ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

รอยยิ้มบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นกระด้าง ในดวงตาใต้เท้าสวีฉายความดุร้าย เขาหมุนตัวกลับอย่างช้าๆ มองดูคนงามคู่หนึ่งบนบันไดอย่างดุดัน

พวกเขาราวกับเทพบุตรเทพธิดาคู่หนึ่ง สวมชุดขาวปลิวพลิ้วยืนอยู่ตรงนั้น ลำแสงเปล่งประกายไปทั่ว แสบตาจนแทบจะลืมไม่ขึ้น

ผ่านไปเนิ่นนาน เบื้องล่างแท่นพิธีที่เงียบสงัดจึงมีเสียงดังขึ้น

ราวกับจงใจตอบรับเสียงโห่ร้องของทุกคน คุณชายหลีจึงเข้าไปจับไหล่มู่หวั่นชิวอย่างสนิทสนม มู่หวั่นชิวตัวเกร็งไปชั่วครู่ แล้วก็อ่อนลง ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาอย่างสนิทสนม

มีเพียงต้องทำให้ใต้เท้าสวีมั่นใจว่า คุณชายหลีกับนางต่างเป็นสหายสนิทกัน หลังจากจบพิธีขอฝนแล้ว เขาจึงจะไม่กล้าแตะต้องนางส่งเดช

แม้ไม่รู้ว่าคุณชายหลีผู้นี้เป็นใคร แต่จากท่าทีนอบน้อมที่ใต้เท้าสวีมีต่อเขาแล้ว มู่หวั่นชิวก็คาดเดาว่า คนผู้นี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มากอย่างแน่นอน

เห็นนางไม่เพียงไม่หลบ แต่กลับเดินเข้าหาตนอย่างสนิทสนม คุณชายหลีก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างน่าหลงใหล เสียงหัวเราะทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยพลังนั้นทำให้มู่หวั่นชิวหัวใจกระตุก

“คุณชายหลีมาแล้วหรือ…” ใช้เสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน ใบหน้านางแม้จะยังมีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับเรียบเฉย ดวงตากลมโตในผ้าคลุมดำคู่นั้นกระจ่างใสจนเห็นถึงก้นบึ้ง

จ้องหน้านางอยู่นาน คุณชายหลีก็โน้มตัวเข้ามา เขาแนบหน้าข้างใบหูของมู่หวั่นชิว แล้วพูดว่า “ถ้าเจ้ารู้สึกเสียใจ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันเวลา ขอเปลี่ยนไปเป็นเด็กบูชายัญขอฝนแทนก็ได้ เพียงแค่เจ้ากลั้นหายใจตอนที่ลงไปในน้ำ ที่ก้นแม่น้ำเจ้ามังกรจะมีคนไปคอยรับเจ้าเอง”

การขอฝนไม่ใช่การพนัน ที่แม้ไม่มีวิชาการพนัน แล้วจะยังสามารถเล่นโกงได้ อย่างไรสวรรค์ก็คงไม่ร่วมเล่นกลโกงกับเด็กสาวอย่างนางหรอก!

ยากนักจะได้เจอคนที่ฉลาดหลักแหลมเช่นนี้ ทั้งยังทำให้เขาถูกชะตานางอีกด้วย จึงไม่อยากให้นางตายเลยจริงๆ แค่มองดูนางในชุดขาวปลิวพลิ้วราวกับเทพธิดากำลังยืนอยู่บนบันไดจากที่ไกลๆ เขาก็เปลี่ยนใจเรื่องที่จะมองนางอย่างไม่สนใจอีก รีบควบม้าตามมาทันที

ที่แท้เขาให้นางเป็นเด็กบูชายัญขอฝนก็เพื่อช่วยนาง!

“คุณชายหลีไม่เชื่อว่าข้าขอฝนได้หรือ!” แม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่มู่หวั่นชิวกลับพูดว่า “พวกเรามาพนันกันดีหรือไม่ ให้คุณชายหลีรอดูผลในจวนว่าการเจ้าเมือง หากข้าขอฝนได้ ถือว่าข้าชนะ”

“ถ้าเจ้าแพ้ล่ะ?”

“ข้าตาย…” ราวกับกำลังพูดเรื่องอากาศดีไม่ดี สีหน้าของมู่หวั่นชิวจึงนิ่งเรียบไม่สะทกสะท้าน

มือที่โบกพัดชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นคุณชายหลีก็โบกเบาๆ อีกครั้ง

“ถ้าข้าชนะ หลังฝนหยุดตกแล้ว คุณชายหลีต้องพาข้าไปท่องเที่ยวที่เขาเฟิ่งหวง” ดวงตากลมโตเป็นประกายลึกล้ำมองหน้าเขา “ท่านกล้าพนันหรือไม่เล่า”

เขาเฟิ่งหวงเป็นจุดเชื่อมต่อไปยังเมืองใหญ่ต่างๆ ไม่ว่าจะเมืองซั่วหยาง เมืองต้าเยี่ย หรือเมืองอื่นๆ ขอเพียงไปถึงที่นั่นได้ นางก็จะเป็นจักจั่นลอกคราบ เดินทางไปยังเมืองซั่วหยางได้แล้ว

“คุณชายสูงสง่า อาชิวจึงเลื่อมใสอย่างมาก สามารถติดตามคุณชายไปท่องเที่ยวได้ ชาตินี้อาชิวก็ไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว” เห็นเขานิ่งเงียบอยู่นาน มู่หวั่นชิวจึงพูดอธิบาย

ทั้งที่กำลังหลอกใช้เขาอยู่ แต่กลับพูดจายกยอถึงเพียงนี้!

มองดูดวงตาลึกล้ำตรงหน้าที่กระจ่างใสไม่มีอะไรเคลือบแฝง คุณชายหลีก็ยิ่งรู้สึกเคืองขุ่น แต่ที่มากกว่านั้นคือความรักและเห็นใจ

หญิงที่เกิดมาฉลาดเฉลียวเช่นนี้ กลับต้องมาตายไปแบบนี้ ช่างน่าเสียดายเสียจริง เขาถอนหายใจ “เจ้าเป็นนักพนันมาแต่เกิดจริงๆ!” แล้วพับพัดลงทันใด “หากอยากจะไปท่องเที่ยว เจ้าก็ต้องมีชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน!”

มองดูแผ่นหลังเขาเดินจากไป มู่หวั่นชิวก็ยิ้มเศร้า หากไม่ลองเดิมพันสักตั้ง นางจะเปลี่ยนชะตาชีวิตในหอคณิกานั้นได้อย่างไร