ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“ท่านแม่ ข้าไม่เคยดูถูกชาติกำเนิดของตนเองเลย จะลูกภรรยาเอกหรืออนุแล้วอย่างไร พวกเรายังต้องอาศัยสองมือของตนเองทำมาหากินอยู่ทุกวี่วัน เงินทุกอีแปะที่ไม่ต้องแบมือขอมาจากคนอื่นแต่หามาด้วยตนเองนั้นสามารถใช้จ่ายได้อย่างสบายใจ ไม่ว่าใครที่ไหนก็ไม่กล้ามาชี้หน้าว่าข้าทั้งนั้น เพราะฉะนั้นท่านก็อย่าดูแคลนตนเองสิ รู้หรือไม่”

หวงซื่อเก็บความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจของตนเอาไว้ ผงกศีรษะ ก่อนเกลี้ยกล่อมลูกสาวต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “แต่…ลูกแม่ คุณชายที่อยู่ข้างบ้านเราท่าทีไม่เลวจริงๆ อย่างไรเจ้าก็ลองดูเขาก่อน”

“ท่านแม่!” เผยจื่ออวี๋กล่าวเสียงแข็ง

หวงซื่อเห็นลูกสาวเริ่มมีโทสะก็รีบหุบปากฉับ “ได้ๆ แม่ไม่พูดแล้ว เจ้าอย่ามีโมโหเลย”

“ท่านแม่ นี่สายมากแล้ว ข้าต้องไปที่สวนสมุนไพรก่อนล่ะ วันนี้ต้องลงต้นกล้าใหม่ ข้าต้องไปคอยสั่งงานด้วย”

เผยจื่ออวี๋รีบปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อมิให้มารดามีโอกาสได้พูดถึงคุณชายที่เพิ่งย้ายเข้ามาที่บ้านหลังติดกันอีก เพราะดีไม่ดีนางอาจถึงขั้นจูงมือลูกสาวไปเลือกหาเขยขวัญทั้งน้ำหูน้ำตาก็ได้

ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเทพเซียนลอยมาจากสวรรค์ เผยจื่ออวี๋ก็ไม่สนใจ รีบชิงเผ่นหนีก่อนเป็นดีที่สุด

แต่สิ่งที่ผู้เป็นแม่บอกทำให้นางรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะเดินออกทางประตูหน้าไปผ่านข้างบ้านเหมือนอย่างเคย ด้วยเหตุนี้หญิงสาวจึงเลือกเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบเอาซาลาเปามาหลายลูกก่อนเดินออกไปทางประตูหลังแทน ด้วยไม่รู้ว่ามารดาของตนจะจัดฉาก ‘บังเอิญเจอหน้า’ รอเอาไว้หรือไม่ เพราะฉะนั้นถ้าหากเลี่ยงได้ก็เลี่ยงไว้ก่อนจะดีกว่า

เผยจื่ออวี๋ค่อยๆ เปิดประตูหลังบ้านออกอย่างเบามือราวกับเป็นโจรขโมย ซ้ำตอนที่ก้าวออกจากบ้าน นางยังรีบเผ่นออกไปอย่างไวเหมือนมีปีศาจไล่หลัง

จากประตูหลังของบ้านนางเดินไปที่สวนสมุนไพรต้องใช้เวลาพักใหญ่ ป่านนี้พวกคนงานคงกำลังคอยให้นางไปสอนพวกเขาปลูกพืชสมุนไพรกันอยู่ ต้นอ่อนของสมุนไพรพวกนั้นกว่าจะเพาะเลี้ยงขึ้นมาได้ก็ไม่ง่ายเลย ถ้าหากไม่รีบปลูกให้เสร็จก่อนเที่ยงแล้วล่ะก็มีหวังได้ตายกันหมดแน่ๆ เผยจื่ออวี๋จึงไม่อาจรอช้าได้

เพียงแต่คนเรานั้นยิ่งรีบก็ยิ่งทำผิดพลาด ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งได้เจออย่างนั้น ด้วยเหตุนี้หลังจากที่เผยจื่ออวี๋ก้มหน้าก้มตาออกวิ่งไปข้างหน้าได้ไม่กี่เชียะ* จู่ๆ ประตูหลังของบ้านที่อยู่ติดกันแต่ถูกทิ้งร้างมานานก็เปิดผางออก พร้อมกับมีเงาร่างสูงสง่าในชุดสีขาวก้าวออกมาในจังหวะที่หญิงสาวไม่ทันสังเกตเห็น เผยจื่ออวี๋จึงพุ่งเข้าใส่เขาอย่างจัง

“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงแหลม ร่างกระเด้งถอยกลับไปข้างหลังหลายก้าวก่อนทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วบั้นท้าย

นี่นางชนถูกอะไรกันจึงเจ็บระบมไปหมดเช่นนี้ อีกทั้งยังชนเข้าที่หน้าอกเสียด้วย ป่านนี้หน้าอกหน้าใจของนางมิใช่เขียวช้ำไปหมดแล้วหรือ

“แม่นาง ขออภัยที่ข้าซุ่มซ่าม แม่นางไม่เป็นไรอะไรใช่หรือไม่” เมื่ออีกฝ่ายได้ยินเสียงร้องก็รู้ว่าตนเองได้เผลอชนคนเข้าจึงรีบร้อนถามขึ้นทันที

เผยจื่ออวี๋ที่นั่งจุกอยู่ที่พื้นทั้งยังมึนไม่หายต้องยกมือขึ้นนวดหน้าอกของตน

อีกฝ่ายเห็นแม่นางผู้นี้ยังคงไม่ตอบคำถามเขา จึงถามย้ำด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “แม่นาง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

เผยจื่ออวี๋กระตุกมุมปากพลางสั่นศีรษะ ก่อนจะกล่าวตอบ “ข้าไม่เป็นไร”

* เชียะ (ฉื่อ) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน สมัยโบราณเทียบระยะประมาณ 10 นิ้ว หรือหนึ่งส่วนสามเมตร ปัจจุบันยังใช้คำนี้ในความหมายว่า ‘ฟุต’