ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 2

หานกวงเห็นเซี่ยฟั่งเหมือนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะปกป้องอาเหม่า จึงแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ดีมาก บ่าวรับใช้อย่างเจ้าก็กล้าลามปามแล้ว” เขาสะอึกด้วยฤทธิ์สุราพลางเดินเข้าไปชี้หน้าอีกฝ่าย แต่กลับไม่กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว เพียงแต่แววตาเย็นเฉียบคู่นั้นของเขาคล้ายจะคิดบัญชีนี้ย้อนหลัง

เด็กรับใช้ที่อยู่ด้านหลังหานกวงรีบพยุงเขากลับเรือน เมื่อในสวนกลับคืนสู่ความสงบแล้ว อาเหม่าก็ให้กลุ้มใจขึ้นมา “คุณชายรองมิใช่คนใจกว้าง เขาต้องหาเรื่องท่านอย่างแน่นอน”

“แล้วแต่เขา” เมื่อครู่เซี่ยฟั่งที่คอยคุมเชิงอยู่กับเขา ฝ่ามือจึงได้รับความกระทบกระเทือนจนโลหิตซึมออกมาอีก เขาเห็นคราบเลือดที่ซึมติดผ้าพันแผลบนมือก็เอามือไขว้ไว้ข้างหลังแล้วกล่าวว่า “เจ้ารีบกลับไปเถอะ เกิดคนอื่นเห็นเจ้ากับข้ายืนอยู่ด้วยกันเช่นนี้จะแก้ต่างไม่ขึ้น”

อาเหม่าตื่นจากภวังค์ ถอยหลังสองก้าวผละจากเขาทันที ดวงหน้าหมดจดแดงระเรื่อ กระดากขัดเขิน นางพลันเอ่ยเสียงเบา “เช่นนั้นข้าไปก่อน”

เซี่ยฟั่งพยักหน้า โชคดีที่นางมิได้เงยหน้า มิฉะนั้นนางต้องเห็นว่ามีเหงื่อเย็นๆ เม็ดใหญ่ผุดซึมบนหน้าผากของเขาเป็นแน่

รอให้เงาร่างของอาเหม่าออกไปไกลแล้ว เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมา ผ้าพันแผลที่พันอยู่บนฝ่ามือเปื้อนโลหิตอีกแล้ว ครั้งนี้เจ็บจนถึงขั้วหัวใจ

อาเหม่าวิ่งจากสวนจนถึงห้อง นางวิ่งจนเหงื่อท่วม เถาฮวาเห็นนางแล้วก็รีบเข้ามาหยอกล้อ “เป็นอะไร เจอผีเข้าหรือ มีปีศาจไล่ตามเจ้าหรือไร”

“อย่าพูดบ้าๆ”

อาเหม่าไม่สนใจเถาฮวาอีก นางหยิบเสื้อผ้าเตรียมไปอาบน้ำ ห้องอาบน้ำตั้งอยู่ถัดออกไปเพียงแค่นี้ นางจึงไม่กลัวว่าหานกวงคนนั้นจะกล้าตามมา แต่พอนึกถึงหานกวงแล้วนางก็รู้สึกหงุดหงิดใจ พลันเปลี่ยนความคิด แล้วก็นึกถึงเซี่ยฟั่ง ก่อนจะนึกถึงมือของเขาขึ้นมาด้วย

ชั่วขณะหัวใจของนางพลันหล่นวูบ ไม่รู้ว่ามือของเขาเป็นเช่นไรบ้าง เมื่อครู่ที่เขาออกแรงจับหมัดของหานกวงไปเช่นนั้นน่ากลัวว่า…

อาเหม่ากระวนกระวาย นางถือเสื้อผ้านั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เถาฮวาสะกิดถามอะไรมานางก็ไม่ได้ตอบ ยามนี้ชุ่ยหรงเข้ามาพอดี เถาฮวาจึงรีบกล่าว “พี่ชุ่ยหรง มาดูเร็วว่าอาเหม่าเป็นอะไรไป”

ชุ่ยหรงเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “ใกล้จะได้เลื่อนฐานะเป็น…”

“ชุ่ยหรง!”

เสียงตะคอกเบาๆ ดังขึ้น ชุ่ยหรงสงบปากสงบคำทันที เถาฮวาเองก็สะดุ้งตกใจ สายตาของอาเหม่าคมกริบ จ้องชุ่ยหรงพลางเอ่ยว่า “อย่าได้พูดเหลวไหล”

ชุ่ยหรงเพิ่งเคยเห็นนางมีท่าทีราวกับแกะที่กลายเป็นเสือเช่นนี้ครั้งแรก ดูน่าตกใจยิ่ง นางจึงเพียงยิ้มแก้เก้อแล้วเดินผละไป เหลือเพียงเถาฮวาที่อยากถามแต่ไม่กล้าพอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความกระสับกระส่ายคาใจ

อาเหม่าลอบผ่อนลมหายใจโล่งอก นางไม่อยากให้เรื่องที่นายท่านอยากยกนางให้เป็นอี๋เหนียงสี่แพร่งพรายออกไป ในเมื่อตนเองไม่ปรารถนาจะเข้าสกุลหาน ไยจึงต้องยั่วยุเขาด้วย