ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

“ยังว่าเจ้าไม่รู้จักเขาอีก!” เห็นมู่หวั่นชิวมีท่าทางเหม่อลอย สวีหรูก็ชักสีหน้าทันที

“ข้า…”

“แม่นางไป๋” กำลังพูดอยู่ องครักษ์ของใต้เท้าสวีก็รีบเดินเข้ามา “ใต้เท้าสวีกับคุณชายหลีเรียนเชิญขอรับ”

“คุณชายหลีอยากพบนางหรือ!” สวีหรูพลันชี้นิ้วไปที่ปลายจมูกตัวเอง เสียงสูงเป็นพิเศษ “เขาไม่ได้เรียกข้าหรือ!”

“คุณหนู พวกเขากำลังมองอยู่นะเจ้าคะ” เฝ่ยชุ่ยพูดเตือนสติ

สวีหรูรีบปิดปาก ดวงตาที่มองไปทางมู่หวั่นชิวฉายความดุร้าย

“ที่ใต้เท้าเชิญข้า ก็คงจะปรึกษาเรื่องการขอฝน คุณหนูใหญ่จะไปด้วยกันหรือไม่” ยังต้องถูกกักบริเวณอยู่ในเขตของเขา มู่หวั่นชิวจึงไม่นึกอยากหมางใจกับคุณหนูใหญ่ผู้นี้ ยิ่งเห็นสวีหรูเป็นเช่นนี้ นางจึงพูดออกไปอย่างอ่อนโยน

คิดได้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ เป็นเพราะคุยอวดว่าสามารถขอฝนได้ จึงถูกบิดากักบริเวณอยู่ภายในจวน สวีหรูดวงตาเปล่งประกาย แล้วก็สลดลงไปอย่างรวดเร็ว “เขาไม่ได้เชิญข้า ข้าไม่ไปหรอก!”

น้ำเสียงของสวีหรูแฝงความเอาแต่ใจไว้หลายส่วน ก่อนที่ในดวงตาจะเต็มไปด้วยความเศร้าในพริบตา

มู่หวั่นชิวส่ายหน้า แล้วก้าวเท้าเดินไปที่ระเบียงทางเดิน

“นี่” สวีหรูเรียกรั้งอยู่ด้านหลังนาง “เจ้าจงจำไว้ อีกครู่เขาพูดอะไรกับเจ้าบ้าง เจ้าต้องมาบอกกับข้าตามจริง!”

มู่หวั่นชิวไม่ได้หันหน้ามา แต่ฝีเท้ากลับชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็ก้าวเท้าเดินหน้าต่อไป

ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้พวกเขา นางก็รับรู้ได้ถึงแววตาดุดันที่จับจ้องมา มู่หวั่นชิวหัวใจเต้นรัว สายตาแอบชำเลืองไปข้างหน้า พบว่าใต้เท้าสวีกำลังมองนางอย่างเย็นชา มุมปากแฝงรอยยิ้มเยาะหยัน

“ข้าทำให้ขุนนางทุกท้องถิ่นเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล เขาคงไม่พอใจกระมัง” มู่หวั่นชิวพูดทอดถอนใจเสียงเบา

ตัวก็มาอยู่ในจวนว่าการเจ้าเมืองแล้ว ยังถูกขุนนางผู้ใหญ่มองเยี่ยงศัตรูเช่นนี้อีก นี่มิใช่เรื่องดีอะไรนัก

เพียงความคิดแวบผ่านในหัว มู่หวั่นชิวก็เดินเข้าไปใกล้คนทั้งสองอย่างไม่รีบไม่ร้อน นางคำนับใต้เท้าสวีก่อน แล้วค่อยย่อตัวคำนับคุณชายชุดขาวผู้นั้นโดยไม่รอให้แนะนำ

“คุณชายหลีมาแล้วหรือ” ในน้ำเสียงของมู่หวั่นชิวแสดงความสนิทสนมเอาไว้ ราวกับทั้งสองเป็นสหายเก่ามานานหลายปี

บางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ขอเพียงข้าทำให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าข้ากับคนที่เขานับถือสนิทกันมาก เขาก็จะมองข้าไปอีกทางหนึ่ง ถึงแม้ว่าในสายตาจะเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูก็ตาม

แค่เพียงได้พบกันครั้งเดียว…พวกเขาสนิทกันขนาดนั้นเลยหรือ

ในแววตาฉายความสงสัย คุณชายชุดขาวกำลังคิดจะเอ่ยปากพูด ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นใต้เท้าสวีมีแววตาเคืองขุ่นและประหลาดใจ เขาจึงฉีกยิ้มออกมา

เข้าใจยืมบารมี ช่างเป็นหญิงสาวที่ฉลาดเสียจริง!

“พวกเราพบกันอีกแล้ว” เขายิ้มพยักหน้า คำพูดสองแง่ไม่ขยายความ

เห็นเขาไม่ได้พูดหักหน้าเช่นนี้ มู่หวั่นชิวจึงวางใจลง ก่อนหันไปทางใต้เท้าสวี ย่อตัวคำนับช้าๆ “ไม่รู้ว่าใต้เท้าเรียกข้าน้อยมาด้วยเรื่องอันใด”