ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

“เจ้าบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขามิใช่หรือ” เพิ่งมาถึงประตู มู่หวั่นชิวก็ถูกสวีหรูที่มีท่าทางดุร้ายขวางเอาไว้

“เขา?” มู่หวั่นชิวคลึงขมับ “ใครกัน”

ในน้ำเสียงของมู่หวั่นชิวแฝงความรำคาญไว้ ต้องคุกเข่ามาตลอดช่วงเช้า ก็เหนื่อยทั้งกายใจมากแล้ว ยามนี้นางก็แค่อยากจะนอนอยู่เงียบๆ สักครู่หนึ่ง

“เจ้ายังแกล้งโง่อีก!” สวีหรูวิ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของนางเอาไว้

“คุณหนูใหญ่มีอะไรค่อยๆ พูดก็ได้เจ้าค่ะ” จางหมัวมัวที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างดึงตัวสวีหรูออกด้วยรอยยิ้ม “บ่าวไพร่มองกันเต็มไปหมด ถ้าเรื่องแพร่ออกไป…”

“ใครกล้า!” สวีหรูถลึงตามองบ่าวไพร่ที่ยืนนิ่งเงียบคอยปรนนิบัติอยู่สองข้าง “พวกเจ้าออกไปให้หมด!”

“คุณหนูใหญ่…”

“เจ้าก็ออกไปด้วย…” ชุ่ยหงอ้าปากหมายจะเกลี้ยกล่อม แต่พอถูกสวีหรูตะคอกนางก็ตกใจจนตัวสั่น มองมู่หวั่นชิวอย่างเห็นใจแวบหนึ่งแล้ว ก็เดินตามทุกคนออกไปเช่นกัน

มองดูสวีหรูที่เอาแต่ใจเช่นนี้ มู่หวั่นชิวก็นึกถึงตัวเองที่เอาแต่ใจในชาติก่อนขึ้นมา จึงแอบถอนหายใจ ข้าที่เป็นเมื่อก่อนทำให้ผู้อื่นเกลียดได้เพียงนี้เชียวหรือ น่าเสียดาย ชาติก่อนข้ากลับไม่รู้สึกตัวเลย

คิดไปพลาง มู่หวั่นชิวก็เดินอ้อมตัวสวีหรู เดินเข้าไปในห้อง

“เจ้าหยุดนะ!” คุณหนูใหญ่หมุนตัวมาตะโกนเรียกนาง

แม้จะหยุดยืนอยู่ตรงนั้น แต่มู่หวั่นชิวก็มิได้หันหน้ากลับมา

“ได้ยินว่าวันนี้เจ้ากับคุณชายหลีกระซิบกระซาบกันข้างหู ทั้งยังโอบกอดกันต่อหน้าผู้คนบนแท่นพิธีขอฝน!” สวีหรูเดินก้าวมาด้านหลังมู่หวั่นชิว มองดูผมเงางามของนาง

คิดว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก…ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้ มู่หวั่นชิวเข้าใจแล้ว

เดิมทีนางก็ไม่คิดจะทำลายชื่อเสียงของตัวเองเช่นนี้หรอก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อลูกที่ดุร้ายคู่นี้แล้ว นางที่กำพร้า ทั้งยังไร้ที่พึ่งพา จำต้องรีบหาที่พึ่งพิงให้ได้โดยเร็ว มุมปากของนางมีรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่มู่หวั่นชิวจะก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้า

นางไม่มีแรงจะข้องแวะกับคุณหนูใหญ่ที่เอาแต่ใจผู้นี้แล้วจริงๆ

“เจ้าหยุดนะ!” เห็นอีกฝ่ายมองตนเองเป็นเพียงเงา สวีหรูก็ใบหน้าแดงก่ำจนไปถึงลำคอ นางขยับตัวไปขวางหน้ามู่หวั่นชิวไว้ “บอกมา พวกเจ้ามีความเกี่ยวพันกันอย่างไร!”

“สหายเก่า…” จนเกือบจะชนตัวสวีหรู มู่หวั่นชิวจึงรีบชะงักฝีเท้า ปากก็พูดเสียงเรียบ

“สหายเก่า?” สวีหรูตะลึงไป จากนั้นก็แสดงท่าทางไม่เชื่อ “หากเป็นแค่สหายแล้วพวกเจ้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร เจ้า…” นางมองหน้ามู่หวั่นชิวที่นิ่งเฉยด้วยสีหน้าแดงก่ำ “ท่ามกลางสายตาทุกคน เจ้ายังกล้าทำเรื่องเช่นนั้นออกมา ไม่กลัวว่าจะแต่งไม่ออกหรือ?!”