ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 6

หานกวงที่รอให้เซี่ยฟั่งมาขอบคุณเริ่มนั่งไม่ติดแล้ว เขาจึงให้เด็กรับใช้ไปสืบข่าวอยู่หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายที่เด็กรับใช้กลับมาในมือยังมีตลับแป้งชาดเพิ่มมาด้วย ทั้งกล่าวด้วยสีหน้ามึนงง “พ่อบ้านให้ข้านำสิ่งนี้มาส่งคืน บอกว่าอาเหม่าไม่ชอบ กำชับให้บอกคุณชายว่าอย่าเสียเวลากับนางอีก”

“สตรีจะไม่ชอบสิ่งนี้ได้อย่างไร…” หานกวงนิ่งอึ้ง ก่อนยกมือหยุดไม่ให้เขาพูดต่อ “เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าข้าเสียเวลากับใครนะ”

“พ่อบ้านเป็นคนบอกขอรับ”

อย่างไรหานกวงก็ผ่านหญิงงามมามาก ยามนี้เขาจึงแทบเต้นเร่า “เจ้าคนซื่อบื้อ! เวลาวางแผนการก็ออกจะฉลาดหลักแหลม ไยพอเป็นเรื่องของตนเองจึงกลายเป็นคนโง่ไปได้”

เขานวดคลึงหน้าผากแรงๆ พอหยิบตลับแป้งชาดได้ก็ย่างสามขุมออกไป เด็กรับใช้จึงไล่ตามไปถาม “คุณชาย ท่านจะไปไหน”

“ไปหาอาเหม่า”

หานกวงคิดตามหาบ่าวรับใช้คนหนึ่งนั้นเป็นเรื่องที่แสนง่ายดาย เพียงแต่สาวใช้หลายคนกำลังรวมตัวกันอยู่ เขาหาโอกาสเพื่อพูดคุยกับนางตามลำพังมิได้ รออยู่ครู่หนึ่งแล้วพวกสาวใช้ก็ยังไม่แยกย้าย ซึ่งสาวใช้พวกนั้นก็ไร้ท่าทีจะแยกย้ายในเวลาอันสั้นนี้ด้วย ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ว่าเหตุใดเขาถึงต้องรอให้อาเหม่าอยู่ตามลำพังแล้วค่อยมอบแป้งชาดให้นางด้วยเล่า

ไวเท่าความคิด หานกวงย่างสามขุมเดินไปยังกลุ่มสาวใช้ที่กำลังเก็บกวาดใบไม้แห้งบนพื้น ตรงดิ่งไปหยุดตรงหน้าอาเหม่า

หานกวงปรากฏตัวอย่างปุบปับ สาวใช้ที่ตาไวต่างมองเห็นเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น และไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรจึงได้แต่กล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียง

อาเหม่าเก็บใบไม้อยู่เต็มสองมือ นางก็คำนับทักทายเขาด้วย เดิมทีลืมเรื่องแป้งชาดเมื่อครู่ที่เซี่ยฟั่งให้มาไปแล้ว ทว่าเมื่อนางเห็นตลับแป้งในมือเขาอีก สีหน้าก็พลันเปลี่ยนทันที ค่อยๆ ซีดเผือดลง

หานกวงแค่นเสียงใส่อาเหม่า “ยื่นมือมา”

อาเหม่าคิดว่ามือของตนเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง จึงไม่กลัวเขาจะคว้ามือน้อยๆ ของนาง จึงยื่นมือออกไปตามคำสั่ง พริบตาเดียวตลับแป้งชาดก็หล่นลงบนใบไม้แห้ง ทำเอาสาวใช้ที่อยู่รอบๆ เห็นแล้วซุบซิบกันเสียงเบา

ในหัวของอาเหม่ามีเสียงดังวิ้ง คิดไม่ถึงว่าต่อให้นางจะปฏิเสธเซี่ยฟั่งที่ส่งต่อของมาแล้วครั้งหนึ่ง คุณชายรองก็ยังนำมาให้ด้วยตนเองอีกครั้ง

หญิงสาวรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา ทั้งยังต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ รู้อย่างนี้รับไว้เสียแต่แรกก็คงดี คราวนี้นางคงแก้ตัวไม่ขึ้นแล้ว

ขณะที่นางกำลังเหม่อลอย จู่ๆ ก็ได้ยินหานกวงกล่าวว่า “นี่เป็นของที่เซี่ยฟั่งให้เจ้า”

เสียงฮือฮาโจษจันดังสะท้านขึ้นอีกครั้ง…