ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 11

ด้านฉินอี๋เหนียงข่าวสารว่องไว ตั้งแต่เจ้าบ้านสกุลหานมาถึงคฤหาสน์ก็รู้ว่าเขาพานางจิ้งจอกกลับตระกูลมาด้วยจริงๆ นางขุ่นเคืองอยู่ครู่หนึ่งก็ทำใจยอมรับได้ อย่างไรเสียจะมีหรือไม่มีอี๋เหนียงสี่ เจ้าบ้านสกุลหานก็ไม่มาเรือนนางแล้ว แต่นางมีบุตรชายแล้วคนหนึ่งจึงไม่คิดใส่ใจ เพียงแต่วันหน้ายังต้องแบ่งสมบัติให้เจ้ามารหัวขนของอี๋เหนียงสี่อีกจำนวนหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้นางไม่พอใจอยู่บ้าง

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังตึงตังมาจากระเบียงนอกประตู เงาร่างหนึ่งก้าวมาที่หน้าประตู น้ำเสียงกราดเกรี้ยว “อี๋เหนียง!”

ฉินอี๋เหนียงตกอกตกใจ นางยกมือทาบอกพลางกล่าวว่า “โวยวายเสียงดังทำไม รีบเข้ามาเร็ว”

ทันทีที่ประตูเปิดออก หานกวงก็สบถอย่างเดือดดาล “ท่านพ่อพานางจิ้งจอกคนหนึ่งเข้าตระกูล ท่านรู้หรือไม่ ซ้ำยังพาลูกเต่ามาด้วย”

“ถุย! เรียกลูกชู้ของพ่อเจ้าว่าลูกเต่า เจ้าเองก็มิกลายเป็นลูกเต่าไปด้วยรึ” ฉินอี๋เหนียงกล่าว “พ่อเจ้ามักมากหลายใจ ช้าเร็วก็ต้องเป็นเช่นนี้”

“ข้าโมโหเซี่ยฟั่ง” หานกวงกัดฟันกรอด “ข้าปฏิบัติต่อเขาอย่างไรท่านก็รู้ ข้าทำทุกอย่าง ทั้งยังช่วยเรื่องการแต่งงานของเขา แต่ผลเป็นอย่างไร ไปไฮ่โจวหนึ่งเดือน แต่เขากลับไม่ส่งข่าวมาให้พวกเราเตรียมตัวล่วงหน้ากันเลย”

ฉินอี๋เหนียงผุดรอยยิ้ม ไม่อธิบาย

หานกวงกล่าวอีกว่า “และที่เหลวไหลกว่านั้นคือเขากลับมาขอให้ข้าไปเป็นคนกลางช่วยเกลี้ยกล่อมท่านย่า ให้ยอมเอาเจ้าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นเข้าตระกูลรู้จักบรรพบุรุษ ท่านว่าเซี่ยฟั่งนั่นบัดซบหรือไม่ ข้าจะไปได้อย่างไร!”

“ไปสิ เหตุใดจึงไม่ไป” ฉินอี๋เหนียงมีสีหน้าเรียบเฉยสุขุม “กวงเอ๋อร์ เรื่องนี้เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเซี่ยฟั่งได้ส่งจดหมายมาบอกกล่าวแม่แล้ว”

หานกวงได้ยินเช่นนั้นก็ตะลึงงัน