ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

ยิ่งทอดเวลานานไปเท่าไร ก็ยิ่งน่ากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ดินถล่มขึ้นได้ เวลานี้พวกเขาไม่มีเวลาให้ขบคิดกันอีก หวงฝู่จี้เลิกคิ้วขึ้นมองไปทางหลิงอีและหลิงซานเป็นสัญญาณด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พวกเขาสองคนรับเอาเชือกในมือของปาเจี่ยวที่รีบตามหลังมามัดหัวท้ายเข้ากับก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ตามองไปที่เคอโหย่วจินที่ร้องด่าโทษฟ้าโทษฝนอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางลำน้ำ ก่อนขยับเชือกในมืออย่างรู้จังหวะ ทำเป็นบ่วงบาศหมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายรอบแล้วใช้วิชาตัวเบาเหินร่างสะบัดเชือกออกไปที่กลางแม่น้ำที่ซัดสาดเป็นพายุคลั่งแห่งนั้น

คนอื่นๆ ที่วิ่งตามมาช่วยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลิงอีกับหลิงซานใช้วิธีการใด ถึงได้คล้องเชือกไปที่ตัวเคอโหย่วจินที่ร้องกรี๊ดๆ ราวกับเป็นบ้าสลับกับร้องไห้สะอึกสะอื้นได้สำเร็จ

เผยจื่ออวี๋มองดูการแสดงบ่วงบาศราวกับคาวบอยในยุคปัจจุบันของคนทั้งคู่ แล้วก็เห็นลูกหนังกลมๆ ลูกหนึ่งลอยหวือขึ้นมาจากกระแสน้ำอันบ้าคลั่งพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเคอโหย่วจิน

ลูกหนังพุ่งตัวมาราวกับลูกธนูจนบ่าวของบ้านสกุลเคอรู้สึกเหมือนถูกยิงใส่อย่างกะทันหัน เขาล้มพับลงไปเหมือนขวดพิน ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

พอเห็นเคอโหย่วจินรอดพ้นจากน้ำขึ้นมาได้ เผยจื่ออวี๋ก็ทรุดฮวบลงอย่างหมดเรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมแขนของหวงฝู่จี้ราวกับลูกหนังถูกปล่อยลม

“อวี๋เอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” หวงฝู่จี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างโล่งอก

ระหว่างทางที่รีบรุดมาที่นี่อย่างไม่รู้ว่านางจะดีร้ายประการใดนั้น เป็นความรู้สึกที่น่าหวาดหวั่นและร้อนรนอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน มันกลุ้มสุมรุมเร้าเข้ามาปานประหนึ่งเถาวัลย์ที่ผูกมัดหัวใจเขาไว้อย่างแน่นหนาจนไม่อาจหายใจได้ จวบจนกระทั่งเขาได้เห็นนางปลอดภัยไร้อันตรายแล้ว พันธนาการหัวใจอันน่าอึดอัดนั้นถึงได้คลายตัวลง และวับหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลับมาหายใจได้สะดวกอีกครา

“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร เกือบถูกเคอโหย่วจินฆ่าตายแล้ว!” หญิงสาวพูดปนหอบ “นางผลักข้าตกน้ำ แต่ดวงข้ายังแข็งถึงได้ปีนขึ้นฝั่งมาเองได้ หาไม่มีหวังคงถูกน้ำพัดไปไกลลิบ ที่นางเป็นอย่างตอนนี้ก็เพราะทำตนเองทั้งนั้น”

ชายหนุ่มไม่ใส่ใจเรื่องที่บุรุษสตรีไม่อาจใกล้ชิดกัน จัดแจงอุ้มนางวิ่งตรงไปที่รถม้า

เวลานี้เผยจื่ออวี๋ไม่เหลือแรงที่จะขัดขืนเขาแล้วจริงๆ เมื่อมีคนอาสามาเป็นพาหนะให้เปล่าๆ นางจึงไม่ลีลาปฏิเสธให้มากความ

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังเร่งถอนตัวกลับกันด้วยความเป็นห่วงว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์ดินถล่มตามมานั้น เคอโหย่วจินกลับยังนั่งร้องไห้กระซิกๆ อยู่ที่พื้น

“โอ๊ย…เจ็บ เจ็บเหลือเกิน” เคอโหย่วจินจอมเจ้าเล่ห์นั่งทับอยู่บนตัวบ่าวรับใช้ร้องโหยหวนขึ้นมาสุดเสียงโดยไม่สนใจว่าบริวารที่รับน้ำหนักตัวนางอยู่แทบจะถูกนางทับตายอยู่รอมร่อ

“เคอโหย่วจิน พอได้แล้ว! เจ้าปลอดภัยแล้วยังจะร้องหาสวรรค์วิมานอะไรอีก!” เผยจื่ออวี๋ตวาดอย่างมีโทสะแต่ไร้กำลัง เพราะต้องการให้อีกฝ่ายหุบปากเสียที

“โอ๊ย!” เคอโหย่วจินยังคงแผดเสียงร้องโหยหวนขึ้นอีก

“หุบปาก!” แก้วหูของเผยจื่ออวี๋จวนเจียนจะปริร้าวเพราะเคอโหย่วจิน นางฉุนขาดจนต้องตวาดใส่ “ยังไม่รีบลุกขึ้นอีก! พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว”

แต่เคอโหย่วจินกลับแผดเสียงกลับมา “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตวาดข้า!”