ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

จิ้นอ๋องเข้าใจความคิดของหวังเจาย่วน หลังกลับมาเมืองหลวงเขาก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่ติดต่อกับนาง สิบกว่าวันมานี้ นางนอกจากตอนเช้าถวายพระพร ตอนค่ำก็ปรนนิบัติฮ่องเต้เข้าบรรทมแล้ว ก็อยู่ในตำหนักดีดเจิง* ปรุงเครื่องหอมเล่นสนุก ตอนฉีซู่มาถึง นางกำลังบรรเลงเจิงอยู่พอดี

ได้ยินเซียงเสวี่ยมารายงาน หวังเจาย่วนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย บุตรีบุญธรรมของฮองเฮาผู้นี้ไปมาหาสู่สนมนางในน้อยมาก ครั้งนี้ไม่รู้ว่ามาเยือนด้วยเหตุอันใด นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าให้เซียงเสวี่ยไปพาฉีซู่เข้ามา แต่มือก็ยังคงดีดเจิงไม่หยุด

ฉีซู่เดินตามเซียงเสวี่ยเข้ามาในตำหนัก เห็นหวังเจาย่วนนั่งอยู่ริมระเบียง วันนี้นางไม่ต้องปรนนิบัติฝ่าบาท จึงปล่อยตัวตามสบายกระทั่งผมก็ไม่เกล้า เพียงใช้เส้นไหมผูกผมสีขาวผูกรวบเส้นผมดกดำทั้งศีรษะไว้ นางสวมเสื้อและกระโปรงสีเหลือง คลุมเสื้อกันลมสีเขียวกลีบบัว นั่งดีดเจิงอยู่ที่ระเบียง ท่ามกลางท้องฟ้าปลอดโปร่งเมฆเบาบางในช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง ใบเฟิงสีแดงกลางลานปลิวร่วงอยู่บนระเบียง ขับดุนเงาด้านข้างของหญิงงามที่อยู่ในท่วงท่าเหนื่อยหน่ายเกียจคร้านให้แลงดงามดุจภาพวาด

ฉีซู่แม้จะเคยเห็นหวังเจาย่วนเข้าออกตำหนักฮองเฮาบ่อยๆ แต่หวังเจาย่วนในยามนั้นมักก้มหน้าหลุบตา ท่วงทีงดงามเช่นนี้นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก จึงเผลอมองจนใจลอย วังกลางแม้จะดูสูงส่งภูมิฐาน แต่เมื่อเปรียบกับหวังเจาย่วนแล้วกลับดูขาดเสน่ห์ไปเล็กน้อย ฉีซู่พลันกระจ่างแจ้งแล้วเพราะเหตุใดหวังเจาย่วนจึงมีจุดยืนอยู่ในตำหนักฝ่ายใน ทั้งที่ฮ่องเต้และฮองเฮามีความรักมั่นคงต่อกันเช่นนี้ได้

หวังเจาย่วนบรรเลงจนจบเพลง แล้วจึงหันมายิ้มพลางเอ่ยถามฉีซู่ “แม่นางน้อยมาที่นี่มีอะไรจะชี้แนะหรือ”

ฉีซู่ถูกเรียกจนตื่นจากภวังค์ ก่อนที่ทั้งสองจะถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่หลายคำ

ฉีซู่นึกถึงจุดประสงค์ในการมาของตนได้ จึงพูดอย่างหยั่งเชิง “หลังจากวังกลางกลับมาเมืองหลวง มักรู้สึกอึดอัดแน่นในหน้าอก กลางคืนบรรทมไม่ค่อยหลับ แต่ไม่ทรงยอมให้ตามหมอหลวงมาตรวจ ผู้น้อยนึกขึ้นได้ว่ายามฝ่าบาททรงรู้สึกไม่ค่อยสบาย มักเชิญเจาย่วนมาปรนนิบัติเสมอ ที่ผู้น้อยมาก็เพื่อจะขอคำชี้แนะจากเจาย่วน มีหนทางใดที่จะช่วยลดความกลัดกลุ้มรำคาญใจของวังกลางได้หรือไม่”

หวังเจาย่วนกล่าวยิ้มๆ “เจ้าช่างมีน้ำใจรู้จักดูแลเอาใจใส่”

“วังกลางมีพระคุณเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนฉีซู่ ฉีซู่ย่อมสมควรกตัญญู” ฉีซู่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลต่อไป “โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัชทายาทถูกกักบริเวณห้ามออกจากวังตะวันออก ไม่อาจมาอยู่ปรนนิบัติวังกลางได้ ฉีซู่ยิ่งไม่กล้าปล่อยปละละเลย”

ฉีซู่เจตนาโยงคำพูดไปถึงรัชทายาท คิดไม่ถึงว่าหวังเจาย่วนจะไม่รับหัวข้อสนทนาของนาง กลับซักถามถึงวังกลางต่ออย่างละเอียด “ในตำหนักฮองเฮาจุดเครื่องหอมอยู่เสมอหรือไม่”

ฉีซู่ไม่เข้าใจเหตุใดนางจึงถามเช่นนี้ จึงไม่กล้าพูดออกมาอย่างชัดเจนนัก เพียงตอบว่า “วังกลางทรงไม่ชำนาญเรื่องเครื่องหอม ที่จุดอยู่เสมอก็แค่ซูเหอเซียง บางครั้งก็ใช้การบูร”

หวังเจาย่วนยิ้ม “ไม่รู้เรื่องเครื่องหอมไม่เป็นไร ขอเพียงวังกลางทรงเคยชินต่อการจุดเครื่องหอมก็ทำอะไรง่ายขึ้นมาก”

ฉีซู่ยิ่งฉงน กะพริบๆ ตาแล้วว่า “เจาย่วนได้โปรดให้ความกระจ่าง”

* เจิง เครื่องดนตรีประเภทสายคล้ายจะเข้ สมัยถังและซ่งมี 13 สาย ต่อมาเพิ่มเป็น 16 สาย ปัจจุบันพัฒนาถึง 25 สาย