ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

บริเวณด้านล่างแท่นพิธีขอฝนที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้ามังกรมีคนอยู่เนืองแน่นแล้ว

บนแท่นพิธีสูงสามจั้ง หันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือวางโต๊ะไม้แดงหอมสลักลายมังกรเอาไว้ตัวหนึ่ง ตรงกลางของเซ่นไหว้ที่กองสูงราวภูเขา วางแผ่นป้ายยาวหนึ่งฉื่อเอาไว้ ภาพสลักมังกรเขียวตัวหนึ่งบนแผ่นป้ายราวกับมีชีวิต

ที่ด้านล่างแท่นพิธีมีขบวนมือกลอง มือเป่า ตีฆ้อง เสียงดังสนั่น เด็กกลุ่มหนึ่งหัวเราะกระโดดโลดเต้นอยู่ริมแม่น้ำ ดูครึกครื้นเหมือนกำลังฉลองวันขึ้นปีใหม่

สองฝั่งบันไดไม้แดงตรงหน้าแท่นพิธีขอฝน ก็มีขุนนางประจำเมืองมากันพร้อมหน้านานแล้ว พวกเขายังรู้สึกละอายใจต่อชาวเมืองผิงเฉิง เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่ดูคึกคักเช่นนี้ บรรดาขุนนางจึงพากันยืนตรงแขนแนบลำตัว ไม่กล้าเหลือบมองอะไรทั้งสิ้น บนหน้าผากถูกแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาจนเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

เสียงฆ้องรัวเร็ว จากนั้นตามด้วยเสียงตะโกนของขบวนองครักษ์ “ถอยไปๆ ใต้เท้าสวีมาถึงแล้ว!”

“แม่นางไป๋มาแล้ว!”

“อย่าโวยวาย แม่นางไป๋มาขอฝนแล้ว!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นก่อน กลุ่มคนที่ล้อมอยู่หน้าแท่นพิธีพากันตะโกนขึ้นมาทันใด เพียงผู้ควบคุมกลองโบกมือ เสียงฆ้อง เสียงกลองก็หายไปในทันที ผู้คนที่ล้อมอยู่หน้าแท่นพิธีพากันถอยไปสองข้าง เปิดเป็นทางกว้างหนึ่งจั้ง

ขบวนองครักษ์ในชุดดำวิ่งเหยาะๆ มาตรงหน้าแท่นพิธีขอฝน ก่อนหยุดยืนอยู่ด้านล่างแท่นพิธี จากนั้นก็หมุนตัวกลับ แบ่งเป็นสองแถวยืนอยู่สองข้าง ตามด้วยเกี้ยวคันใหญ่สีเขียวหนึ่ง น้ำเงินหนึ่ง ค่อยๆ ถูกแบกเข้ามาหยุดลงตรงหน้าบันไดสีแดง

องครักษ์เข้าไปพลิกเปิดม่านเกี้ยว ใต้เท้าสวีก็โน้มร่างก่อนเดินลงมาจากเกี้ยว

เขาหยุดยืนอยู่หน้าเกี้ยว สายตามองผ่านเหล่าขุนนางที่โค้งคำนับอยู่ กวาดตามองไปยังกลุ่มคนที่ดูคึกคัก ราวกับไม่มีใครมองเห็นเขา ทุกคนกลับสนใจมองดูแต่เกี้ยวสีน้ำเงินที่ถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา ปากก็โห่ร้องอย่างลืมตัว ใต้เท้าสวีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปพลิกเปิดม่านเกี้ยวนั้นด้วยตัวเอง

เห็นรอยยิ้มมีเมตตาของใต้เท้าสวีแล้ว มู่หวั่นชิวก็ตะลึงไป จากนั้นจึงโน้มตัวเล็กน้อย ค่อยๆ เดินลงมาจากเกี้ยว

ทุกเสียงเงียบลงในทันที

ทุกคนพลันเบิกตาโต นี่คือหญิงสาวที่สวมเสื้อเก่าขาดคนนั้นจริงหรือ?!

นางคลุมผ้าบางสีดำปิดหน้า ผมดำราวหมึกสยายลงมาถึงช่วงเอว เอวบางร่างน้อย ชุดขาวราวหิมะ เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์แล้วคล้ายจะส่งผ่านความลึกลับบางอย่างออกมา ราวกับเทพเซียนบนสวรรค์ลงมายังโลกมนุษย์ และเหมือนเทพธิดาบนยอดน้ำแข็งพันปี พลิ้วไหวสงบนิ่ง ทำให้คนไม่กล้ามีใจไม่เคารพแม้เพียงน้อย

เห็นมู่หวั่นชิวในแบบนี้แล้ว แม้แต่ใต้เท้าสวีเองก็ยังตะลึงไปชั่วครู่ น้ำเสียงดูกระตือรือร้นขึ้นในพริบตา “เชิญแม่นางไป๋”

“ขอบคุณใต้เท้าสวี” มู่หวั่นชิวย่อตัวเล็กน้อย ราวกับเทพธิดาลงมาบนโลกมนุษย์

“มิกล้าๆ” พูดคำว่ามิกล้าต่อกันสองครั้งแล้ว ใต้เท้าสวีก็ไร้คำพูดที่จะกล่าวต่อ จึงรีบปิดปาก ขยับตัวเปิดทางขึ้นบันได

มู่หวั่นชิวมองดูแท่นพิธีสูงแล้ว หัวใจของนางก็พลันสั่นไหว

วันนี้ที่มาขอฝนเพราะใต้เท้าสวีขอร้อง เขาได้มาพลิกเปิดม่านเกี้ยวให้นางด้วยตัวเอง ทันทีที่นางขอฝนได้แล้วก็จะหมดประโยชน์ ใต้เท้าสวีจะปล่อยนางที่มีเงินมหาศาล ทว่ากลับไม่มีอำนาจ ไร้ซึ่งบารมีไปหรือ

ในเมื่อตัวตกไปอยู่ในจวนว่าการเจ้าเมือง หลังจากขอฝนแล้ว…นางจะเอาตัวรอดอย่างไร

ไม่สนใจแล้ว เดินหนึ่งก้าว นับหนึ่งก้าวก็แล้วกัน

หลังจากสูดหายใจเข้ายาว มู่หวั่นชิวก็นำสองมือมากุมกัน ยืดหลังตรง แล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า