ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 11

บทที่ 11

อาเหม่าที่ถูกหลิ่วอิงปั่นหัวมาหนึ่งเดือนกลับรู้สึกว่าตนเองมิได้โกรธเคืองนางแต่อย่างใด หากไม่ใช่เพราะนางแล้ว ตนอาจจะยังไม่รู้ตัวว่าห่วงใยเซี่ยฟั่งถึงเพียงนี้

ความห่วงใยนี้ยังเจือด้วยบุญคุณ อาเหม่าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกขอบคุณที่เหนือกว่าหรือความรักระหว่างชายหญิงที่มากกว่า

ทว่าเรื่องที่ไม่ผิดแน่ก็คือนางรู้ว่านางชอบเซี่ยฟั่งแล้วแน่นอน

เนื่องจากมิต้องกังวลเรื่องเจ้าบ้านสกุลหานแล้ว ฉะนั้นยามที่นางเผชิญหน้ากับเซี่ยฟั่ง ในใจจึงยิ่งไร้ความพะวง และด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้ก็ทำให้นางเข้าใจว่าเซี่ยฟั่งอ่านตัวตนของนางออกแล้ว จึงไม่ต้องระมัดระวังอีก เวลาสนทนากับเขาก็ยิ่งตรงไปตรงมา

การเปลี่ยนแปลงอันเล็กน้อยนี้มีเพียงอาเหม่าที่ไม่เฉลียวใจ ทว่าเหล่าสาวใช้ หลิ่วอิง หรือแม้กระทั่งเซี่ยฟั่งเองไม่ว่าใครก็ล้วนสัมผัสได้

เซี่ยฟั่งไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของอาเหม่ามีสิ่งใดแอบแฝง แล้วนางจะทำให้แผนการของเขาวุ่นวายหรือไม่

ระหว่างที่เดินทางอยู่นั้นเจ้าบ้านสกุลหานเองก็เอะใจเล็กน้อย เขาไม่สบอารมณ์นัก หลิ่วอิงที่รู้ใจเขาก็กล่าวด้วยความหึงหวง “ที่แท้ท่านยังคิดถึงสาวใช้คนนั้นอยู่หรือ”

“เข้าใจผิดแล้ว” เจ้าบ้านสกุลหานแก้ตัวทันที “เรื่องที่ข้ารับปากเจ้า จะคืนคำได้เช่นไร”

หลิ่วอิงพลันซบร่างนุ่มบนตัวเขา ทั้งออดอ้อนเสียงหวาน “น้ำส้มนั้นข้าล้วนกินหมด* แล้ว แต่นายท่าน ท่านไม่คิดหรือว่าช่วยให้คนสมปรารถนานั้นดียิ่งกว่า ข้าดูออกว่าพ่อบ้านเซี่ยกับอาเหม่าล้วนชอบพอกัน หากนายท่านยกอาเหม่าให้เขา เช่นนั้นวันหน้าเขาก็จะยิ่งภักดี ลูกที่เกิดมาก็ต้องทำงานให้สกุลเซี่ย เช่นนี้ดีจะตายไป ท่านเป็นพ่อค้า ย่อมไม่ทำการค้าที่ขาดทุน”

เจ้าบ้านสกุลหานเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยทบทวนเรื่องนี้ ทว่าอิสตรีและผลประโยชน์นั้นล้วนเป็นสิ่งที่บุรุษยากจะเลือกเสมอมา เขามิได้รับปากในทันที เพียงกลบเกลื่อนเสียงหนึ่งแล้วก็ปล่อยผ่านไป

หลิ่วอิงฟังแล้วก็แค่นหัวเราะเสียงเย็น นางอยากเอามีดเสียบหัวใจของเขา แล้วควักออกมาดูเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เจ้าบ้านสกุลหานเห็นคนในอ้อมกอดเงียบเสียง จึงเอ่ยถาม “คิดอะไรใจลอยเชียว”

หลิ่วอิงพลันยิ้มหวาน “ข้า…กำลังคิดอยากควักหัวใจของท่านออกมา ดูว่าข้างในมีข้าหรือไม่”

เจ้าบ้านสกุลหานได้ยินแล้วก็หัวเราะชอบใจ หลิ่วอิงเองก็หัวเราะตามไปด้วย ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับทอประกายเย็นเยือก