ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

แต่งไม่ออกหรือ…

มู่หวั่นชิวหัวเราะเย็นชา ชาตินี้…นางไม่แต่งงานกับใครแน่นอน

“เจ้าพูดมาสิ!” สวีหรูจับแขนอีกฝ่ายเขย่าอย่างแรง แวบแรกที่ได้เห็นหลีจวิน นางก็มีใจให้แล้ว ตัดสินใจไว้แต่แรกว่าจะไม่แต่งงานกับใคร นอกจากเขา แต่นี่นางยังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้านเลย เขาจะไปเล่นหูเล่นตากับหญิงอื่น กระทั่งโอบกอดกันต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร

หนำซ้ำยังเป็นหญิงสาวผอมดำที่เคยเป็นขอทานอีกด้วย!

“เรื่องนี้ไม่ต้องให้คุณหนูกังวลหรอก” เสียงของมู่หวั่นชิวเย็นเยือก สะบัดตัวออกจากสวีหรู

“เจ้า…” สีหน้าแดงก่ำ สวีหรูยกมือขึ้นตวัดตบไปที่ใบหน้าของมู่หวั่นชิวทันที

นอกจากท่านพ่อแล้ว ในจวนนี้ก็ไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้กับนาง!

มือที่ฟาดมาถูกมู่หวั่นชิวพลิกมือจับเอาไว้ อย่างไรเสียนางก็เคยฝึกวรยุทธ์กับอาจารย์มาหลายวัน มู่หวั่นชิวออกแรงเพียงนิด สวีหรูก็ร้อง เจ็บจนสีหน้าซีดขาว

แต่มู่หวั่นชิวกลับไม่ยอมปล่อย ถ้าพูดถึงความเอาแต่ใจแล้ว นางในชาติก่อนเอาแต่ใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด!

“วันนี้ข้าทำพิธีขอฝน จำต้องกักตัวเข้าสมาธิอยู่แต่ในห้องเพื่อรอจนกว่าฝนจะตก หากคุณหนูใหญ่มารังควาน จนเสียเวลาการขอฝนไป คุณหนูจะรับผิดชอบไหวหรือ” จนกระทั่งบนใบหน้าสวีหรูมีเม็ดเหงื่อผุดซึม มู่หวั่นชิวจึงยอมปล่อยนางไป

“เจ้า…” ถอยหลังตึงๆๆๆ ไปหลายก้าว สวีหรูจึงยืนได้อย่างมั่นคง หยาดน้ำคลอเต็มสองตาขณะที่ถลึงตาใส่อีกฝ่าย

เดิมทีนางก็อยากจะพูดว่าเจ้าโกหก

แต่เมื่อประสานกับสายตาเย็นเยือกของมู่หวั่นชิวแล้ว สวีหรูก็ปิดปากเงียบในทันที

หากมู่หวั่นชิวขอฝนไม่ได้จริง ความผิดก็จะถูกโยนใส่ตัวนาง นั่นมิใช่เรื่องล้อเล่น แม้จะมีนิสัยป่าเถื่อนเพียงไร แต่สวีหรูก็ยังเข้าใจถึงความร้ายแรงในเรื่องนี้ บิดาของนางบอกไว้ว่า หญิงสาวผู้นี้ขอฝนไม่ได้อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงได้ขังนางไว้ในจวน รอให้กำหนดสามวันผ่านพ้นไป จะได้สังหารอีกฝ่ายเพื่อเซ่นไหว้ฟ้าดิน ทั้งยังให้เหตุผลกับชาวเมืองผิงเฉิงได้อีกด้วย

ที่สำคัญคือ ท่านพ่อบอกว่าบนตัวหญิงสาวผู้นี้มีเงินก้อนโตอยู่ จะปล่อยให้นางตกไปอยู่ในมือคนอื่นไม่ได้!

เพื่อให้ได้เงินก้อนนั้นแล้ว มู่หวั่นชิวต้องตาย!

ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร นางจะขัดขวางมู่หวั่นชิวทำการขอฝนไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นเพียงข้ออ้างของอีกฝ่ายก็ตาม

เพียงความคิดแวบผ่าน นางก็เกิดแผนขึ้นในใจ แอบคิดว่า ข้าลืมไปได้อย่างไร พรุ่งนี้นางก็จะถูกเอาไปเซ่นไหว้ฟ้าดินแล้ว แม้จะล่อหลอกคุณชายหลีแล้วอย่างไร นางจะทำอะไรได้ ข้ายังต้องกลัวอะไรอีก

“ได้…” คิดถึงตรงนี้ สวีหรูก็หัวเราะเหอะๆ ขึ้นมาทันใด “เช่นนั้นเจ้าเข้าสมาธิไปก็แล้วกัน!”

เหตุใดนางจึงคิดตกได้อย่างฉับพลัน…

มองดูแผ่นหลังของสวีหรูแล้ว มู่หวั่นชิวก็ส่ายหน้า แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่นางกลับไม่ได้คิดอะไรมาก ต้องคุกเข่ามาตลอดช่วงเช้านี้ทำให้นางอ่อนล้าเหลือเกิน อยากจะนอนแช่น้ำอุ่นสักหน่อย จึงสั่งชุ่ยหงว่า “ข้าอยากจะเข้าสมาธิ ใครก็ห้ามรบกวน”

ชุ่ยหงตอบรับคำ ปิดประตูแล้วเดินออกไปอย่างเบาเสียง

มู่หวั่นชิวเพิ่งล้มตัวลงบนเตียง นางก็นอนหลับสนิทไปในทันที