ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“แม่นางเผย เหตุใดจึงเป็นท่านไปได้” หวงฝู่จี้ก้มหน้าลงมอง ครั้นเห็นใบหน้านางชัดเจนก็อุทานออกมาเบาๆ ก่อนร่างสูงจะคุกเข่าลงมาประคองนางอย่างระมัดระวัง “ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

“คุณชายหวง เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่…” นางมองดูเขาอย่างไม่มีจริตเขินอายเลยสักนิด และไม่ได้ถือเรื่องที่ชายหญิงไม่พึงใกล้ชิดกันด้วย ในเมื่อผู้อื่นมีน้ำใจช่วยเหลือ นางก็ไม่ได้คิดเป็นอื่น แต่เมื่อได้เห็นประตูหลังที่ยังไม่ได้ปิดกลับบานนั้น เผยจื่ออวี๋ก็เข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ทันที

“อย่าบอกนะว่าท่านคือเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ของข้า และบ้านของบรรพบุรุษที่ท่านใช้คนไปหานั้นคือหลังนี้?” โลกนี้คงไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้หรอกกระมัง

“มิผิด เป็นที่นี่” หวงฝู่จี้ผงกศีรษะ

เผยจื่ออวี๋ถึงกับเบิกตาโตมองเขา อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ เช่นนั้นเขยขวัญแสนดีที่มารดาของนางอยากได้ก็คือคุณชายหวง…

“ว่าแต่แม่นางเผยมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหรือ”

นางเม้มปากก่อนชี้นิ้วไปที่บ้านซึ่งอยู่ด้านหลังของตนเองอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ข้าอยู่ที่นี่”

“บังเอิญจริง เช่นนี้เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันน่ะสิ” หวงฝู่จี้รู้สึกตื่นเต้นและยินดีมาก

“ใช่ บังเอิญจริงๆ” นางยิ้มอย่างเก้อๆ

แม้นางกับคุณชายหวงจะนับได้ว่าเป็นสหายที่พูดคุยกันได้ แต่อย่างไรก็เป็นแค่เพียงสหายกันเท่านั้น นางไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเขาแม้แต่น้อย และไม่ได้คิดอยากจะเจอเรื่องบังเอิญอย่างน่าตกใจเช่นนี้มาก่อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางรู้ว่ามารดาของตนกำลังวาดหวังสิ่งใดอยู่ และคุณชายหวงผู้นี้ก็เป็นคนที่มารดาต้องตาเข้าอย่างจัง ความรู้สึกนั้นจึงยิ่งพิกลมากขึ้น

“มารดาของแม่นางเผยช่างมีน้ำใจยิ่งนัก คงต้องขอวานให้แม่นางเผยช่วยไปขอบคุณท่านให้ด้วย ฝากบอกว่าลูกท้อหวานมาก รสดีจริงๆ”

“เอ๋?” เผยจื่ออวี๋ได้ยินแล้วก็ให้งุนงงยิ่งนัก

“เดิมข้าคิดว่าจะรออีกสองวันไว้ให้จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่อยไปทักทายเพื่อนบ้าน” หวงฝู่จี้ยิ้มบางๆ “แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อวาน มารดาของแม่นางเผยก็หิ้วลูกท้อตะกร้าหนึ่งมาทักทายข้าก่อน เพื่อแสดงความยินดีและหวังว่าเราจะเป็นมิตรที่ดีต่อกัน”

“แม่ข้าหิ้วลูกท้อไปทักทายท่านถึงบ้าน?” หญิงสาวนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นอีกครา และอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ

“มารดาของแม่นางเผยคุยเก่งยิ่งนัก…”

คุยเก่ง! ดวงตาของเผยจื่ออวี๋แทบถลนขณะยื่นมือออกไปคว้าชายเสื้อของชายหนุ่มทันควัน “ท่านแม่ของข้าพูดอะไรกับท่านบ้าง”

มารดานางเป็นแม่ศรีเรือนที่ประตูใหญ่ไม่ออก ประตูรองไม่ย่าง สำรวมกิริยาอาการ ไม่พูดจากับบุรุษแปลกหน้าตามอย่างกุลสตรียุคโบราณทุกประการ แต่เพราะเหตุใดเพื่อหาสามีให้ลูกสาวแล้ว นางถึงแหวกกฎประเพณีเสียได้

“ก็ถามถึงอายุ ครอบครัว และคนที่บ้านข้าอะไรพวกนั้น…”

พอได้ฟังคำพูดของชายหนุ่ม ใบหน้าของเผยจื่ออวี๋ก็ราวกับเริ่มปริร้าว นี่มารดานางวิ่งโร่ไปหาเขยให้นางจริงๆ ด้วย ซ้ำยังทำเรื่องน่าอับอายอีกมากมาย จนเพียงแค่นางได้ฟังก็จะลมใส่อยู่แล้ว!