ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“นายท่านทิ้งเครื่องหมายลับเอาไว้ให้แล้ว คอยอีกไม่นาน นายท่านน่าจะเร่งติดต่อพวกเรามา”

เพิ่งจะสิ้นเสียงเขา ก็มีเสียงขลุ่ยดังแว่วมาในราตรีอันเงียบสงัด เสียงขลุ่ยนั้นมีทำนองทอดยาวที่พวกเขาสามคนต่างรู้จักกันดีว่าเป็นสัญญาณที่หวงฝู่จี้ใช้เรียกพวกเขา

องครักษ์ทั้งสามจึงรีบตามเสียงไป เงาร่างทั้งสามสายต่างหายลับไปในความมืด

หวงฝู่จี้ยืนเอามือไพล่หลังคอยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ของเรือนด้านหลังโรงหมอ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกยามราตรีบดบังไว้

เขาไม่แน่ใจว่าพวกหลิงอีจะมาที่อำเภอชุ่ยถีนี้หรือไม่ เพียงแต่หวังว่าทั้งสามคนจะเอาชีวิตรอดไปได้เหมือนอย่างเขาเท่านั้น

แต่เดิมเขาไม่คิดว่าพวกหลิงอีจะตามมาได้ไวขนาดนี้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่าไม่ถึงหนึ่งเค่อ* หลังจากที่พวกเขาพบเครื่องหมายลับของผู้เป็นนายแล้ว แต่ละคนจะรีบตามมากันอย่างพร้อมหน้าได้ขนาดนี้ นี่จึงทำให้หวงฝู่จี้รู้สึกดีใจอยู่บ้าง

วันนั้นพวกเขาต่างต้องกระโดดน้ำเพื่อเอาชีวิตรอด แต่เกิดไปเจอกับคลื่นใต้น้ำ ทำให้สามนายบ่าวต้องกระจัดกระจายกันออกไป มาวันนี้ได้พบหน้ากันใหม่อีกครั้ง คนที่ดีใจจึงไม่ได้มีแค่หวงฝู่จี้คนเดียว แต่พวกหลิงอีทั้งสามคนเองก็ดีใจอย่างมากเช่นกัน

“ผู้น้อยหลิงอี หลิงเอ้อ และหลิงซาน คารวะนายท่าน!” องครักษ์ทั้งสามต่างคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อแสดงความเคารพ พร้อมเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน

“รีบลุกขึ้น ข้าบอกแล้วว่าอยู่ข้างนอกให้งดเว้นธรรมเนียมจุกจิกของวังหลวงไปก่อน” หวงฝู่จี้หมุนตัวกลับมาทำสัญญาณมือให้ลุกขึ้น

“พวกผู้น้อยดีใจเหลือเกินที่เห็นว่านายท่านปลอดภัยสบายดี” หลิงอีพูดด้วยน้ำเสียงยินดี

“นายท่าน แล้วพิษในร่างของท่าน?” หลิงเอ้อยังไม่ลืมว่าตอนที่พวกเขากระโดดลงไปในน้ำนั้น พิษในตัวของนายท่านได้เกิดกำเริบขึ้น

“นายท่าน แล้วแผลของท่านล่ะขอรับ” หลิงซานถามอย่างเป็นห่วง

“วางใจเถอะ นายของพวกเจ้าได้พบกับผู้สูงส่งท่านหนึ่ง นางได้ช่วยเชิญหมอมารักษาทำให้บาดแผลของข้าดีขึ้นมากแล้ว รวมถึงพิษก็ถูกขจัดออกไปด้วย เพียงแต่ลมปราณยังไม่อาจฟื้นฟูได้ไวอย่างใจเท่านั้น จำเป็นต้องพักรักษาตัวอยู่อีกสักระยะ” หวงฝู่จี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้องครักษ์ทั้งสามคนฟังอย่างสั้นกระชับ

เมื่อได้ยินเขาเล่าเช่นนี้แล้ว ทั้งสามคนจึงค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก แต่ละคนต่างระบายลมหายใจยาวกันด้วยความโล่งอก โชคดีที่นายท่านส่งข่าวมาเสียก่อน หาไม่แล้วถ้าหากพวกเขายังหาตัวนายท่านไม่พบอีก ก็คงจะไปไหนไม่ได้ นอกจากจะส่งข่าวไปที่เมืองหลวงอย่างเดียว

ซึ่งถ้าหากนายท่านมีอันเป็นไปจริงๆ พวกเขาทั้งสามคนก็ไม่มีทางจะกลับเมืองหลวงได้อีก

“เวลานี้สถานการณ์เร่งด่วน ข้ามีเรื่องจะมอบหมายให้พวกเจ้าทั้งสามคน เรื่องที่ข้ายังมีชีวิตอยู่นี้ต้องเก็บเอาไว้เป็นความลับ ห้ามให้ตวนอ๋องรู้เรื่องเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นอาจทำให้เสียการใหญ่ที่กำลังทำกันอยู่ได้”

* เค่อ หน่วยนับเวลาของจีนที่มีมาตั้งแต่ในสมัยโบราณ เทียบเวลาประมาณ 15 นาที