ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“แม้แต่คนเก็บฟืนก็ห้ามเข้า ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้เล่า หรือว่าพวกเขาขุดเจอสายแร่ทองคำในนั้นหรืออย่างไร” เผยจื่ออวี๋ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ข้าก็รู้สึกว่าพวกเขาน่าจะขุดเจอสายแร่เหมือนกันนะขอรับ คุณหนู เพราะเมื่อครู่คู่ซี้ของข้าบอกว่าไม่รู้ที่ด้านในภูเขากำลังขุดอะไรกันอยู่ ทุกวันเป็นต้องขนดินแดงไปทิ้งกันที่หมู่บ้านบนภูเขาหลายคันรถ กับบางทีก็มีเสียงระเบิดดังมา ถ้าหากว่าคุณชายหวงอยากจะได้ดินจริงๆ ก็ให้ไปเอาที่หมู่บ้านได้เลย”

“หมู่บ้าน? อยู่ที่ไหนหรือ” หวงฝู่จี้ถามอย่างร้อนใจยิ่งกว่าเผยจื่ออวี๋เสียอีก

เตาโต้วชี้มือไปด้านหนึ่ง “เดินไปทางนี้ไม่นานก็ถึงแล้วขอรับ”

“เราไปดูกันหน่อยเถอะ” เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ปฏิเสธ แต่ชิงเดินออกไปก่อนทันที

กว่าที่สามนายบ่าวจะได้สติกลับมากันอีกครั้ง ชายหนุ่มก็เดินห่างจากพวกเขาไปหลายจั้ง* แล้ว

ทันใดนั้นอีกาตัวหนึ่งก็บินมาร้อง ‘แกว๊กๆ’ อยู่เหนือศีรษะของพวกเขาโดยไม่ได้นัดหมาย ดูท่าว่าวันนี้แต่ละคนคงจะมีเรื่องไม่สู้ดีนักเข้ามาเสียแล้ว…

ในราตรีอันเงียบสงัดพลันเกิดเสียงนกร้องหวีดแหลมแทรกขึ้นมาทำลายความสงบลง พร้อมๆ กับเงาดำสองร่างกระโดดเหาะอยู่บนหลังคาอย่างแคล่วคล่องว่องไว โดยเหินข้ามหลังคาบ้านไปทีละหลังๆ

ในที่สุดเมื่อเงาดำทั้งสองได้มาพบกันบนที่สูงแห่งหนึ่ง เจ้าของร่างทั้งสองก็ดึงผ้าปิดหน้าของตนเองลง และประสานสายตากับอีกฝ่ายอย่างสงบเยือกเย็น

“หลิงซาน เจ้าไปเจอเครื่องหมายลับที่นายท่านทิ้งไว้ที่ไหน”

“ประตูตะวันตก แล้วเจ้าเล่า”

“เมื่อวานตอนเช้า ข้าเข้าเมืองไปยังไม่เห็นนายท่านทิ้งเครื่องหมายลับอะไรเลยคิดว่านายท่านคงจะเพิ่งมาทิ้งเครื่องหมายลับนี้เอาไว้เมื่อวานตอนบ่ายหรือไม่ก็วันนี้ นี่ถ้าหากว่าไม่ได้เห็นเครื่องหมายลับนี่วันนี้ ข้าว่าจะไปที่อำเภอถัดไปแล้ว” หลิงอีกล่าวขึ้นด้วยท่าทีเร่งร้อนก่อนเอ่ยถามต่อ “เจ้าบอกหลิงเอ้อหรือยัง”

“ทันทีที่ข้าเห็นเครื่องหมายลับนี่ที่ประตูเมืองก็ส่งข่าวไปบอกหลิงเอ้อแล้ว คิดว่าเขาน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้”หลิงซานพูดเหมือนจะรำพึง “ได้เห็นเครื่องหมายลับนี่เสียที พวกเราจะได้สบายใจกันได้”

“อย่าเพิ่งด่วนดีใจกันไปก่อนเลย การที่นายท่านเพิ่งจะมาเผยตัวเอาตอนนี้ยังไม่น่าจะใช่เรื่องน่ายินดีหรอก ที่ข้าเป็นห่วงที่สุดคือพิษในร่างของนายท่าน…” หลิงอีเตือนอีกฝ่าย

บรรยากาศเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที องครักษ์ทั้งสองต่างมองตากันอย่างคิดหนัก

“แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ขอเพียงนายท่านยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็เป็นโชคดีที่สุดในความโชคร้ายนี้แล้ว” หลิงอีพูดอย่างติดจะเป็นกังวลอยู่บ้าง

ในตอนนี้เองทางด้านเหนือก็มีเงาดำอีกสายหนึ่งกำลังเร่งรุดมาที่พวกเขาเช่นกัน ทั้งสองคนจึงชักดาบออกมาเตรียมพร้อม แต่พอเห็นว่าเงาร่างโปร่งนั้นเป็นของหลิงเอ้อแล้ว ทั้งสองคนถึงได้เก็บอาวุธและคอยให้อีกฝ่ายมาถึงแทน

“หลิงอี หลิงซาน พวกเจ้าได้ข่าวอะไรจากนายท่านบ้างหรือไม่” หลิงเอ้อยิงคำถามมาทั้งที่เท้ายังไม่แตะพื้นดีด้วยซ้ำ

* จั้ง เป็นหน่วยมาตราวัดของจีน เทียบได้ระยะประมาณ 3.33 เมตร