ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

จิ้นอ๋องเองก็กลับถึงจวนที่พักของตนในช่วงอาทิตย์ใกล้ตกดินเช่นกัน ซ่งเหยามารออยู่ก่อนแล้ว จิ้นอ๋องโยนบังเหียนม้าให้คนรับใช้ ทำมือบอกให้ซ่งเหยาตามตนเข้าไปข้างใน เจ้าบ้านและแขกลงนั่งเรียบร้อย ซ่งเหยาจึงเอ่ยขึ้น “ได้ยินว่าท่านอ๋องกลับเมืองหลวง ข้าจึงเร่งรุดมา ไม่ทราบว่าท่านอ๋องกลับมาเมืองหลวงในยามนี้ด้วยเหตุอันใด”

จิ้นอ๋องเล่าเรื่องที่รัชทายาทก้าวก่ายการตรวจสอบขุนนาง ทำให้ฝ่าบาทพิโรธและมอบหมายให้ตนนำราชโองการกลับมาให้ฟังอย่างละเอียด ซ่งเหยาฟังจบจึงหัวเราะแล้วว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องใช้วิธีเสนอแนะให้รัชทายาทรักษาการเพื่อจะหยั่งเชิงรัชทายาท กลับได้ผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิดเช่นนี้ ท่านอ๋องกำลังนึกเสียดายว่าไม่ได้ใช้โอกาสนี้มาคบค้าสมาคมกับเสนาสภาขุนนางหลายท่านเหล่านั้นอยู่เทียว”

“รัชทายาท?” จิ้นอ๋องหยักยกมุมปากเล็กน้อย “แต่ไรมาคนที่ข้าต้องการจะหยั่งเชิงไม่ใช่รัชทายาท”

ซ่งเหยาตะลึงงัน แล้วก็คิดได้ในทันที “ฝ่าบาท?”

จิ้นอ๋องยอมรับเงียบๆ

ซ่งเหยาใคร่ครวญดูอย่างละเอียด ให้รัชทายาทรักษาการแสดงว่าฮ่องเต้ยังไม่มีความคิดจะเปลี่ยนผู้สืบทอด กล่าวสำหรับจิ้นอ๋องแล้ว ย่อมไม่ใช่เรื่องดี

จิ้นอ๋องดูเหมือนจะคาดเดาความคิดของซ่งเหยาได้ “ไม่ผิด ให้รัชทายาทรักษาการแสดงว่าฝ่าบาทยังทรงเห็นเขาเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์” จิ้นอ๋องหันมามองสบตาซ่งเหยาตรงๆ “ทว่า…ถ้ามีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้ง ข้าคิดว่าฝ่าบาทอาจทรงใคร่ครวญดูใหม่แล้ว”

ซ่งเหยาผงกศีรษะ สถานการณ์ในเวลานี้เอื้อประโยชน์ต่อจิ้นอ๋องยิ่ง หลังจากนั้นทั้งสองก็ปรึกษาหารือกันเรื่องขุนนางใหญ่คนใดพอจะดึงมาเป็นพวกได้ เรื่องรัชทายาทถูกพวกเขามองข้ามไม่พูดถึงอีก

ในเวลาเดียวกับที่จิ้นอ๋องกับซ่งเหยาสนทนากันอยู่ ทางตงตูก็จัดเตรียมเรื่องเสด็จนิวัตเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว พร้อมจะออกเดินทางได้ในไม่กี่วัน หลังจากฮ่องเต้ได้รับรายงานทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมีพระบัญชาให้เดินทางกลับเมืองหลวงในอีกสามวันข้างหน้า

เวลาค่ำคืน ฮ่องเต้ทรงพระอักษรอยู่ในตำหนัก พลันรู้สึกอ่อนล้า จึงมีรับสั่งให้ไปตามหวังเจาย่วนมาอยู่ปรนนิบัติ

หวังเจาย่วนเดินกรีดกรายตามผู้รับใช้ในวังมา เห็นฮ่องเต้เอนพระวรกายอยู่บนตั่งอย่างอ่อนล้าและจิตใจไม่สงบ จึงยกมือห้ามผู้รับใช้ในวังไม่ให้ทูลรายงาน นางเข้ามาในตำหนักคนเดียว เดินมาถึงหน้าเตาเครื่องหอมทองแดงชุบทองรูปทรงกลีบบัวก็เปิดฝาขึ้นดู เห็นที่เผาอยู่ในเตาคือการบูร นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งผู้รับใช้ในวังให้ไปเอาเม็ดหอมที่มีส่วนประกอบของยางต้นกำยาน* มาเปลี่ยนแทน หลังจากเติมเครื่องหอมด้วยตนเองเสร็จแล้วจึงเดินไปที่ข้างพระวรกายฮ่องเต้ หยิบม้วนหนังสือที่กระจัดกระจายขึ้นมาวางไว้ข้างหนึ่ง

ฮ่องเต้ขณะกำลังเคลิ้มหลับพลันรู้สึกมีคนเข้ามาใกล้ ทั้งได้กลิ่นหอมที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้ จึงลืมพระเนตรขึ้น พอเห็นหวังเจาย่วนจึงตรัสถาม “นี่เป็นกลิ่นอะไร”

หวังเจาย่วนทูลตอบ “คือกลิ่นกำยานเพคะ”

ฮ่องเต้ผงกพระเศียร ชี้มือมาที่พระนลาฏ แล้วหลับพระเนตรลงอีกครั้ง หวังเจาย่วนจึงชโลมขี้ผึ้งหอมบนมือบางๆ แล้วกดไปตามจุดสำคัญบนพระเศียร ช่วยผ่อนคลายความอ่อนล้าให้พระองค์

ผ่านไปครู่หนึ่ง พระขนงที่ขมวดมุ่นของฮ่องเต้ก็ค่อยๆ คลายออก และหันมาตรัสกับหวังเจาย่วน “วิธีของเจ้ายังคงใช้ได้ผลดีที่สุด”

* ต้นกำยาน เป็นพันธุ์ไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงใหญ่สูง 10-20 เมตร เปลือกลำต้นเป็นสีเขียวเทาหรือสีหม่น เป็นพืชในเขตร้อน ยางหรือชันน้ำมันที่ได้จากต้นกำยานมีสรรพคุณช่วยให้เลือดลมไหลเวียนสะดวกและบำรุงหัวใจ