ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

“สามารถแบ่งเบาภาระให้ฝ่าบาทได้ ถือเป็นโชควาสนาของหม่อมฉันเพคะ” หวังเจาย่วนแย้มยิ้มรับคำชม

“แบ่งเบาภาระ?” ฮ่องเต้ทรงพระสรวลขึ้นมา “เมื่อก่อนฮองเฮาก็พูดเช่นนี้กับเราเสมอ ตอนนั้นมีเรื่องมากมายที่เราไม่อาจพูดกับผู้อื่น จึงได้แต่พูดกับนาง”

“วังกลางทรงปรนนิบัติฝ่าบาทมานานปี หม่อมฉันเองก็เคารพนับถือพระนางยิ่ง”

ฮ่องเต้ผงกพระเศียร “ใช่ เรากับฮองเฮานับเป็นคู่ทุกข์คู่ยากกัน ตอนนั้นเราเคยพูดกับนาง หากวันหนึ่งได้ดีขึ้นมาก็จะไม่ผิดคำมั่นสัญญาต่อกันเด็ดขาด หลายปีมานี้นางควบคุมดูแลตำหนักฝ่ายใน เราไม่เคยเข้าไปก้าวก่าย สิ่งใดที่นางร้องขอก็ไม่เคยไม่คล้อยตาม นางกลับทำดีมาก อบรมสั่งสอนรัชทายาทจนกลายเป็นเช่นนี้!”

ตอนฮ่องเต้ตรัสถึงเรื่องเก่าก่อน หวังเจาย่วนเพียงรับฟังยิ้มๆ รอจนฮ่องเต้ตรัสถึงรัชทายาท หวังเจาย่วนไม่อาจนิ่งเฉยต่อไปได้อีก นางฟุบตัวลงแล้วกล่าวขึ้น “หม่อมฉันหวาดหวั่นเพคะ”

ฮ่องเต้ทรงพระสรวล “เราไม่ได้บันดาลโทสะใส่เจ้า ลุกขึ้นเถิด”

หวังเจาย่วนลุกขึ้น กลับมานั่งข้างพระวรกายฮ่องเต้ ฮ่องเต้ทอดถอนพระทัย “รัชทายาท…เราก็ไม่รู้ควรทำอย่างไรกับเขาดี”

หวังเจาย่วนกล่าวอย่างระมัดระวัง “รัชทายาทจะอย่างไรก็อายุยังน้อย…”

“อายุน้อย? เจ้าดูอาฮ่วน ตอนเขาออกไปอยู่เป่ยฝู่เพิ่งอายุสิบสอง ยังอายุน้อยกว่ารัชทายาทในตอนนี้ถึงสามปี เหตุใดเขาจึงรู้ประสาแล้วเล่า”

หวังเจาย่วนยิ้มสู้แล้วว่า “ตั้งแต่จิ้นอ๋องกลับมาเมืองหลวง ก็ได้รับความชื่นชมจากคนในวัง”

“อ้อ พูดว่าอย่างไรกันบ้าง” ฮ่องเต้คล้ายตรัสถามไปเรื่อยเปื่อย

หวังเจาย่วนสังเกตสีพระพักตร์ฮ่องเต้ แล้วจึงกล่าวอย่างระมัดระวังถ้อยคำ “อันที่จริงก็ไม่มีอะไร เพียงแต่คนในวังต่างบอกว่าจิ้นอ๋องนิสัยสุขุมหนักแน่น จัดการเรื่องราวได้เหมาะสม คล้ายฝ่าบาทมาก”

ฮ่องเต้พระพักตร์ผ่อนคลายลง ผงกพระเศียรน้อยๆ “อาฮ่วนคนนี้คล้ายเราสมัยหนุ่ม”

หวังเจาย่วนเห็นฮ่องเต้ดูเหมือนสบายพระทัยขึ้นแล้ว หลังจากอยู่อ่านหนังสือเป็นเพื่อนครู่หนึ่งก็ทูลถามด้วยสีหน้ายิ้มๆ “ฝ่าบาทจะเสวยนมสักเล็กน้อยแล้วค่อยอ่านหนังสือต่อหรือไม่เพคะ”

ฮ่องเต้ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางหนังสือลงแล้วว่า “ไม่ต้องแล้ว หลายวันก่อนเราบันดาลโทสะใส่ฮองเฮา เกรงว่าจนถึงตอนนี้นางก็ยังคงไม่สบายใจ เรา…จะไปดูนางสักหน่อย เจ้าออกไปก่อนเถิด ไม่ต้องรอเรา”

หวังเจาย่วนมุมปากกระตุกไหว คล้ายอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เพียงแค่ทำความเคารพอย่างนอบน้อมแล้วล่าถอยออกไป

หวังเจาย่วนกลับมาถึงตำหนัก เซียงเสวี่ยนางกำนัลผู้ใกล้ชิดก็ออกมารับหน้า ขยิบตาเป็นนัยให้นาง หวังเจาย่วนเข้าใจและเข้าไปในห้องด้านใน ก่อนจะให้เซียงเสวี่ยอยู่ปรนนิบัตินางก่อนเข้านอนเพียงคนเดียว

เซียงเสวี่ยหวีผมให้นางไปพลางกล่าวเสียงแผ่วเบา “จวิ้นจวิน* ให้คนส่งจดหมายมาบอกว่าจิ้นอ๋องให้คนส่งผ้าดิ้นลายเมฆเขียว ลายนกสีทองอย่างละยี่สิบพับ ม่านแก้วเจียระไนสิบชุดไปที่จวนเจ้าค่ะ”

บิดาของหวังเจาย่วนเป็นขุนนางในราชสำนัก มารดาได้รับบรรดาศักดิ์เป็นจวิ้นจวินและมีจดหมายมาถึงหวังเจาย่วนเป็นบางครั้งบางคราว

“ก็นับว่าเป็นของหายากแล้ว” หวังเจาย่วนตบแป้งบนใบหน้าและหน้าอกอย่างละเอียดพลางเอ่ยขึ้น “จิ้นอ๋องแต่ไรมาก็ใจกว้าง ย่อมต้องให้ข่าวที่มีประโยชน์ต่อเขาสักหน่อย จึงจะรับของกำนัลเขาได้”

* จวิ้นจวิน คือบรรดาศักดิ์ของภรรยาขุนนางขั้นสี่