ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

ตั้งแต่เล็กอวี๋เอ๋อร์ก็เป็นเด็กที่ไม่มีบิดาคอยให้ความรัก และไม่มีผู้ใหญ่ช่วยจัดการเรื่องงานวิวาห์ให้ ตัวนางผู้เป็นมารดาจึงร้อนใจแทนบุตรสาวนัก ยิ่งพอพ้นจากหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีร้านรวงที่ไหนอีกแล้ว คุณชายหวงจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด นางจะต้องช่วยอวี๋เอ๋อร์จับเขาให้อยู่มือให้จงได้

“เพียงแต่…” หวงซื่อจำเป็นต้องรู้ชื่อของเขยขวัญที่คัดเลือกมาคนนี้เสียก่อน นางอิดออดอยู่นิดหนึ่งก่อนเอ่ยถามด้วยท่าทีขวยใจว่า “ชื่อของคุณชายหวงคือ…”

“ข้ามีนามว่าหวงฝู่จี้ คนข้างนอกมักเรียกข้าว่าจี้ซาน พวกท่านก็เรียกข้าเช่นนี้เถิด หรือถ้าหากฮูหยินกระดากปาก จะเรียกข้าว่าอาจี้ก็ยังได้” หวงฝู่จี้แสดงท่าทางของผู้น้อยที่เคารพผู้ใหญ่อย่างเต็มที่

เผยจื่ออวี๋รู้มานานแล้วว่าชายหนุ่มมีชื่อว่าหวงฝู่จี้ แต่ชื่อจี้ซานนี้…ทำไมมันถึงได้ฟังดูคุ้นๆ นัก ราวกับว่านางเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน เผยจื่ออวี๋พยายามเค้นหาชื่อนี้ในสมองอยู่เป็นนานแต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย

“เช่นนี้ก็เรียกว่าอาจี้เถอะ เราต่างก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เรียกอาจี้ก็ฟังดูสนิทสนมกันดี ลูกก็ว่าแบบนั้นใช่หรือไม่” หวงซื่อหันไปถามลูกสาวที่ใจลอยคิดนั่นคิดนี่อยู่ พร้อมขยิบหูขยิบตาให้สัญญาณ “อวี๋เอ๋อร์ ลูกว่าอย่างไรเล่า”

“อ๋อ ใช่ๆ” เผยจื่ออวี๋เรียกสติที่ล่องลอยไปให้กลับคืนมาแล้วพยักหน้ารับ

“เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็อย่าเรียกคุณชายหวงอีกเลย ให้เรียกอาจี้ว่าพี่จี้แทน ต่อไปก็ต้องคอยดูแลกันและกันให้ดี ได้ยินแล้วใช่หรือไม่”

พี่…จี้…

ช่วงเวลานั้นเผยจื่ออวี๋รู้สึกเหมือนมีอีกาสีดำบินผ่านเหนือศีรษะ ได้แต่มองผู้เป็นแม่อย่างพูดอะไรไม่ออก

ท่านแม่ อะไรจะยกระดับความสนิทขึ้นมารวดเดียวสามขั้นได้ไวปานนี้ ท่านเพิ่งจะรู้จักกับหวงฝู่จี้เองไม่ใช่หรือ! แล้วจู่ๆ จะให้ข้าเรียกเขาว่าพี่จี้แบบนี้ ท้องไส้จะไม่ปั่นป่วนแย่หรืออย่างไร

“อาจี้ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเรียกข้าว่าฮูหยินแล้ว เรียกน้าหวงดีกว่า”

“ขอรับน้าหวง” การรั้งอยู่ที่นี่ทำให้เขาต้องรู้จักทำดีกับคนที่นี่ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเผยจื่ออวี๋และมารดาที่เขาต้องทำดีด้วยเป็นพิเศษ เพื่อจะได้หาหลักฐานในการซ่องสุมกำลังพลเพื่อการกบฏของตวนอ๋องได้สะดวกยิ่งขึ้น ด้วยเหตุนี้หวงฝู่จี้จึงไม่ถือสาเรื่องคำเรียกขานที่เป็นเรื่องเล็กน้อยพวกนี้

ตอนที่ได้เห็นสายตาที่ดูเหมือนเข้าใจอะไรต่อมิอะไรดีของหวงฝู่จี้แล้ว เผยจื่ออวี๋ก็ยิ่งรู้สึกประดักประเดิดจนอยากจะขุดหลุมลงไปมุดหน้าหนีให้มันรู้แล้วรู้รอด และในขณะเดียวกันก็ลอบถอนหายใจอย่างปลงอนิจจังกับตนเอง

ช่างเถอะ นางจะไม่สนใจแล้ว ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขา ขอแค่นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างเดียว ไม่เล่นไปตามแผนของมารดา ทุกคนก็จะสามารถรักษาความสัมพันธ์ฉันมิตรกันต่อไปได้

อีกประการหนึ่ง ยามนี้นางจำเป็นต้องทุ่มเทความคิดไปที่เรื่องการค้าของสวนสมุนไพรว่าจะต้องทำอย่างไรให้มันใหญ่โตและมั่นคงมากขึ้น เพราะหลังจากอุทกภัยผ่านไปแล้ว ความต้องการยาสมุนไพรก็พุ่งสูงขึ้นจนนางไม่มีเวลาว่างมากพอจะมาสนใจว่าท่านแม่คิดฟุ้งซ่านอะไร อย่างมากเผยจื่ออวี๋ก็แค่ยืนกรานไม่ยินยอมอย่างเดียว ดังนั้นเวลานี้ท่านแม่อยากจะทำอะไรก็ทำไปเถิด

หลังดื่มน้ำชาคำสุดท้ายเสร็จ เผยจื่ออวี๋ก็ยืดตัวขึ้น “ท่านแม่ ข้าต้องไปที่สวนสมุนไพรก่อน ท่านนั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณชายหวงไปนะ คุณชาย…จี้ซาน รบกวนท่านพาคนที่ท่านเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่มาที่สวนสมุนไพรของข้าด้วย”