ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“นายท่านโปรดบัญชา พวกผู้น้อยจะต้องทำเรื่องที่ท่านมอบหมายมาให้สำเร็จลุล่วงให้จงได้” ทั้งสามคนต่างประสานมือรอรับคำสั่ง

“พวกเจ้าเข้ามานี่…” หวงฝู่จี้ออกคำสั่งพวกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“นายท่านโปรดวางใจ ผู้น้อยจะทำตามคำสั่งของท่านให้สำเร็จโดยไวที่สุด” สามองครักษ์ต่างบอกออกมาพร้อมกัน

“จำไว้ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น” หวงฝู่จี้กำชับอีกครั้งก่อนโบกมือ แล้วเงาร่างของคนทั้งสามคนก็หายวับไปในความมืด

วันต่อมา ที่โรงหมอมีคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บแห่กันมาตั้งแต่เช้าตรู่ ส่งเสียงดังโหวกเหวกไปทั่ว เหล่าเด็กช่วยงานทั้งหลายต้องไปดูแลคนเจ็บกันจนมือไม้เป็นระวิง

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เผยจื่ออวี๋ต้องเอาสมุนไพรมาส่ง ที่หน้าประตูใหญ่ของโรงหมอจึงมีทั้งคนเจ็บและยาสมุนไพรกองอยู่ ทว่ากลับมีคนมาช่วยยกยาสมุนไพรแค่ไม่กี่คนเท่านั้น บริเวณหน้าประตูใหญ่จึงถูกปิดกั้นเสียจนน้ำไม่อาจซึมผ่านไปได้เลย

แม้แต่ตัวของเผยจื่ออวี๋เองยังต้องมาช่วยยกสมุนไพรด้วยกระบุงแล้วกระบุงเล่า หวงฝู่จี้ที่ยังบาดเจ็บอยู่อยากจะเข้าไปช่วยด้วย แต่ก็ต้องระวังไม่ให้กระทบกระเทือนมากจนเกินไปนัก เขาจึงใช้มือข้างที่ยังดีเข้าไปช่วยยกยาสมุนไพรที่มีน้ำหนักเบาขึ้นมาแทน

“คุณชายหวง! ท่านหยุดเลยนะ ให้พวกปาเจี่ยวทำน่ะดีแล้ว ท่านลืมที่ท่านหมอจางสั่งไว้แล้วหรือไร” พอเห็นหวงฝู่จี้ยกยาสมุนไพรขึ้นหาบบนบ่า เผยจื่ออวี๋ก็ส่งเสียงร้องห้ามมาทันที

เมื่อวานตอนที่พวกเขากลับลงมาจากบนภูเขา หญิงสาวก็ถูกท่านหมอจางอบรมเสียชุดใหญ่โทษฐานไม่รู้จักดูแลคนป่วย ถึงได้พาคนไข้ที่เพิ่งเฉียดตายมาออกไปตะลอนปีนเขาขุดดิน นี่ถ้าหากว่าเกิดมีคนไข้มาตายที่โรงหมอ ป้ายร้านเขาคงถูกพังยับ อะไรทำนองนั้น

ทำเอาวันนี้หญิงสาวไม่กล้าให้หวงฝู่จี้ช่วยงานอะไรหนักๆ อีก ด้วยเกรงว่าจะถูกท่านหมอจางตวาดใส่ซ้ำ

“ไม่เป็นไร ข้ามิใช่กระดาษเปื่อยเสียหน่อย”

“ไม่ได้ๆ ท่านไปนั่งรับลมที่ใต้ต้นไม้นั่นแหละดีแล้ว งานหนักๆ พวกนี้ให้พวกเราทำเองดีกว่า อย่าลืมสิว่าท่านยังเป็นคนป่วยอยู่ ข้ายังไม่อยากถูกท่านหมอจางเอ็ดเป็นเด็กๆ ด้วย” นางรีบยกยาสมุนไพรลงมาจากบ่าของชายหนุ่ม

“ขอโทษด้วย เป็นข้าที่ทำให้ท่านต้องวุ่นวาย” คิดถึงเมื่อวานว่าเป็นเพราะเขาที่ทำให้นางถูกท่านหมอจางดุว่าอย่างหนักแล้ว หวงฝู่จี้ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

“ไม่เป็นไรๆ ท่านหมอจางหาเรื่องบ่นข้าเป็นประจำอยู่แล้ว ท่านอย่าได้เก็บเอามาใส่ใจเลย” พูดจบนางก็ยกยาสมุนไพรเข้าไปด้านในต่อ

ตอนที่หวงฝู่จี้กำลังคิดว่าตนเองพอจะช่วยอะไรได้หรือไม่นั้น ที่หางตาก็เหลือบไปเห็นหลิงอีกับหลิงซานที่เปลี่ยนมาสวมชุดชาวบ้านเข้าพอดี เขาจึงทำสัญญาณมือส่งให้พวกเขาอย่างแนบเนียนเพื่อบอกมิให้อีกฝ่ายใจร้อนลงมือ เพราะนี่ยังไม่ใช่เวลาที่จะแสดงออกว่าพวกเขารู้จักกัน

รอจนเผยจื่ออวี๋เดินออกมาด้วยสภาพเหงื่อแตกเต็มหน้าแล้ว หวงฝู่จี้จึงส่งสัญญาณให้พวกเขาออกมาแสดงตัวว่าเป็นญาติได้