ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

ฮองเฮากลับมาถึงตำหนักของตน ก็เรียกตัวหลี่เฉิงเพ่ยกับฉีซู่มากำชับกำชา เมื่อทั้งสองทราบเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงอนุญาตก็สวมกอดกันอย่างห้ามใจไม่อยู่ ฮองเฮาที่เดิมพระพักตร์เต็มไปด้วยความวิตกกังวล เห็นท่าทางของทั้งสองแล้วก็อดแย้มพระสรวลไม่ได้ ชี้มือมาที่ตนเองแล้วว่า “เอาล่ะๆ เวลานี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วยนะ”

ฉีซู่กับหลี่เฉิงเพ่ยแยกออกจากกันอย่างขวยเขิน แล้วลงนั่งสองฟากข้างของฮองเฮา แม้จะมีฮองเฮาขวางอยู่ตรงกลาง แต่ทั้งสองก็ยังอดมองสบตากันบ่อยๆ ไม่ได้

ฮองเฮาทั้งโมโหทั้งนึกขำ “เจ้าสองคนเล่นด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต เมื่อก่อนก็ไม่เห็นพวกเจ้าสนิทสนมกันสักเท่าไร เวลานี้กลับเกาะติดกันแจแทบแยกไม่ออกขึ้นมาแล้ว”

“พระมารดาอย่าหัวเราะเยาะพวกเราเลย” หลี่เฉิงเพ่ยพูดยิ้มๆ “ตอนเด็กข้าจะไปเข้าใจอะไร อย่าว่าแต่ไปวังเสด็จปู่คราวก่อน เสด็จปู่ทรงเล่าว่าเมื่อก่อนท่านกับพระบิดาเปรียบกับพวกเราแล้วยังน่าขนลุกขนพองยิ่งกว่า ท่านยังจะมาหัวเราะพวกเราอีก”

ฮองเฮาหยิกปากหลี่เฉิงเพ่ย ด่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ถึงกับกล้ายกเรื่องพระบิดาพระมารดาของเจ้ามาเอ่ยอ้างแล้ว ดูว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร”

“โอ๊ยๆ พระมารดาเบาหน่อย! ลูกผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าแล้ว”

ฉีซู่มองพวกเขาสองแม่ลูกต่อปากต่อคำกันด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทั้งพอใจและเศร้าใจ หลังจากรัชทายาทถูกปลด นับเป็นครั้งแรกที่ทั้งสามคนมีช่วงเวลาเบิกบานใจเช่นนี้

หลังจากพูดคุยหัวเราะพอแล้ว ฮองเฮาจึงลูบศีรษะเด็กทั้งสองกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ไม่ใช่รัชทายาทก็ไม่ใช่รัชทายาทเถิด ขอเพียงพวกเจ้ามีความสุข แม่ก็วางใจแล้ว”

ฉีซู่กับหลี่เฉิงเพ่ยมองสบตากันวาบหนึ่ง แล้วกราบลงกับพื้นพร้อมกัน ทำความเคารพฮองเฮาอย่างเต็มรูปแบบ หลี่เฉิงเพ่ยกล่าว “ลูกอกตัญญู ทำให้พระมารดาทุกข์ใจแล้ว”

ฮองเฮาดึงทั้งสองให้ลุกขึ้น จับมือพวกเขามาวางซ้อนกันเหมือนตอนพบกันครั้งแรก “รักษาตัวให้ดี”

เดือนสี่เปลี่ยนรัชทายาท เดือนห้ารัชทายาทองค์ใหม่และชายารัชทายาทก็เข้าพำนักในตำหนักเซ่าหยาง วังตะวันออก หลี่เฉิงเพ่ยที่ถูกลดตำแหน่งเป็นผิงเอินอ๋องก็ย้ายไปอยู่นอกวังหลวง เตรียมโยกย้ายไปอยู่หย่งโจว

หลังจากผิงเอินอ๋องย้ายออกจากวังตะวันออก ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงเป็นคนจัดการ ประทานบุตรสาวของหานหล่างผู้บัญชาการทหารเมืองเจิ้นโจวผู้ล่วงลับให้เขาเป็นชายา เนื่องจากคนในเมืองหลวงจิตใจยังไม่สงบ พิธีสมรสจึงไม่ได้ประกาศใหญ่โต ทุกอย่างจัดอย่างเรียบง่าย แม้แต่ราชนิกุลเชื้อพระวงศ์ก็มีน้อยคนที่ได้รับเชิญมาร่วมงาน

หลังแต่งงานสามวัน ผิงเอินอ๋องก็พาพระชายามาที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองนครหลวงซูมู่เงียบๆ เพื่อเยี่ยมคำนับซูอิ่นมารดาผู้ให้กำเนิดฉีซู่

เดิมซูอิ่นไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ แต่เพราะฮ่องเต้ฮองเฮาเป็นผู้ประทานสมรส จึงไม่กล้าเอ่ยปากบ่นว่า เวลานี้เห็นหลี่เฉิงเพ่ยท่วงทีกิริยางดงาม ไม่ได้หยาบคายเจ้าอารมณ์เหมือนดังคำเล่าลือ แม้การวางตัวการเข้าสังคมจะยังเก้งก้างไม่คล่องแคล่ว แต่เขาก็ดูแลเอาใจใส่บุตรสาวของตนเป็นอย่างดี ทั้งฉีซู่เองก็รักใคร่เขาอย่างจริงใจ ซูอิ่นแม้จะยังสองจิตสองใจ แต่ในที่สุดก็ถูกความรักของหนุ่มสาวที่อยู่ตรงหน้าทำให้ซาบซึ้งใจ และยอมรับการแต่งงานในครั้งนี้อยู่ในใจ รู้ว่าบุตรสาวบุตรเขยจะต้องไปจากเมืองหลวงเร็ววันนี้ ซูอิ่นลาจากกันด้วยความอาลัยอาวรณ์ สั่งกำชับแล้วกำชับอีกให้ทั้งสองคนดูแลตนเองให้ดี