ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

ครานี้หวังเจาย่วนจึงได้คลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง “ข้ารู้แม่นางน้อยไม่มีเจตนาร้าย คำพูดเหล่านี้แม่นางน้อยพูดกับข้าไม่เป็นไร แต่ถ้าไปพูดต่อหน้าคนที่มีเจตนาอื่นแอบแฝง ยากจะรับรองได้ว่าจะไม่เกิดภัยพิบัติขึ้นมา ข้าเองเห็นแม่นางน้อยเป็นคนกันเอง จึงได้เอ่ยคำพูดเช่นนี้กับแม่นางน้อย คำเตือนจากใจจริงหากฟังแล้วขัดหู ขอแม่นางน้อยอย่าได้ตำหนิ”

“ฉีซู่มิกล้า” ฉีซู่กล่าวอย่างนอบน้อมจริงใจ “ฉีซู่ทราบดีเจาย่วนมีเจตนาดีจึงได้พูดเช่นนี้”

“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว” หวังเจาย่วนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเป็นเช่นนี้ฉีซู่ย่อมไม่เกิดความคลางแคลงใจต่อนางแล้ว นางสงบจิตสงบใจ ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างแนบเนียน “พูดขึ้นมาแล้ว แม่นางน้อยก็ใกล้จะถึงวัยหมั้นหมายแล้ว วังกลางเคยเอ่ยถึงหรือไม่”

ฉีซู่ไม่คิดว่าจู่ๆ หวังเจาย่วนจะเอ่ยถามเรื่องนี้ จึงหน้าแดงฉานขึ้นมาทันที “ไม่…ไม่เคย…”

หวังเจาย่วนหัวเราะเบาๆ “ไม่รู้วังกลางทรงคิดการไว้เช่นไร หากข้ามีบุตรีที่น่ารักเฉลียวฉลาดเช่นเจ้าสักคน จะต้องไม่อาจตัดใจเก็บเจ้าไว้ในวัง…”

ฉีซู่มองหวังเจาย่วนด้วยท่าทางตื่นตกใจเล็กน้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าหวังเจาย่วนจางไป สุดท้ายก็ถอนใจ “แต่งเข้าวังไม่มีอะไรดี…”

ฉีซู่ยิ่งขวยอายหนัก ศีรษะแทบจะก้มจรดหน้าอกแล้ว “ผู้น้อยไม่เข้าใจคำพูดของเจาย่วน”

หวังเจาย่วนตบหลังมือนางเบาๆ “วันหน้าเจ้าจะเข้าใจ เด็กที่รู้เหตุผลเข้าใจหลักทำนองคลองธรรมเช่นเจ้า ต้องมาจมปลักอยู่ในวังก็น่าเสียดายแล้ว…”

ได้ยินหวังเจาย่วนยิ่งพูดก็ยิ่งเลยเถิด ฉีซู่ว้าวุ่นใจขึ้นมา นางไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ จึงรีบลุกขึ้นบอกลา

เมื่อฉีซู่มาเยี่ยมเยียน เซียงเสวี่ยจึงถอยออกไปเฝ้าอยู่นอกประตู เวลานี้เห็นฉีซู่เดินออกจากตำหนักราวกับจะหนีอะไรก็รู้สึกแปลกใจ หลังจากฉีซู่เดินจากไปไกลแล้วนางก็เข้าไปในตำหนักแล้วถามยิ้มๆ “แม่นางน้อยผู้นั้นเป็นอะไรไป หน้าแดงถึงเพียงนั้น”

หวังเจาย่วนหัวเราะเบาๆ “น่ากลัวว่านางจะเริ่มรู้จักอารมณ์ปฏิพัทธ์แบบหนุ่มสาวแล้ว”

เซียงเสวี่ยหวนนึกว่าฉีซู่รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้สวยสดงดงามอะไรมาก จึงหัวเราะแล้วว่า “พูดขึ้นมา แม่นางน้อยผู้นั้นก็ถึงวัยที่จะต้องหมั้นหมายแล้ว”

หวังเจาย่วนปัดๆ เส้นผมที่ข้างหู บอกอย่างไม่ใส่ใจ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราควรเป็นห่วง…” จากนั้นนางก็เล่าจุดประสงค์ในการมาของฉีซู่ให้เซียงเสวี่ยฟัง แล้วว่า “ที่นางมาในครั้งนี้ อาจจะมาจากเจตนารมณ์ของฮองเฮา เจ้าว่าข้าโต้ตอบไปเช่นนี้ ได้เผยพิรุธอะไรหรือไม่”

เซียงเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจาย่วนพูดได้อย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่ คิดว่าต่อให้เป็นเจตนาของฮองเฮา นางก็หาจุดอ่อนอะไรไม่พบ”

“เช่นนั้นก็ดี” หวังเจาย่วนถอนใจเบาๆ “จิ้นอ๋องกับรัชทายาทใครแพ้ใครชนะยังไม่รู้ ล่วงเกินวังกลางไม่มีอะไรดี ต่อให้วันหน้าจิ้นอ๋องเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ ฮองเฮาก็เป็นแม่ใหญ่ หากเขาปรารถนาจะได้ชื่อว่าเป็นผู้มีเมตตามีความกตัญญูก็ต้องปรนนิบัติเลี้ยงดูฮองเฮา ไม่ว่าอย่างไรเราก็ไม่อาจแตกคอกับฮองเฮา”

“เจาย่วนกล่าวได้ถูกต้อง” เซียงเสวี่ยพูดต่อ “ทว่าบ่าวรู้สึกว่าจิ้นอ๋องมีโอกาสชนะมากกว่า”

“ใครแพ้ใครชนะยังต้องดูพระประสงค์ของฝ่าบาท จะว่าไปแล้ว ต่อให้ฝ่าบาทไม่สนับสนุนจิ้นอ๋อง ข้าว่าจิ้นอ๋องก็ไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ เมื่อถึงวันนั้น คงมีเรื่องให้รอดู…” หวังเจาย่วนหมุนกำไลทองที่ข้อมือพลางเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงของนางแผ่วเบานุ่มนวล แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงทำให้เซียงเสวี่ยรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา คล้ายสายลมที่แฝงไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตกำลังโชยเข้ามาปะทะใบหน้าเป็นระลอกๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป…