ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 10

เป็นไปตามที่เซี่ยฟั่งคาดการณ์ หลิ่วอิงขอให้อาเหม่าอยู่กับนาง เจ้าบ้านสกุลหานเข้าใจเจตนาของนาง จึงรับปากทันที ด้วยเหตุนี้เซี่ยฟั่งกับบ่าวรับใช้คนอื่นๆ จึงต้องติดตามเจ้าบ้านสกุลหานไปไฮ่โจวต่อ ส่วนอาเหม่าก็อยู่ที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้

หลิ่วอิงส่งเจ้าบ้านสกุลหานออกเดินทางแล้วก็ให้แม่นมพาหานเฉิงกลับเรือน ส่วนนางก็พาอาเหม่าไปเที่ยวชมร้านค้า เห็นอะไรก็ซื้อ นางคิดจะซื้อให้อาเหม่า ทว่าอาเหม่ากลับไม่ยอมรับ หลิ่วอิงพลันหัวเราะเสียงเบา “อย่างไรเงินนี่ก็เป็นของหานโหย่วกง ใช้เงินของเขาชดเชยเจ้าเสียหน่อย”

“มิต้องหรอกเจ้าค่ะ อี๋เหนียงสี่” อาเหม่ากล่าวอีกว่า “ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการเงินของนายท่าน”

หลิ่วอิงหัวเราะคิกคัก “โง่จริง เงินเดือนของเจ้ามิใช่นายท่านให้หรอกหรือ”

“แต่นั่นเป็นเงินเดือน ข้าทำงานแลกมาเจ้าค่ะ”

หลิ่วอิงมองนางหลายแวบ ก่อนกล่าวทิ้งทวนว่า ‘คนโง่’ จากนั้นก็ไปจับจ่ายสิ่งของให้ตนเอง แล้วยกให้อาเหม่าหอบหิ้วทั้งหมด ส่วนนางก็เดินตัวเบา แสนสบายอารมณ์ ยังไม่ถึงเที่ยงนางก็เข้าเหลาสุราและขอห้องเดี่ยว แต่หลิ่วอิงยังไม่ทันได้สั่งอาหาร คนงานก็ทยอยยกอาหารมาวางจนเต็มโต๊ะแล้ว อาเหม่าเห็นเช่นนั้นก็รู้ว่านางเป็นแขกประจำของที่นี่

หลิ่วอิงรูปลักษณ์งดงาม ท่วงท่าดื่มสุราแผ่วเบาและเนิบช้า ทั้งนุ่มนวลทว่าเย้ายวน ราวกับสุราที่ดื่มอยู่เป็นสุรารสเลิศในจอกหยก นางดื่มติดกันไปหลายจอก กระทั่งอาเหม่ายังอดปรามไม่ได้ “อย่าดื่มมากเจ้าค่ะอี๋เหนียงสี่ อย่างน้อยก็กินอาหารเสียหน่อยแล้วค่อยดื่ม”

“อะไรกัน ในบรรดาหญิงสาวที่เจ้ารู้จักล้วนดื่มเหล้ากันเช่นนี้รึ ต้องดื่มกับกับแกล้มเท่านั้นหรือ นั่นเป็นพวกคุณหนูผู้ดี มิใช่คนอย่างข้าหรอก” หลิ่วอิงแย้มยิ้ม นิ้วเรียวสวยเช็ดหยดสุราที่มุมปาก “ข้าดื่มเช่นนี้ได้หลายกาเชียว”

อาเหม่ามองนาง ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ไม่ว่านางจะถูกเซี่ยฟั่งเชิญมาหรือไม่ อย่างน้อยหลิ่วอิงก็ช่วยรักษาความบริสุทธิ์ของนางไว้ ดังนั้นนางจึงเป็นห่วงหลิ่วอิงจากใจจริง

“อาเหม่า เจ้ามีคนที่ชอบแล้วใช่หรือไม่” จู่ๆ หลิ่วอิงก็ถามนาง “สาวใช้น่ะ มีพวกที่ใฝ่สูงอยากเป็นเจ้านายกันไม่น้อย เพราะเทียบกับออกเรือนกับใครก็ไม่รู้ในภายหน้าแล้ว สู้เป็นอนุไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยก็ยังร่ำรวย แต่ข้าดูออกว่าเจ้ามีคนที่ชอบแล้ว”

อาเหม่าไม่ปริปาก กลัวอีกฝ่ายจะยิ่งดูออก

หลิ่วอิงพลันหัวเราะ แววตาเป็นประกาย “ใช่พ่อบ้านเซี่ยคนนั้นหรือไม่”

เมื่อถูกพูดแทงใจ อาเหม่าอดทนอย่างนิ่งสงบ ทว่าสีหน้าที่สะท้อนวูบผ่านไปเมื่อครู่นี้ก็ได้เปิดโปงนางเสียแล้ว หลิ่วอิงหัวเราะคิกคักอีกครั้ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อบ้านเซี่ยยื่นเงื่อนไขอะไรให้ข้าไปช่วยเจ้า”

อาเหม่านิ่งเงียบครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม “เงื่อนไขอะไรหรือเจ้าคะ”

หลิ่วอิงไม่เคยเห็นอาเหม่ากับเซี่ยฟั่งพูดคุยกันมาก่อน ฉะนั้นจึงยังไม่มั่นใจว่าอาเหม่าชอบเซี่ยฟั่งหรือไม่ ทว่าดูจากยามนี้แล้ว อาเหม่าเองก็ชอบเขา หลิ่วอิงจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่บอกเจ้าหรอก มา นั่งลงกินข้าวกับข้า”

อาเหม่าเหลือบตามองนาง สายตาที่ลังเลชั่งใจอยู่นั้นทำให้หลิ่วอิงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง หัวเราะจนอาเหม่าใจสั่น

แท้จริงเซี่ยฟั่งตกลงเงื่อนไขอะไรกับนางกันแน่

ใช่เป็นเงื่อนไขที่เกินเหตุหรือไม่

จะมีผลเสียกับเซี่ยฟั่งหรือไม่

อาเหม่ากังวลใจ

และความพะวงนี้ดำเนินอยู่เกือบหนึ่งเดือน จวบจนได้พบกับเซี่ยฟั่งอีกครั้ง ซึ่งก็เป็นสิ้นเดือนเก้าแล้ว