ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

สายลมเอื่อยโชยมา ผมดำขลับและชุดขาวปลิวพลิ้วไปตามลม

“เทพธิดาลงมาบนโลกมนุษย์แล้ว” ท่ามกลางกลุ่มคน ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดที่ตะโกนขึ้นมาก่อน ริมแม่น้ำเจ้ามังกรที่แต่เดิมเงียบสงบ พลันคึกคักขึ้นในพริบตา

“เทพธิดาๆ”

“ขอฝนๆ”

ใต้เท้าสวีขมวดคิ้ว เขายกมือโบกไปทางมือกลอง มือเป่า ดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้นมาทันที กลบเสียงตะโกนของชาวเมืองได้ในฉับพลัน

มู่หวั่นชิวที่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดพลันหันหน้ามาทันใด

ฝนในครั้งนั้นไม่ต้องรอให้ใครขอ สุดท้ายก็จะตกลงมาเอง การขึ้นไปบนแท่นพิธีนี้ของนางมิใช่เพื่อขอฝน แต่ทำเพื่อเซ่นไหว้พ่อแม่พี่น้องที่ถูกสังหารที่เมืองอันคังต่างหาก

หากจะบรรเลงดนตรีเคล้างานเศร้าก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับใช้เสียงกลองอึกทึกเช่นนี้ในการเซ่นไหว้ จะให้ครอบครัวของนางที่อยู่ในปรโลกสงบสุขได้อย่างไรเล่า

“แม่นางไป๋จะให้ข้าขึ้นไปด้วยหรือไม่” วันนี้หากได้ขึ้นไปบนแท่นพิธีขอฝนกับนางที่ดูเหมือนเป็นเทพธิดา ทั้งยังมีผู้คนคอยจ้องมองมามากมาย ก็นับเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจเช่นกัน!

เมื่อมองดูมู่หวั่นชิวในชุดขาวปลิวพลิ้วแล้ว ทำให้ใต้เท้าสวีหลงลืมผลที่นางจะขอฝนไม่ได้ไป ลืมกระทั่งเป้าหมายที่เขาเคยวางไว้แต่แรกที่ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ห้ามขึ้นไปบนแท่นพิธีขอฝนกับมู่หวั่นชิวเด็ดขาด

น่าเสียดายที่พอเสียงของเขาออกไปก็กลืนหายไปกับเสียงดนตรี

เขาขมวดคิ้ว รู้สึกเสียใจที่สั่งให้บรรเลงดนตรีในเวลานี้

ชาติก่อนเพื่อเก็บรวบรวมข่าวให้ซานหลางแล้ว มู่หวั่นชิวเคยใช้เวลานานในการเรียนอ่านปาก ต่อให้เสียงดนตรีดังกึกก้อง แม้หูจะฟังไม่ได้ยิน นางก็อ่านปากของใต้เท้าสวีได้เข้าใจ ทว่านางไม่อยากให้เขาตามขึ้นไปด้วย จึงทำเป็นไม่ได้ยินเสียง นางย่อตัวคำนับใต้เท้าสวีพอเป็นมารยาท แล้วหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปสองสามขั้น จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมา ยกมือขึ้นแล้วลดมือลง เป็นท่าทางบอกให้ลดเสียง

เสียงดนตรีหยุดลงทันที

“เพื่อแสดงความเคารพต่อเจ้ามังกร ตอนที่ข้าน้อยขอฝน อยากจะให้สงบสักหน่อย” มู่หวั่นชิวอธิบายต่อใต้เท้าสวี

“ได้ๆ” ตะลึงไปชั่วครู่ ใต้เท้าสวีจึงตอบกลับ แล้วหันไปสั่งองครักษ์ “ถ่ายทอดคำพูดของแม่นางไป๋ลงไป”

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ องครักษ์อีกคนก็ตะโกนว่า “คุณชายหลีมาถึงแล้วขอรับ!”

ใต้เท้าสวีสะดุ้ง หันหน้ามองไปทันที

บุรุษชุดขาวบนม้าดำ…กำลังขี่ม้าเข้ามาอย่างช้าๆ

มู่หวั่นชิวเหลือบเห็นว่าใบหน้าใต้เท้าสวีเปลี่ยนเป็นนอบน้อมอย่างมากในพริบตา นางก็เกิดความคิดในใจ วันหน้าหากต้องการออกจากจวนว่าการเจ้าเมืองอย่างปลอดภัย คงต้องยืมบารมีของคุณชายหลีผู้นี้แล้ว!

ม้ามาหยุดตรงหน้าแท่นพิธีขอฝน คุณชายหลีก็ลงจากม้า แล้วมอบม้าให้กับองครักษ์ ก่อนมองดูมู่หวั่นชิวที่อยู่บนบันไดแวบหนึ่ง กำลังจะก้าวเดินไปหานาง ใต้เท้าสวีก็รีบเดินเข้ามาหา “คุณชายหลีมาแล้วหรือ”

น้ำเสียงนอบน้อมนั้นแฝงความยินดีไว้หลายส่วน

เขาสร้างแท่นพิธีขอฝนภายใต้สายตาของทุกคน ยิ่งได้คุณชายหลีมาช่วยเสริมบารมีให้ ก็นับเป็นหน้าเป็นตาของเขาอย่างมาก

“พิธีเซ่นไหว้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ข้าไม่มาร่วมได้อย่างไร” คุณชายหลียิ้มอย่างสบายอารมณ์

พูดจบ เขาก็เดินไปทางมู่หวั่นชิวโดยไม่ได้หันไปมองใต้เท้าสวีอีกเลย