน้า แอบคิดว่า รูปงามเกินใครเช่นนี้ ไม่ว่าใครที่ได้เห็น ก็คงไม่มีทางลืมได้ลง หากชาติก่อนข้าเคยเห็นจริง จะต้องจดจำเขาได้อย่างแน่นอน

แต่ว่านางคงไม่เคยเห็นเขามาก่อน แล้วเขาเป็นใครกันแน่ เหตุใดแม้แต่ใต้เท้าสวีที่เป็นเจ้าเมืองสูงศักดิ์ยังต้องเคารพนบนอบเขา