ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“โอ๊ย อย่าตีข้าๆ คุณหนูข้าให้ข้าหลอกแม่นางเผยไปที่แม่น้ำใหญ่นั่น บอกว่าจะสั่งสอนนาง…” บ่าวบ้านสกุลเคอทนถูกกระทืบไม่ไหวจึงยอมสารภาพ

พอคนเฒ่าคนแก่หลายคนได้ยินต่างก็ร้องด่ากันออกมาให้แซ่ด

“ไร้คุณธรรมเหลือเกิน เหตุใดถึงมีนิสัยร้ายกาจเช่นนี้ได้!”

“ลูกสาวบ้านนี้ ต่อไปจะมีผู้ใดกล้าแต่งนางอีก!”

“จริงด้วยๆ”

จังหวะนั้นเองก็มีชายสวมชุดหญ้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหลบฝนในศาลา พอได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดกันก็รีบบอกว่า “ที่พวกท่านพูดกันเป็นความจริงหรือ ถ้าหากว่าแม่นางเผยอยู่ที่นั่นจริงๆ ล่ะก็แย่แน่ เพราะน้ำจากทะเลสาบทางตอนเหนือเพิ่งไหลบ่า ตอนนี้น้ำในแม่น้ำกำลังเชี่ยวมาก โดยเฉพาะแถวคุ้งน้ำนั่นน่ะ น้ำท่วมจะมิดฝั่งอยู่แล้ว…”

หวงฝู่จี้แตกตื่น รีบลากตัวชายคนนั้นเข้ามาถาม “ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือ!”

“จริงเสียยิ่งกว่าจริง เรื่องพวกนี้เอามาล้อกันเล่นได้หรือ”

“ช้าไม่ได้แล้ว ปาเจี่ยว เจ้ารีบกลับไปเอาเชือกที่สถานศึกษาแล้วรีบตามพวกข้าไป ข้าจะล่วงหน้าไปดูก่อน ถ้าหากชักช้าเกรงว่าแม่นางเผยจะมีอันตรายได้”

“ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

ปาเจี่ยวเองก็ไม่กล้ารอช้า รีบกระโดดขึ้นรถม้าของสกุลเคอทันที เขาตวัดสายบังเหียนบังคับม้ากลับไปเอาอุปกรณ์ช่วยคนที่สถานศึกษา สวนกับรถม้าของเตาโต้วที่กำลังวิ่งมาพอดี

หวงฝู่จี้ไม่รอให้เตาโต้วหยุดรถม้าได้สนิทก็กระโดดขึ้นรถม้าอย่างไม่กล้าเสียเวลา พลิ้วตัวขึ้นไปนั่งและบอกให้เตาโต้วเร่งบังคับรถไปที่คุ้งน้ำอย่างรวดเร็ว

“เตาโต้ว รีบไปให้เร็วที่สุด ข้าเป็นห่วงว่าถ้าหากไปช้าแล้วจะไม่ทันกาล!” เขาสั่งเตาโต้วพลางไม่ลืมหยิบเอาพลุสัญญาณที่ใช้ติดต่อกับเหล่าองครักษ์ยามฉุกเฉินขึ้นมายิงขึ้นไปบนอากาศ

ตอนที่เตาโต้วบังคับม้าไปถึงที่คุ้งน้ำนั้น หลิงอีและหลิงซานต่างก็มาถึงกันแล้ว พวกเขามาที่นี่กันได้อย่างไรก็ไม่ทราบ แต่เรื่องช่วยเหลือคุณหนูของตนสำคัญกว่า ดังนั้นเตาโต้วจึงไม่มีเวลามาคิดอะไรให้วุ่นวาย

ตอนที่พวกเขาทุกคนไปถึงที่ริมฝั่ง ภาพที่เห็นก็คือเผยจื่ออวี๋ที่เนื้อตัวเปียกโชกกำลังใช้แขนข้างหนึ่งเกาะกอดต้นไม้ พร้อมเอนร่างออกไปนอกริมฝั่งเพื่อยื่นมือที่มีท่อนไม้ลงไปให้เคอโหย่วจินจับ หญิงสาวพยายามออกแรงลากเคอโหย่วจินที่ร้องไห้ไม่หยุดจนใบหน้าซีดขาวขึ้นมา

หวงฝู่จี้รีบไปดึงตัวหญิงสาวเอาไว้ ไม่ให้นางทำเรื่องเสี่ยงอันตรายอีก “อวี๋เอ๋อร์ ปล่อยมือ! เจ้าเสี่ยงเกินไปแล้ว”

ทว่าทันทีที่คลายมือออก เคอโหย่วจินก็ลื่นพรืดกลับลงไปในน้ำ และเพียงชั่วพริบตาก็ถูกซัดห่างจากฝั่งไปไกลลิบ

“ช่วยด้วย”

กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากมากขึ้นทุกขณะไม่ได้พัดพามาแค่เพียงดินทราย หากมีทั้งท่อนซุงและก้อนหินใหญ่น้อยลอยตามมาด้วยจนสภาพของลำน้ำนั้นกลายเป็นสีโคลนไปหมด

และเมื่อเงี่ยหูฟังให้ดีจะพบว่านอกจากเสียงน้ำแล้ว ยังมีเสียงครืนโครมดังแทรกมาอย่างน่ากลัวว่าคงเกิดเหตุดินถล่มขึ้น