ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 5

วันรุ่งขึ้น บ่าวรับใช้สกุลหานก็ได้ยินเรื่องหนึ่งกันถ้วนหน้า เสี่ยวลิ่วขออาสาไปทำความสะอาดคอกม้าที่โรงเลี้ยงม้าด้วยตนเอง ช่างชวนให้ผู้คนประหลาดใจเหลือแสน เนื่องจากเสี่ยวลิ่วเป็นคนรักความสะอาด ทั้งยังหลงตัวว่าเป็นบุรุษรูปงาม ไม่เคยยอมทำงานสกปรกเช่นนั้นง่ายๆ

และเพราะว่าเสี่ยวลิ่วเป็นบ่าวรับใช้คอยติดตามเจ้าบ้านสกุลหาน ด้วยเหตุนี้เจ้าบ้านสกุลหานจึงยังลังเลอยู่บ้าง พอดีกับที่เซี่ยฟั่งอยู่ด้วยจึงถามความเห็นเขา เซี่ยฟั่งครุ่นคิดครู่หนึ่งก็กล่าวตอบ “ใจไม่อยู่แล้ว จะรั้งตัวไว้เพื่ออะไรขอรับ”

เจ้าบ้านสกุลหานได้ยินเช่นนั้น จึงตอบตกลงให้เสี่ยวลิ่วไปทำความสะอาดที่โรงเลี้ยงม้าทันที

เสี่ยวลิ่วสุดแค้นใจ ขณะถือสัมภาระออกไปก็เห็นชุ่ยหรงอยู่ในกลุ่มคนที่มามุงดูเหตุการณ์เช่นกัน เขาอยากส่งสัญญาณบอกใบ้ให้นางไปพบกันที่เดิม อยากจะพูดอะไรกับนางสักนิด ทว่าใครเลยจะคิดว่าชุ่ยหรงเพิ่งสบตาเขาเท่านั้น นางก็เบนหลบไปทันที ทั้งสายตาของนางยังเย็นชาดุจคมมีด

เสี่ยวลิ่วยิ่งรู้สึกอัดอั้น พลันสบถคำหนึ่งว่า ‘หญิงแพศยา’ แล้วจากไปราวกับสุนัขจรจัด ไปทำความสะอาดคอกม้าชั่วชีวิต

ในกลุ่มบ่าวรับใช้ การไปของเสี่ยวลิ่วก็เป็นเพียงการเพิ่มหัวข้อสนทนาให้กับชีวิตช่วงหลายวันนี้เท่านั้น แต่อาเหม่ากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เนื่องจากเสี่ยวลิ่วไม่เหมือนคนที่จะอาสาไปทำงานที่โรงเลี้ยงม้าเลยสักนิด

อาเหม่ารู้สึกได้รางๆ ว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเซี่ยฟั่ง แต่นางก็ไม่กล้ามั่นใจ ตอนที่นางมองเซี่ยฟั่งอีกครั้งก็พบว่าบาดแผลที่มือของเขาค่อยๆ ดีขึ้น ร่างกายก็ไม่ซูบผอมแล้ว ยามคนรอบข้างเอ่ยถึงเรื่องเสี่ยวลิ่วต่อหน้าเขา เขาก็ไม่เคยพูดแทรกตัดบท บางครั้งที่มีคนถามถึง เขาก็จะครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “คนเรามีเป้าหมายต่างกัน”

ทำเอาเหล่าสาวใช้หัวเราะกันคิกคัก ที่แท้เป้าหมายของเสี่ยวลิ่วคนนั้นก็คือทำความสะอาดมูลม้า

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน เสี่ยวลิ่วผู้นี้ก็สาบสูญไปจากสกุลหาน ราวกับไม่เคยมีคนผู้นี้มาก่อน และไม่มีใครเอ่ยถึงเขาอีก

พริบตาเดียวก็ถึงวันที่สิบห้าเดือนเจ็ดซึ่งเป็นวันสารท วันที่สรรพวิญญาณออกพเนจรแล้ว