ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 8

สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาที่พระจันทร์ลอยอยู่บนฟ้าแล้ว

ชุ่ยหงเตรียมอาหารเย็นไว้แล้ว พอเห็นนางตื่นนอน จึงพูดว่า “แม่นางไป๋ออกฌานแล้วหรือเจ้าคะ อาหารเย็นจัดเตรียมไว้แล้ว ท่านจะกินตอนนี้เลยหรือไม่”

ออกฌาน?

มู่หวั่นชิวรู้สึกขำทันใด ชุ่ยหงคิดว่านางเป็นเทพเซียนจริงๆ หรือ นางพยายามปั้นหน้านิ่ง แล้วพูดเสียงเรียบ “ยกเข้ามาสิ”

“เจ้าค่ะ…” ชุ่ยหงรีบตอบรับ แล้วเดินไปที่ประตู จากนั้นก็หันมาถามอีกว่า “เมื่อครู่คุณชายหลีมาหา พอได้ยินว่าท่านเข้าฌานอยู่ จึงมิได้มารบกวนเจ้าค่ะ”

“แล้วเขาล่ะ?”

“พักอยู่ในจวนนี้เจ้าค่ะ แม่นางไป๋อยากพบเขาหรือเจ้าคะ บ่าวจะพาท่านไป…”

“ดี…” คำว่าดีเพิ่งจะออกจากปาก มู่หวั่นชิวก็นึกถึงสวีหรูผู้เอาแต่ใจขึ้นมา จึงเปลี่ยนคำพูด “ช่างเถอะ กินอาหารดีกว่า”

แสงจันทร์กระจ่าง ดวงดาวพร่างพราว บนท้องฟ้าที่มืดดำนี้ ไม่มีเมฆแม้แต่น้อย

“ท้องฟ้าปลอดโปร่งแบบนี้ ฝนจะตกได้จริงหรือ” หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ชุ่ยหงก็เดินไปกลางลานพร้อมกับมู่หวั่นชิว นางมองไปบนท้องฟ้าที่มืดดำแล้วถอนหายใจ

หากคืนนี้ฝนไม่ตก หญิงสาวผู้นี้ก็ไม่มีชีวิตรอดในวันพรุ่งนี้แล้ว

มู่หวั่นชิวเงยหน้ามองท้องฟ้าเช่นกัน ท่าทางเหม่อลอย นางราวกับกลับไปในชาติก่อน ในคืนวันนี้เป็นเพราะไม่เชื่อฟังแม่เล้า นางจึงถูกตีอย่างหนักอีกครั้ง ต้องทนหิว ถูกแม่เล้าหอชุนเซียงขังไว้ในห้องมืดเล็กห้องหนึ่ง มีเพียงช่องลูกกรงเหล็กเล็กๆ ที่พอจะมีแสงดาวลอดเข้ามา ทำให้นางยังมีความหวัง นางพยายามเขย่งปลายเท้า มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าแต่เดิมที่ยังกว้างใหญ่ จู่ๆ กลับเปลี่ยนโฉมหน้าไป จากนั้นก็มีเมฆดำเข้ามาปกคลุมไปทั่ว เกิดฟ้าแลบ ฟ้าร้อง แล้วก็เริ่มมีฝนตกหนัก เม็ดฝนไหลลงมาตามช่องหน้าต่างเล็กๆ นางที่กลัวฟ้าร้องแต่เด็ก ตกใจจนเอาแต่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เรียกฟ้า ฟ้าไม่ขาน เรียกดิน ดินไม่ตอบ…

“แม่นางไป๋” เห็นหางตาของอีกฝ่ายมีน้ำตาไหลออกมา ชุ่ยหงจึงเรียกเสียงเบา

“อ้อ…” มู่หวั่นชิวได้สติคืนมา ก่อนพบว่าตนมีน้ำตาไหลออกมาตั้งแต่เมื่อใดก็มิรู้ จึงรีบหมุนตัวกลับ “คืนนี้ฟ้าสวยจริง”

มองดูแผ่นหลังยืดตรงของนางแล้ว ชุ่ยหงก็ขยับปาก คิดจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

เสียงพิณเอื่อยๆ ดังลอยมา ไพเราะสบายอารมณ์ ราวกับอยู่บนเขาสูง เหมือนมีสายน้ำไหล

เงี่ยหูฟังแล้ว มู่หวั่นชิวก็เดินไปทางลานด้านหลัง

“แม่นางไป๋” ชุ่ยหงตะลึงไป รีบเรียกแล้ววิ่งตามไป “ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ”

นายท่านมีคำสั่ง คืนนี้ต้องเฝ้านางเอาไว้ให้ดี พรุ่งนี้จะได้ทำการเซ่นไหว้ฟ้าดินได้

ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรจะให้มู่หวั่นชิวหนีไปไม่ได้เด็ดขาด

* หมัวมัว เป็นคำเรียกหญิงสูงวัย มีความหมายหลากหลาย ทั้งย่า ยาย แม่นม ป้า และยังเป็นคำเรียกหญิงรับใช้อาวุโสในเชิงยกย่อง รวมถึงนางข้าหลวงอาวุโสในวังด้วย