ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 1 – บทที่ 3

บทที่ 2

“ท่านลุง ดูท่านหิวมาก ข้าจะให้หมั่นโถวท่านเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ถือดีๆ ระวังนะ” เผยจื่ออวี๋ที่ยืนแจกหมั่นโถวอยู่ที่แผงตรงหัวถนนเรียกให้ผู้ประสบภัยที่เหมือนจะเพิ่งเข้าเมืองมาคนหนึ่งให้เข้ามารับของ เขาเป็นชายวัยกลางคนที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมม นางจึงให้หมั่นโถวเขาเพิ่มอีกลูกหนึ่ง

“แม่นาง เจ้าช่างมีน้ำใจเหลือเกิน แผงโจ๊กของอำเภออื่นๆ ล้วนเก็บกันไปหมดแล้ว เหลือแต่ที่พวกเจ้าเท่านั้น…” ท่านลุงถือหมั่นโถวสองลูกไว้ในมือพลางสะอื้นไห้ “ข้าไม่ได้กินอิ่มท้องมาหลายวันแล้ว…”

“ท่านลุง ท่านอย่าร้องไห้สิ มานั่งกินที่เก้าอี้นี่ก่อน ตรงนั้นยังมีน้ำร้อนต้มเอาไว้ พอให้ดื่มกลั้วคอได้ด้วย” เผยจื่ออวี๋ชี้นิ้วไปที่ข้างแผงเป็นการบอกให้ท่านลุงไปนั่งพักที่ตรงนั้น

แต่ในระหว่างที่นางกำลังปลอบใจท่านลุงอยู่นี้เอง ก็มีผู้ประสบภัยที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังฉวยโอกาสตอนที่หญิงสาวไม่ทันระวังลอบหยิบหมั่นโถวไปหลายลูกจนนางต้องรีบร้องห้าม “นี่ ห้ามขโมยนะ แต่ละคนได้หมั่นโถวกันคนละลูกเท่านั้น คนข้างหลังยังหิวมากกว่าพวกท่านอีก”

แต่ผู้ใดจะรู้ว่าผู้ประสบภัยพวกนั้นกลับไม่สนใจคำห้ามปรามของนางเลย ซ้ำยังคว้าเอาหมั่นโถวทั้งเข่งเผ่นหนีไปด้วย

คิดไม่ถึงว่าทันทีที่หมุนตัวกลับ เขาก็ไปชนถูกชายหนุ่มที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมจนหาที่สะอาดไม่พบ ท่าทางสะโหลสะเหลหน้าตาซีดขาวคนหนึ่งเข้า ทำให้ชายผู้นั้นล้มลงไปนอนกองกับพื้นทันที

ผู้ประสบภัยกลุ่มนั้นต่างไม่มีใครกล่าวคำขออภัยหรือช่วยพยุงคนคนนั้นขึ้นมาเลย ซ้ำเจ้าหัวขโมยหมั่นโถวนั่นยังวิ่งหนีไปอย่างว่องไวอีก

“นี่! พวกเจ้าอย่าหนีนะ” เผยจื่ออวี๋พุ่งตัวตามไปตวาดไล่หลังพวกผู้ประสบภัยกลุ่มนั้น แต่พอเห็นพวกเขาหนีกันไปไกลลิบแล้วก็ได้แต่ยกมือขึ้นเท้าเอวพลางกระทืบเท้า

นี่มันเกินไปแล้วนะ ชนคนแล้วยังจะหอบของหนีไปอีก! เห็นๆ กันอยู่ว่าชายที่ล้มอยู่ที่พื้นน่าสงสารมากแค่ไหน เผยจื่ออวี๋จึงมอบงานแจกหมั่นโถวให้ปาเจี่ยวที่เป็นคนรับใช้ของนางทำต่อ

“ปาเจี่ยว เจ้ากับเตาโต้วช่วยกันแจกหมั่นโถวไปก่อนนะ ข้าจะไปดูคุณชายคนนั้น”

หญิงสาวนั่งยองๆ ลงที่ข้างตัวชายที่นอนกุมท้องอยู่ที่พื้น ช่วยพยุงเขาขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง และถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณชาย ท่านเป็นอะไรหรือไม่”