ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

“หม่อมฉันไม่ดึงดันให้เฉิงเพ่ยเป็นรัชทายาทก็ได้เพคะ” ฮองเฮากล่าวตรงไปตรงมา “แต่เวลานี้หม่อมฉันเหลือบุตรชายเพียงคนเดียว ไม่อาจทนเห็นเขาก้าวไปสู่ความตายได้ ถ้าเฉิงเพ่ยถูกปลดจริง ไท่ซั่งหวงทรงช่วยรักษาชีวิตเขาไว้จะได้หรือไม่”

ไท่ซั่งหวงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตรัสขึ้น “ฮองเฮาเป็นทุกข์มาหลายวัน คงจะเหน็ดเหนื่อยแล้ว กลับไปก่อนเถิด เอาคำพูดของข้าบอกกับรัชทายาท บอกเขาอย่าเที่ยวคิดอะไรเหลวไหล”

ฮองเฮาไม่ได้รับการตอบรับ ทำท่าคล้ายจะพูดอะไรอีก แต่ไท่ซั่งหวงไม่ต้องการจะพูดคุยต่อ พลิกตัวเข้าด้านในตั่ง ฮองเฮาอับจนปัญญา หลังจากนั่งเฝ้าอยู่ครู่หนึ่งก็ออกไปด้วยความผิดหวัง

ตู้ซื่อเห็นฮองเฮาก้าวออกมาก็ก้าวเข้าไปทำความเคารพ แล้วส่งนางออกจากประตูวัง หลังเห็นฮองเฮาเสด็จเข้าไปในวังกลางกับตาตนเองแล้วจึงกลับมาที่วังของไท่ซั่งหวง

ไท่ซั่งหวงเพียงแสร้งหลับ รอฮองเฮาจากไปแล้วก็ทรงลุกขึ้นมานั่ง ยามนี้กำลังเหม่อมองเปลวเทียนในตำหนักอย่างใจลอย พอทรงเห็นตู้ซื่อเข้ามา ไท่ซั่งหวงก็ทอดถอนพระทัยเบาๆ แล้วตรัสถาม “ฮองเฮาไปแล้วหรือ”

ตู้ซื่อผงกศีรษะก่อนเอ่ยขึ้น “วังกลางทรงอกสั่นขวัญหายเพียงนั้น หม่อมฉันอดสงสารไม่ได้”

ไท่ซั่งหวงตรัสตอบ “แล้วเจ้าคิดว่าข้าสบายใจหรือ แต่ในเมื่อเป็นคนในราชวงศ์ ก็ควรเห็นแก่ใต้หล้าเป็นสำคัญ อาตู้ เจ้าเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่”

ตู้ซื่อทูลตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ความตั้งใจดีของไท่ซั่งหวง หม่อมฉันเข้าใจทั้งหมดเพคะ ทว่า…ไท่ซั่งหวงก็ทรงเห็นรัชทายาทเติบโตมา ไท่ซั่งหวงจะแข็งพระทัยได้จริงหรือเพคะ”

ไท่ซั่งหวงทอดถอนพระทัย “ข้าเคยแข็งใจได้หรือ หรือเฉิงเพ่ยไม่ใช่หลานของข้า” ไท่ซั่งหวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัสกับตู้ซื่อ “พรุ่งนี้ไปเชิญฮ่องเต้กับเฉิงฮ่วนมา ข้ามีคำพูดจะพูด”

ตู้ซื่อมีท่าทีดีใจ ดูเหมือนไท่ซั่งหวงยังมีพระทัยจะปกป้องหลี่เฉิงเพ่ย เพียงแต่ไม่มั่นใจนักจึงไม่กล้ารับปากฮองเฮา แต่ตู้ซื่อรู้ถึงความสามารถของไท่ซั่งหวงดี พระองค์อาจไม่สามารถทำให้หลี่เฉิงเพ่ยอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทต่อไปได้ แต่เรื่องรักษาชีวิตของเขาเอาไว้อาจมีทางเป็นไปได้ ในที่สุดคำวิงวอนของฮองเฮาก็ไม่สูญเปล่าแล้ว

ฮองเฮากลับไม่ได้ทรงมองโลกในแง่ดีเหมือนตู้ซื่อ ตอนเสด็จกลับมาถึงวังกลาง ฉีซู่กับหร่านเซียงพานางกำนัลในตำหนักมาเฝ้ารออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นฮองเฮาทรงมีท่าทีเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ฉีซู่กับหร่านเซียงก็รีบกุลีกุจอเข้ามา คนหนึ่งอยู่ซ้ายคนหนึ่งอยู่ขวาเข้ามาพยุงฮองเฮาเข้าตำหนัก

หลังจากเข้ามาในตำหนัก หร่านเซียงก็สั่งนางกำนัลให้ไปเอาน้ำร้อนและพระภูษามา ก่อนที่ฉีซู่จะเข้าไปช่วยเปลี่ยนพระภูษาให้ฮองเฮาด้วยตนเอง

ช่วงระหว่างนี้ฮองเฮาทรงนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา ปล่อยให้พวกนางปรนนิบัติไป หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ฉีซู่ก็ขยิบตาให้หร่านเซียง หร่านเซียงเข้าใจความหมายและพาเหล่านางกำนัลล่าถอยออกไป

“พระมารดา” ฉีซู่เอ่ยถามเสียงแผ่ว “ไท่ซั่งหวงทรงรับปากจะช่วยพูดให้รัชทายาทหรือไม่เพคะ”

ฮองเฮาไม่ทรงตอบ แต่น้ำตากลับรินไหลลงมาไม่ขาดสาย

ฉีซู่เห็นท่าทางของฮองเฮาก็อดตื่นตระหนกตกใจไม่ได้ “ไท่ซั่งหวงทรงรักใคร่โปรดปรานรัชทายาทถึงเพียงนั้น กลับไม่ทรงยอมช่วยเหลือ”

ฮองเฮาโบกมือไม่ให้นางพูดต่อ ผ่านไปครู่หนึ่งฮองเฮาจึงทรงเช็ดน้ำตาตรัสเสียงแผ่ว “เรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็แล้วแต่ฟ้าลิขิตเถิด”

ฉีซู่อดผิดหวังไม่ได้ ฟ้าลิขิตหรือ จิ้นอ๋องมาอย่างองอาจเหิมเกริม ใครจะรับรองได้ว่าฟ้าลิขิตจะอยู่ข้างรัชทายาท