ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

แต่เดิมนั้นหวงฝู่จี้ไม่ได้คิดจะปิดบังตัวตนอะไร แต่เมื่อมาถึงที่หมู่บ้านและถูกเผยจื่ออวี๋เข้าใจผิด เขาจึงปล่อยเลยตามเลย ยอมรับว่าตนแซ่หวงไปเสีย “วันนี้ข้ามาขอให้แม่นางเผยช่วยเหลือน่ะขอรับ”

“อ๋อ มีอะไรก็บอกกล่าวกันได้ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน โบราณว่าญาติที่อยู่ไกลสู้เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ไม่ได้ อะไรที่ช่วยเหลือกันได้ก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว คุณชายหวงไม่ต้องเกรงใจนะ ท่านเพิ่งมาที่นี่ถ้าหากมีอะไรไม่คุ้นก็มาถามอวี๋เอ๋อร์ของเราได้” จู่ๆ หวงซื่อก็พูดพล่ามน้ำไหลไฟดับเหมือนจะไม่ยอมหยุดเอาง่ายๆ

ได้เห็นท่าทีของมารดาที่เหมือนเห็นอีกฝ่ายเป็นลูกเขยไปแล้ว คิ้วงามของเผยจื่ออวี๋ก็มีอาการกระตุก ในใจแอบร้องครวญว่า ท่านแม่ ทำอะไรก็ดูกาลเทศะเสียหน่อยเถิด อย่าอวดไส้อวดพุงของตนเองให้คนอื่นเห็นชัดนักสิ!

ท่าทียินดีต้อนรับอย่างมากของหวงซื่อทำให้หวงฝู่จี้นิ่งงันไปพักหนึ่ง ก่อนมองไปทางเผยจื่ออวี๋ที่มีสีหน้าประดักประเดิดคล้ายอยากจะเป็นลมเต็มแก่ นางกลอกตาไปมาและทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ทำให้หวงฝู่จี้อดยกมุมปากขึ้นสูงด้วยความรู้สึกขบขันไม่ได้ เขาผงกศีรษะเออออตามหวงซื่อไปว่า “เผยฮูหยินกล่าวถูกแล้ว เพื่อนบ้านกันก็สมควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

ถึงแม้ว่าหวงซื่อจะเป็นแค่อนุภรรยา แต่ทุกคนในบ้านหลังนี้กลับเรียกนางว่า ‘ฮูหยิน’ อย่างให้ความเคารพนับถือ และหวงฝู่จี้เองก็เรียกตามคนอื่นๆ ไปด้วยเช่นกัน

เผยจื่ออวี๋ได้แต่ลอบถอนหายใจเฮือกๆ อยู่ในอก

คุณชายหวง ท่านอย่าเอาแต่ยอมทำตามใครต่อใครไปง่ายๆ แบบนี้ได้หรือไม่ หรือท่านไม่รู้เลยหรือว่าท่านแม่ของข้าคิดจะจับท่านไปทำอะไร

“ใช่แล้วๆ” พอหวงฝู่จี้เห็นดีด้วย หวงซื่อก็ยิ้มร่าราวดอกไม้บานมากขึ้นกว่าเก่า แต่ก็ยังไม่ลืมหันไปเตือนเผยจื่ออวี๋ที่กำลังคิดแต่จะรักษาระยะห่างจากเพื่อนบ้านหนุ่มคนนี้ด้วยสีหน้าระรื่นว่า “อวี๋เอ๋อร์ ต่อไปถ้าหากคุณชายหวงมีเรื่องอะไร เจ้าจะต้องช่วยเหลือเขาให้มากๆ อย่าได้บอกปัดเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

เผยจื่ออวี๋กลอกตาอย่างพูดไม่ได้หัวเราะไม่ออก

ท่านแม่ ท่านอย่ายิ้มประจบเขานักจะได้หรือไม่ รอยยิ้มของท่านแบบนี้เหมือนกับหมาป่าที่กำลังหิวโซมาเจอลูกแกะตัวขาววิ่งตัดหน้าเลยคิดอยากจะคาบกลับไปฝากลูกหมาป่าที่รังอย่างไรอย่างนั้น

“อวี๋เอ๋อร์ ได้ยินหรือไม่” เห็นลูกสาวยังลังเลไม่ยอมตอบ หวงซื่อจึงเรียกซ้ำอีกคำหนึ่ง

“ได้ยินแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ต่อไปถ้าหากคุณชายหวงมีเรื่องอะไรอยากให้ข้าช่วย ข้าจะต้องช่วยเขาอย่างเต็มที่แน่นอน ท่านอย่าได้เป็นห่วงเลย”

มารดานางคิดอะไรอยู่ มีหรือเผยจื่ออวี๋จะไม่รู้ แต่นางคงไม่อาจกำราบมารดาต่อหน้าคนนอกได้ เผยจื่ออวี๋จึงได้แต่ตอบรับไปก่อนอย่างฝืนใจ

“เช่นนั้น เผยฮูหยิน แม่นางเผย ในเมื่อพวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว พวกท่านก็อย่าเรียกข้าว่าคุณชายหวงอีกเลย เรียกชื่อของข้าเลยจะดีกว่า”

“เอาสิๆ เช่นนั้นต่อไปท่านก็เรียกชื่ออวี๋เอ๋อร์ได้เลยเหมือนกัน เช่นนี้จะได้สนิทกันมากขึ้นอีกด้วย” การได้สนิทชิดเชื้อกันมากยิ่งขึ้นเป็นสิ่งที่หวงซื่อต้องการอยู่แล้ว ในรัศมีสิบห้าลี้นี้นางหาชายหนุ่มรูปงามอย่างเพื่อนบ้านคนนี้ไม่พบเลยจริงๆ เขาช่างหล่อเหลาและงามสง่าไม่แพ้บิดาของอวี๋เอ๋อร์เลยทีเดียว