ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 7

แม้การแต่งกายจะเรียบง่าย แต่ทุกกิริยาของมู่หวั่นชิวกลับเผยความสง่างามและการวางตัวที่ดี โดยเฉพาะการย่อตัวคำนับเมื่อครู่นี้ นางแสดงมารยาทออกมาได้อย่างดีเยี่ยม ใต้เท้าสวีจึงแอบตกใจ นี่มิใช่คนที่ครอบครัวชาวบ้านยากจนจะสามารถอบรมออกมาได้อย่างแน่นอน!

ใต้เท้าสวีไม่รู้ว่ากิริยาของนางนี้ได้มาจากการฝึกอบรมภายใต้แส้หนังของแม่เล้าหอชุนเซียงในชาติก่อนเพื่อนำไปใช้ปรนนิบัติแขกร่ำรวยทรงอำนาจเหล่านั้นโดยเฉพาะ และคิดว่าแม้แต่บุตรสาวของตนเองก็ยังแสดงมารยาทได้ไม่สมบูรณ์แบบเท่านี้ ยิ่งเห็นท่าทางคุณชายหลีที่ดูสนิทสนมกับนาง เพียงพริบตาใต้เท้าสวีก็เกิดความรู้สึกนับถือยำเกรงหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้ขึ้นมา น้ำเสียงจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

“อ้อ ก็เรื่องการขอฝน ไม่รู้ว่าแม่นางไป๋…”

“ได้ยินว่าแม่นางไป๋จะเป็นเด็กบูชายัญขอฝน เพื่อขอฝนให้ชาวเมืองผิงเฉิงหรือ” ไม่รอให้ใต้เท้าสวีพูดจบ คุณชายชุดขาวก็พูดขัดขึ้นมา เขาจ้องตรงไปที่มู่หวั่นชิว แล้วพูดต่อ “ใบหน้าของเจ้าใสบริสุทธิ์ งดงามราวเทพธิดาจุติลงมา อาจจะลองเป็นเด็กบูชายัญได้จริง”

“คุณชายหลีเข้าใจผิดแล้ว…” มู่หวั่นชิวย่อตัวเล็กน้อย “ข้าจะขึ้นแท่นพิธีเพื่อทำพิธีขอฝนด้วยตัวเองต่างหาก”

“ขึ้นแท่นพิธีเพื่อขอฝน?” คุณชายชุดขาวมองมู่หวั่นชิวด้วยสายตาลึกล้ำ ราวกับต้องการมองให้ทะลุหัวใจของนาง

มู่หวั่นชิวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วยืดตัวตรง

“ขึ้นแท่นพิธีขอฝน? ความหมายของแม่นางไป๋คือ…” ใต้เท้าสวีเองก็ตกใจเช่นกัน “ข้ายังต้องสร้างแท่นพิธีขอฝนอีกหรือ”

“ข้าน้อยกำลังจะบอกใต้เท้าอยู่พอดี” มู่หวั่นชิวพยักหน้า “ขอใต้เท้าช่วยสร้างแท่นพิธีขอฝนหันไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ริมแม่น้ำเจ้ามังกร นอกเมืองผิงเฉิงได้หรือไม่ สามวันให้หลังข้าจะขึ้นแท่นพิธีขอฝนด้วยตัวเอง”

“ได้ ข้าจะส่งคนไปสร้างเดี๋ยวนี้!” ใต้เท้าสวีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถามอีกว่า “แม่นางไป๋ยังต้องการอะไรอีกหรือไม่” ในน้ำเสียงฉายความตื่นเต้นอยู่บ้าง

แบบนี้ย่อมดีกว่า ให้คนที่เมืองผิงเฉิงเห็นนางขึ้นแท่นพิธีขอฝนด้วยตาตัวเอง หากสุดท้ายแล้วฝนยังไม่ตกอีก เช่นนั้นความรับผิดชอบทั้งหมดก็จะตกเป็นของนาง คงไม่มีใครคิดถึงเรื่องที่ขุนนางในจวนว่าการเจ้าเมืองไม่ได้กินเจอีก!

มู่หวั่นชิวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ แล้วพูดเสียงเบาขึ้นมา “อืม”

คุณชายชุดขาวหันมาประสานมือคำนับใต้เท้าสวี “ใต้เท้ามีงาน ข้าต้องขอตัวก่อน”

“คุณชายหลีค่อยๆ เดินนะขอรับ” เห็นเขาจะเดินจากไป ใต้เท้าสวีจึงเดินตามไป คอยพยักหน้าพูดดีตามด้านหลัง แล้วก็หันหน้าไปพูดกับมู่หวั่นชิว “แม่นางไป๋รอสักครู่ อีกครู่ข้าจะมาคุยรายละเอียดกับเจ้า”

มองดูแผ่นหลังของคุณชายชุดขาวค่อยๆ เดินจากไป มู่หวั่นชิวก็ขมวดคิ้วแน่น ทำไมเขาต้องให้ข้าไปเป็นเด็กบูชายัญขอฝนด้วย เขาไม่รู้ว่านี่คือหนทางแห่งความตายหรอกหรือ

“เขาพูดอะไรกับเจ้าบ้าง” ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่สวีหรูมายืนอยู่ด้านหลังมู่หวั่นชิวด้วยความโมโห “เจ้าพูดอะไรบ้าง เหตุใดเขาจึงหมุนตัวเดินจากไปเลย”

“เขาอยากให้ข้าเป็นเด็กบูชายัญขอฝน” มู่หวั่นชิวไม่ได้ขยับเปลือกตา อีกทั้งน้ำเสียงก็ราบเรียบ

“เด็กบูชายัญขอฝน…” สวีหรูชะงักเสียงพูดไปทันที บิดาของนางเคยพูดไว้ การเป็นเด็กบูชายัญมีแต่ไปไม่มีกลับ!

เมื่อหมุนตัวกลับมา สวีหรูก็เบิกตาโต อ้าปากค้าง มองดูแผ่นหลังของมู่หวั่นชิวค่อยๆ เดินจากไปไกล ลืมไปเสียสนิทว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบคำถามของนาง