ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

ข่าวลือยิ่งพูดก็ยิ่งขยายวงกว้างขึ้น ในที่สุดก็มีขุนนางในราชสำนักรวบรวมความกล้ายื่นสารกราบทูล ขอให้ทรงแต่งตั้งผู้มีคุณธรรมปัญญาเป็นรัชทายาท ถ้าเป็นช่วงปกติ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเรื่องนี้จะเป็นการล่วงละเมิดข้อห้ามของฮ่องเต้และต้องถูกตำหนิอย่างหนัก แต่การยื่นสารกราบทูลในครั้งนี้ ฮ่องเต้กลับชะลอเรื่องไว้ไม่ได้แทงหนังสือตอบกลับมาในทันที

เรื่องต้องห้ามถูกละเมิดกลับไม่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โต เรื่องนี้ได้แสดงให้เห็นถึงท่าทีของฮ่องเต้ เรื่องถอดถอนแต่งตั้งมีลางบอกเหตุชัดเจนเช่นนี้แล้ว ตำหนักฝ่ายในย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สังเกตเห็น ไม่นานคนในวังก็ได้เห็นสตรีแต่งงานแล้วคนหนึ่งสวมชุดสีขาวไร้เครื่องประดับนั่งหมอบกราบอยู่หน้าตำหนักที่ประทับของไท่ซั่งหวงในวังตะวันตก

เวลานี้แม้จะอยู่ในช่วงเดือนที่สองของฤดูใบไม้ผลิ แต่ตกกลางคืนก็ยังคงหนาวเย็น คนในวังที่เดินผ่านไปมาเห็นเงาร่างนี้แล้วต่างอดรู้สึกเวทนาสงสารไม่ได้ ต้องแอบทอดถอนใจให้กับนาง

สตรีผู้นี้มาหมอบกราบอยู่หน้าตำหนักไท่ซั่งหวงทุกวัน ยืนหยัดมาแล้วสี่วัน นางกำนัลชั้นสูงตู้ซื่อจึงได้เดินออกมาจากในตำหนัก กล่าวกับนางว่า “ไท่ซั่งหวงเชิญเข้าพบ”

สตรีผู้นี้เงยหน้าขึ้น นางคือฮองเฮาอย่างไม่ต้องสงสัย พอได้ยินว่าในที่สุดไท่ซั่งหวงก็ยอมพบตน ฮองเฮาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ลุกขึ้นตามตู้ซื่อเข้าไปในตำหนัก

ไท่ซั่งหวงหลี่เหยียนชิ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่ง มือขวาวางอยู่บนที่เท้าแขน มองฮองเฮากราบคารวะตนด้วยแววตาเฉยเมย

“หลังจากอาเนี่ยนตาย นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเป็นฝ่ายมาหาข้าที่นี่กระมัง” ผ่านไปครู่ใหญ่ ไท่ซั่งหวงจึงตรัสขึ้นช้าๆ

อาเนี่ยนคือชื่อเล่นของหลี่เฉิงเฟิง พระโอรสองค์โตที่เสียชีวิตไปแล้วของฮองเฮา

ฮองเฮาก้มหน้าอยู่นาน แล้วจึงตอบคำ “สะใภ้อกตัญญู ไท่ซั่งหวงโปรดลงโทษ”

“เรื่องนี้ไม่ตำหนิเจ้า เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของข้าในตอนนั้น ไม่ได้คุ้มครองอาเนี่ยนให้ดี” ไท่ซั่งหวงพริ้มตาตรัส “ข้ารู้หลายปีมานี้เจ้าแค้นข้ามาตลอด หากไม่ใช่เพราะเฉิงเพ่ย น่ากลัวว่าจนตายเจ้าก็คงไม่ย่างเท้ามาที่นี่”

“หลายปีมานี้ที่สะใภ้ละเลยต่อไท่ซั่งหวง เพราะไม่มีหน้าจะมาที่นี่” ฮองเฮาหมอบลงกับพื้น “ทว่าเวลานี้รัชทายาทตกอยู่ในอันตรายล่อแหลม แต่ไรมาไท่ซั่งหวงทรงรักและเอ็นดูรัชทายาท สะใภ้ใคร่จะขอวิงวอนให้ไท่ซั่งหวงทรงเมตตาช่วยเหลือ”

ไท่ซั่งหวงตรัสตอบทันที “เรื่องนี้ข้าได้ข่าวแล้ว ยาก ยากมาก!”

ฮองเฮาคลานเข่าเข้าไปสองก้าว ร้องเรียกทั้งน้ำตา “อาเวิง”

เพียงร้องเรียกเบาๆ คำหนึ่ง กลับทำให้ไท่ซั่งหวงมีสีหน้าซาบซึ้งพระทัย

ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพระองค์กับพระโอรสองค์โตหาได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน ล้วนอาศัยสะใภ้ที่มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงและบารมีผู้นี้พยายามเชื่อมความสัมพันธ์อย่างเต็มที่ ตอนนั้นที่พระองค์หน่วงเหนี่ยวเรื่องเปลี่ยนรัชทายาทถ่วงเวลาแล้วถ่วงเวลาอีก นอกจากเป็นกังวลเรื่องที่รัชทายาทไม่มีความผิดแล้ว ก็ยังเพราะชายารัชทายาทมีความนอบน้อมกตัญญู เป็นเหตุให้พระองค์ไม่อาจตัดพระทัยทำได้ลง