ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

บทที่แปด

“ทำไมมารอตรงนี้กันหมดล่ะ” เห็นชุ่ยหงและสาวใช้อีกคนที่ถูกส่งมาคอยปรนนิบัติมู่หวั่นชิวยืนอยู่นอกประตูทั้งคู่ จางหมัวมัว*จึงเอ่ยปากถาม “แม่นางไป๋ยังเก็บของไม่เสร็จอีกหรือ”

“แม่นางไป๋ไม่ให้บ่าวคอยรับใช้เจ้าค่ะ” ชุ่ยหงย่อตัวคำนับตอบกลับ

“นางให้ออกมา พวกเจ้าก็ออกมาหรือ ไม่รู้หรือว่านายท่านกำลังเร่งอยู่!” จางหมัวมัวอ้าปากก็พูดอบรม “ไม่กลัวนางจะหนีออกไปทางหน้าต่างหรือ!”

วันนี้ครบกำหนดเวลาสามวัน เกี้ยวได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว รอก็แต่ให้มู่หวั่นชิวมาถึง ตอนนี้เห็นนางไล่สาวใช้สองคนออกมา จางหมัวมัวเกรงว่ามู่หวั่นชิวจะแอบหนีออกไป จึงถลึงตาใส่คนทั้งสอง จากนั้นนางก็ก้าวเท้าจะบุกเข้าไปในห้อง แต่เท้าเพิ่งแตะลงขอบประตูก็ชะงักไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดเสียงอ่อนลงว่า

“แม่นางไป๋เก็บของเสร็จหรือยัง” ไม่มีเสียงตอบกลับมา นางจึงพูดต่อไปว่า “เกี้ยวเตรียมพร้อมแล้ว นายท่านกำลังรออยู่เจ้าค่ะ”

“จางหมัวมัวรอสักครู่ อีกครู่ข้าก็จะเสร็จแล้ว”

ได้ยินเสียงตอบกลับ จางหมัวมัวก็สบายใจขึ้น นางตั้งใจจะเอียงตัวไปข้างหน้า แต่เมื่อคิดอีกทีก็ถอยกลับมา แล้วยืนรออยู่ตรงหน้าประตู

ได้ยินนอกประตูไม่มีเสียงใดแล้ว มู่หวั่นชิวก็หันหน้ามองตัวเองในคันฉ่องอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นนางก็ยื่นมือไปดึงปิ่นหยกออก คลายผมที่รวบมวยไว้เมื่อครู่ ผมดำราวหมึกพลันสยายลงมาในพริบตา ผมราวไหมดำทิ้งตัวยาวมาถึงช่วงเอว

“ในเมื่อไม่สามารถไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ อย่างน้อยทำแบบนี้ได้ก็ดี” มู่หวั่นชิวพูดพึมพำ

ชาติก่อนเพราะเข้าไปอยู่ในหอคณิกา นางจึงไม่เคย และไม่กล้าไปเซ่นไหว้ท่านพ่อท่านแม่ กลัวว่าท่านพ่อท่านแม่ที่อยู่ในปรโลกเห็นท่าทางลำบากของนางแล้วจะตายตาไม่หลับ ในชาตินี้นางจึงตั้งใจที่จะเซ่นไหว้อย่างดีบนแท่นพิธีสูงนั้น

มู่หวั่นชิวหยิบผ้าบางสีดำที่เตรียมเอาไว้มาคลุมหน้าอย่างช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้น