ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

อาเหม่ากับเถาฮวาตามช่างตัดเย็บมาตัดชุดให้ฮูหยิน ยังไม่ทันเข้าประตูก็เจอเจ้าบ้านสกุลหานกำลังจะออกไปข้างนอก นางรีบดึงเถาฮวาไปอีกทางพลางค้อมศีรษะทักทาย

อาทิตย์ร้อนระอุ ทันใดนั้นก็มีเสียงหวานใสของเด็กสาวดังเข้าโสตประสาท สะกิดให้เจ้าบ้านสกุลหานมองไปยังอาเหม่าทันที เด็กสาวที่อยู่ใต้แสงแดดเจิดจ้าผู้นี้ราวกับบุปผาแรกแย้มในฤดูร้อน ต่อให้นางอยู่ในชุดสาวใช้ มัดผมจุกสองข้างแบบสาวใช้ธรรมดาเช่นไร ก็ไม่อาจบดบังความเย้ายวนของนางลงได้

เจ้าบ้านสกุลหานมองนางอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยถาม “วันนี้ต้องรับใช้ฮูหยินหรือไม่ ข้าขาดสาวใช้คนหนึ่งอยู่พอดี อย่างไรเจ้าก็ตามข้ามาแล้วกัน”

หัวใจของอาเหม่าพลันหล่นวูบทันที เจ็บร้าวจนนางกระตุกมุมปาก อยากปฏิเสธออกไป แต่ก็กลัวจะเป็นการล่วงเกินนายท่าน หากเป็นเช่นนั้นวันข้างหน้านางคงได้ทุกข์ทนไม่น้อยแน่

“ข้าจำได้ว่าฮูหยินให้อาเหม่าไปตามช่างเย็บผ้ามาที่เรือน อีกครู่อาเหม่าก็ต้องช่วยวัดตัวจับผ้า ถ้าอย่างไรนายท่านเรียกคนอื่นไปแทนดีหรือไม่”

คล้ายลมเย็นสายหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางภูเขาไฟร้อนระอุ อาเหม่าไม่กล้าแสดงสีหน้าซาบซึ้งให้กับเซี่ยฟั่งต่อหน้านายท่านอย่างแน่นอน เจ้าบ้านสกุลหานผู้นี้ฉลาดเป็นกรด นางจะทำให้เซี่ยฟั่งพลอยเดือดร้อนด้วยมิได้

เจ้าบ้านสกุลหานฉีกยิ้ม “มีเถาฮวาอยู่มิใช่หรือ เถาฮวา รีบพาช่างเข้าไปเสียสิ”

อาเหม่าเอียงหน้ามองเถาฮวา ส่งสายตาบอกใบ้นางว่าอย่าไป ทว่าเถาฮวานิสัยเถรตรงและไม่มีไหวพริบเช่นนั้นจึงไม่เข้าใจ ‘การขอความช่วยเหลือ’ ของอาเหม่าสักนิด นางขานรับอย่างเสียงดังฟังชัด จากนั้นก็พาช่างตัดเย็บเดินไปอย่างรวดเร็ว นางยังดีใจด้วยซ้ำที่ตนไม่ต้องยืนตากแดดจนเกรียม

เจ้าบ้านสกุลหานผุดยิ้มบางๆ เอ่ยเสียงเรียกอีกครั้ง “อาเหม่า”

อาเหม่าบากหน้าเดินไปทางเจ้าบ้านสกุลหาน ทั้งไม่รู้ว่าเขาจะพาตนไปที่แห่งใด แล้วเซี่ยฟั่งไปด้วยหรือไม่ ราวกับหากว่าเขาไปด้วยแล้วนางจะมีทางรอดกระนั้น

แต่อย่างไรเซี่ยฟั่งเองก็ทำงานให้กับสกุลหาน อาเหม่าฝากความหวังไว้กับเขาเช่นนี้ก็เป็นแค่การหลอกตนเองแล้ว