ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

ฮองเฮาลุกขึ้นตามการพยุงของนาง ทว่านัยน์ตาทั้งสองดูงงงวย ผ่านไปเป็นนาน จึงตรัสกับฉีซู่ประโยคหนึ่ง “ครั้งนี้รัชทายาทก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ แล้ว”

ก่อนกลับเมืองหลวง จิ้นอ๋องตั้งใจมาทูลลาฮองเฮาโดยเฉพาะ

ฉีซู่เห็นฮองเฮาหลังจากได้รับรายงานสีพระพักตร์ดูอ่อนล้า ก็รู้ว่าไม่ทรงอยากพบใคร จึงออกมาบอกจิ้นอ๋องด้วยตนเองว่าวังกลางทรงไม่ค่อยสบาย ไม่สะดวกจะให้เข้าพบ จิ้นอ๋องได้ยินแล้วก็ไม่ได้แปลกใจ เพียงพยักหน้าแล้วทำท่าจะผละไป

ฉีซู่ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะร้องเรียกจิ้นอ๋องไว้ “ท่านอ๋องได้โปรดอยู่ก่อน”

จิ้นอ๋องชะงักเท้า หันกลับมามองฉีซู่

ฉีซู่หลุบตาลงช้าๆ คล้ายกำลังใคร่ครวญ ครั้นแล้วก็เงยหน้าขึ้นเอ่ยถาม “ก่อนฝ่าบาทจะเสด็จประพาส ท่านอ๋องเป็นคนกราบทูลเสนอแนะให้รัชทายาทเป็นผู้รักษาการใช่หรือไม่”

จิ้นอ๋องกลับไม่ปฏิเสธ “ไม่ผิด” เขากวาดตามองฉีซู่แวบหนึ่ง แล้วถามต่อ “แม่นางน้อยยังมีอะไรจะชี้แนะหรือไม่”

ฉีซู่จึงพูดโพล่งออกมา “จิ้นอ๋องรู้ดีว่ารัชทายาทยังมีนิสัยแบบเด็ก เพราะเหตุใดยังจะเสนอให้เขารักษาการ” จิ้นอ๋องกับรัชทายาทไม่ได้มีความสนิทสนมกันสักเท่าไร เหตุใดกลับกราบทูลเสนอแนะต่อฝ่าบาท เกรงว่าเขาคงไม่มีเจตนาดีตั้งแต่แรกแล้ว

จิ้นอ๋องหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตาหงส์คู่นั้นกวาดมองฉีซู่ขึ้นๆ ลงๆ อย่างพินิจพิจารณา ฉีซู่รู้ดีคำพูดเมื่อครู่ของตนออกจะเกินเลยไป พอถูกเขามองก็รู้สึกหวาดผวาขึ้นมา แต่เรื่องเกี่ยวพันถึงรัชทายาท นางไม่คิดจะอ่อนข้อให้ จึงยังคงมองสบสายตาจิ้นอ๋องตรงๆ

จิ้นอ๋องมองประเมินนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วกล่าวเสียงราบเรียบ “ช่วยบริหารราชการแผ่นดินไม่ใช่ภารกิจที่รัชทายาทพึงปฏิบัติหรอกหรือ”

ฉีซู่ชะงักอึ้ง จนคำพูดไปทันที

จิ้นอ๋องพูดจบก็ไม่ดูท่าทีของนางอีก ก้าวเท้าออกจากตำหนักฮองเฮาโดยไม่หันหน้ามาอีกเลย

จิ้นอ๋องเร่งเดินทางอย่างรีบด่วน เพียงไม่กี่วันก็มาถึงเมืองหลวง และตรงเข้าวังหลวงทันที

รัชทายาทหลี่เฉิงเพ่ยกำลังใช้ลูกกระสุนหน้าไม้ทองยิงอะไรเล่นอยู่ที่สระไท่เยี่ย แม้จะกำลังสนุกสนาน เขาก็จำต้องวางหน้าไม้ลง รับฟังราชโองการของฮ่องเต้ที่จิ้นอ๋องเป็นผู้ถ่ายทอดอย่างนอบน้อม จิ้นอ๋องอ่านราชโองการจบ รัชทายาทหมอบกราบขอบพระทัย จากนั้นก็เก็บหน้าไม้ขึ้นมาเล็งนกบนต้นไม้ต่ออย่างไม่ใส่ใจ

“รัชทายาทยังมีแก่ใจจะยิงหน้าไม้เล่นอีกหรือ” จิ้นอ๋องเลิกคิ้วถาม

รัชทายาทชายตามองจิ้นอ๋องแวบหนึ่ง “ไม่ยิงนกจะให้ยิงอะไร หรือให้ยิงเจ้า ยิงเจ้าจะมีอะไรสนุก พระบิดาเพียงบอกไม่ให้ข้ารักษาการ ไม่ได้บอกไม่ให้ข้าออกมาเล่น หรือว่าตอนนี้ข้าต้องอยู่แต่ที่ตำหนักเซ่าหยางเท่านั้น กระทั่งสระไท่เยี่ยก็มาไม่ได้แล้ว”

ได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ จิ้นอ๋องก็หลุบตาลง “เฉิงฮ่วนล่วงเกินแล้ว” พูดจบก็ล่าถอยออกไป

หลังจากจิ้นอ๋องจากไป รัชทายาทก็ยิงหน้าไม้ต่ออีกครู่หนึ่ง ต่อมาเห็นดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง พลันหมดสนุกขึ้นมา จึงโยนหน้าไม้และลูกกระสุนที่เหลืออยู่ทิ้งไปส่งๆ แล้วกลับวังตะวันออกไป