ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 8

เช้าวันถัดมา หมัวมัวก็ถือตะกร้ามาเก็บถุงหอมที่เหล่าสาวใช้ทำ ซึ่งเก็บได้ถึงสองตะกร้าใหญ่ ต้องใช้รถม้าคันหนึ่งบรรทุกโดยเฉพาะ เมื่อถึงคฤหาสน์สกุลหานแล้ว หมัวมัวก็จัดการแยกถุงหอมแล้วส่งไปให้ฮูหยินกับบรรดาอี๋เหนียง

กลิ่นหอมอบอวลทั่วคฤหาสน์สกุลหาน ราวกับปลูกต้นกุ้ยไว้เต็มเรือน ทว่าหานเยียนกลับรู้สึกว่าถุงหอมของตนมีกลิ่นเหม็นเน่า ซึ่งนางมิได้เป็นคนสังเกตก่อน หากแต่พกนางถุงหอมออกไปข้างนอก แล้วมีคนทักขึ้นมานางจึงรู้ตัว เมื่อใช้มีดเล่มเล็กกรีดออกดูจึงพบว่าด้านในมีแต่ดอกไม้เน่าเปื่อย ดูแล้วก็รู้ทันทีว่าดอกไม้พวกนี้มิได้ถูกตากจนแห้งดี เมื่อทับถมอยู่ด้วยกันนานสองนาน กลีบดอกไม้ก็เน่าเป็นสีน้ำตาลทั้งหมด ส่งกลิ่นแปลกประหลาด คลุ้งจนนางแทบอาเจียน

หานเยียนนำถุงหอมกลับคฤหาสน์ทันที หลังจากเข้าไปในเรือนของมารดาแล้วก็เหวี่ยงถุงหอมลงบนโต๊ะ พลางกล่าวอย่างเดือดดาล “พวกสาวใช้ล้วนสมควรตาย ดอกไม้ที่ยังตากไม่แห้งก็กล้าใส่มา น่าอายจริงๆ”

ดอกกุ้ยสดนั้นกลิ่นหอมขจรขจาย แม้ในยามที่ดอกกุ้ยเน่าเปื่อยก็ยังเจือด้วยกลิ่นหอมจางๆ คลุ้งจนหานฮูหยินพลอยเวียนศีรษะไปด้วย นางไม่ยอมแตะต้อง พลันนิ่วหน้าถามหมัวมัว “ใครเป็นคนทำอันนี้”

แม้ถุงหอมนั้นเมื่อทำเสร็จทั้งหมดแล้วจะทำการจัดแบ่งไปให้ผู้เป็นนาย แต่กระนั้นถุงหอมที่หมัวมัวให้สาวใช้แต่ละคนก็ล้วนต่างกัน เหตุผลก็เพื่อหากภายหลังผู้เป็นนายเอ่ยถามถึง ไม่ว่าจะตกรางวัลหรือลงโทษก็จะตามหาคนทำได้ง่าย หมัวมัวหยิบถุงหอมมาพินิจมองอย่างละเอียดก่อนตอบ “ของชุ่ยหรงเจ้าค่ะ”

หานเยียนแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ของเช่นนี้ก็ยังกล้าเอามาปะปนตบตา ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาชัดๆ ท่านแม่ สาวใช้คนนี้สมควรตาย”

หานฮูหยินกล่าว “เป็นสาวเป็นนางไยจึงเอาแต่พูดคำว่า ‘ตายๆๆๆ’ ช่างหยาบคายเสียจริง สาวใช้ทำงานไม่ดี ก็ต้องลงโทษ” นางครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนกล่าวกับหมัวมัว “ทำโทษให้นางไปซักผ้าหนึ่งเดือน ตัดเงินหนึ่งเดือน”

หานเยียนถลึงตา “เบาไป!”

หานฮูหยินคล้อยตาม “เช่นนั้นก็สามเดือน”

หานเยียนได้ยินดังนั้นจึงพอใจ

หมัวมัวไปที่เรือนของสาวใช้อย่างรวดเร็ว บอกกล่าวเรื่องนี้แก่ชุ่ยหรง พอนางได้ยินก็กล่าวตกใจ “เป็นไปไม่ได้ ดอกไม้ของข้าตากดีแล้วจึงใส่ในถุงหอม ไม่เชื่อท่านลองถามพวกไฉ่เยวี่ยกับเถาฮวาดูได้”

นางถือว่าตนหน้าตาสะสวยกว่าสาวใช้ด้วยกัน อีกทั้งยังมีนิสัยหยิ่งทะนง ฉะนั้นจึงเข้ากับสาวใช้ในเรือนเดียวกันได้ไม่ดีนัก ไฉ่เยวี่ยได้ยินแล้วก็ไม่อยากเป็นพยานให้นาง เพียงก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าของตนเอง ส่วนเถาฮวาแม้จะมีนิสัยเถรตรง แต่เป็นเพราะนางเกลียดที่ชุ่ยหรงรังแกอาเหม่า จึงไม่คิดปริปาก

ชุ่ยหรงเห็นดังนั้นก็ร้อนรนทันที “พวกเจ้าพูดอะไรบ้างสิ เป็นใบ้กันหรือ!”

ทั้งสองได้ยินแล้วยิ่งไม่ยอมปริปาก

หมัวมัวหัวเราะเสียงเย็น “ถุงหอมเป็นของเจ้า เหตุใดเจ้ายังกล้าแก้ตัวอีก จะบอกว่ามีคนใส่ร้ายเจ้าหรือไร เป็นเจ้าที่แอบเกียจคร้านเองแท้ๆ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าใฝ่สูงแต่ไม่เอาการเอางาน หัดรู้จักดูฐานะตัวเองเสียบ้าง”

ชุ่ยหรงร้อนรนจนตาแดงก่ำ ทว่าถ้อยคำของหมัวมัวสะกิดนาง มีคนเจตนาใส่ร้ายนาง

…ใคร?

นางนึกถึงอาเหม่าขึ้นมา แต่อาเหม่าใจเสาะมาตลอด ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เองเป็นแน่ แต่นางก็มั่นใจว่าถุงหอมของตนไม่มีปัญหา แล้วเหตุใดหมัวมัวจึงหาเรื่องนางเช่นนี้

หรือหมัวมัวถูกเซี่ยฟั่งชี้นำ

หมัวมัวคว้าข้อมือของนางหมายลากออกไป ชุ่ยหรงตระหนกจนร่ำไห้ “หมัวมัว มิใช่ข้าจริงๆ ข้าตากดอกไม้แห้งดีแล้ว ไม่ใช่ข้า…ไม่ใช่ข้า”

หมัวมัวเองก็ไร้ความเอ็นดูในตัวนาง จึงไม่ฟังเสียงวิงวอน ลากนางออกไปซักผ้าทันที